Zijn er nadelen aan een voedseldroger?

Waarom ik een droogoven kocht

Ik heb mijn negen-lade Excalibur droogoven al jaren. Ik ben er heel tevreden over, zo tevreden, dat ik er deze post over schreef: Waarom ik een droogoven kocht en wat mijn ervaringen ermee zijn.

Ik ben iemand die heel graag experimenteert met vegan koken in de keuken, ik hou van creatieve bedenksels, van wildplukken, fermenteren, van smaakcombinaties waar niemand ooit aan zou denken, van maffe recepten. Ik hou er ook van om een gerecht op een langzame manier klaar te maken: door fermentatie, of door veel verschillende stappen. Een droogoven komt bij al dat geëxperimenteer enorm goed van pas! 

Meestal gebruik ik mijn droogoven seizoensgebonden: in de zomer maak ik fruitleer, droog ik pruimen, maak ik zelf gefermenteerd bouillonpoeder met oogst uit de tuin, enzovoort. In de herfst droog ik peren, droog ik appelsschijfjes, ... 

Kortom: heel leuk en heel veel voordelen.  

Maar zijn er nu ook nadelen verbonden aan zo'n droogoven? 

Absoluut!

1.Het maakt veel lawaai.

Ik verafschuw het geluid van de dampkap, en een droogoven is een dampkap in het kwadraat. In de zomer en/of als het droog is durf ik de droogoven buiten te zetten: dat helpt. Maar dat gaat uiteraard niet als het regent of sneeuwt, of als het buiten koud is: dan zou je absurd veel meer verbruiken.

2.Het drogen duurt lang.

Bovendien moeten heel wat levensmiddelen heel erg lang drogen (5, 12 uur, soms nog langer) voor ze door en door droog zijn: je wil geen bederf.

Dat betekent, dat de droogoven ook 's nachts 'moet' aanstaan (je kan ook pauzeren en uitstellen tot de dag erna, meestal). Dan is het dus vervelend: 1, dat het zo lang duurt, en 2, dat er 's nachts lawaai is.

3.Het zorgt voor vocht in huis.

Er moet altijd minstens een raam op een kier staan als je droogt! Het vocht uit de voedingswaren moet ergens naartoe kunnen. Ik droog ook nooit in de ruimte waar ik mijn zelfgemaakte zepen maak: de droogoven heeft daar een effect op, zelfs als het raam open staat. 

4.Onzekerheid: wanneer is iets nu echt droog?

Soms vind ik het niet makkelijk om te weten of iets nu echt droog is of niet, ik vind dat een nadeel. Als je namelijk iets niet lang genoeg droogt, bestaat er kans op schimmel. En dan heb je veel moeite voor niets gedaan. Is het nu echt droog of niet? Ik vind dat lastig om te bepalen, zeker bij pruimen, appels (ik wil liefst zacht gedroogde appelringetjes, maar ik ga meestal voor echt droog en eerder chipsachtig, uit schrik voor schimmel). Kruiden zijn makkelijker: die knisperen als ze echt droog zijn.

5.Een droogoven neemt veel plaats in.

Een droogoven is toch wel een uit de kluiten gewassen machine. Ik berg hem meestal op in een open rek dat iet of wat uit het zicht is. Maar hij neemt veel plaats in: ook wanneer je gaat drogen en de machine aanstaat. Dat ding staat dan in de weg! Mijn oplossing is om de droogoven tijdelijk op de grond te zetten, of om buiten op het terras te drogen als het buitenweer dat toelaat. 

6.Een droogoven is lelijk, en het is een 'lomp' gewicht.

Een droogoven is niet meteen een machine die ik mooi zou noemen, niet zoals de chocolademachine, bv. Het is ook een 'lomp' gewicht: niet superzwaar maar niet echt handig om zo op te pakken.  

7.Een droogoven verbruikt ook elektriciteit.

Het blijft een machine, en die verbruikt elektriciteit. Aanzienlijk minder dan een gewone oven, maar toch. Ik ben erg blij dat we zonnepanelen hebben en een batterij die de zonne-energie opslaat, zodat we het verbruik een beetje kunnen plannen.

8.Nog een machine erbij... 

Ik vond het niet makkelijk, destijds toen ik overwoog of ik een droger in huis wou, om effectief tot de aankoop over te gaan. Want een droogoven betekende er weer een machine bij. Ik heb ook al een wafelijzer, een ijsmachine, een pastamachine, een krokettenmachine (waar je allerlei superleuke dingen mee kan maken!), een keukenmachine, een kruidenmolen, een blender, en een kitchenaid. En een broodsnijmachine! Eens ze gelanceerd is, wil ik ook absoluut en onmiddellijk een chocolademachine. 

Het voelde als overkill, toch ben ik blij dat ik een droogoven in huis heb! Twijfel je om te kopen, dan kan je bij deelplatformen zoals .. en .. kijken. Misschien ken je iemand in de buurt met wie je samen kan drogen? Samen de oogst verwerken is leuker, het scheelt ook tijd en energie.  

9.Je hebt nog extra benodigdheden 'van doen'.

Eigenlijk heb je, als je een droogoven koopt, ook droogovenvellen nodig. Dat zijn een soort foodgrade bakmatjes speciaal bedoeld voor droogovens. Dat is opnieuw een aankoop.... 

10.tempeh 

Toen ik met tempeh maken begon (en nog steeds mee bezig ben), hoopte ik, dat ik mijn droogoven als een tempeh incubator zou kunnen gebruiken. Je kan een droogoven immers om zelf yofu mee te maken en om zelf brood in te laten rijzen gebruiken. Maar voor tempeh blijkt in de praktijk, dat de temperatuur in mijn droogoven daarvoor of te warm of te koud wordt. En ook chocolade tempereren in een droogoven vind ik geen aanrader, hoewel dat misschien meer met ongeduld van mijn kant te maken heeft... 

11.Je moet erbij blijven.

Dit geldt misschien niet voor jou, maar zelf blijf ik thuis als er een machine aan het draaien is, om brand te voorkomen. Ik ga de deur niet uit als de wasmachine aanstaat, en voor de droogoven is dat hetzelfde. Je kan dus niet 'weg' als je droogt. Wel heb ik ontdekt, dat het meestal prima werkt om het drogen te onderbreken. Als ik dus ergens heen moet, trek ik de stekker uit, en als ik terugkom, steek ik die weer in het stopcontact.  

Gedroogde Zoete Aardappel...

Wegen al die nadelen op?

Alles bij elkaar genomen wegen, voor mij persoonlijk, de voordelen van een droogoven op tegen de nadelen. 

Wanneer ik hem niet gebruik zet ik hem uit zicht. 

Als ik droog, dan probeer ik dat op een dag te doen dat de machine buiten kan, zodat ik geen last heb van lawaai.  

Waar ik het meest plezier van heb, met mijn droogoven?

1.Experimenteren

Terwijl ik dit schrijf, ga ik zoete aardappel drogen. Ik wil daar een poeder van maken, en met dat poeder wil ik experimenteren (ik wil bv zelf een vegan hondenkauwstaaf maken). Ik ben dol op experimenteren in de keuken, en ik zou mijn droogoven daarvoor alleen al niet meer willen missen!

2.Appelringen, gedroogde peer: houdbaarheid!

Seizoensfruit-en groente houdbaar maken: dat is een ongelofelijk voordeel van een droogoven. Wij hebben geen zolder en geen kelder, voor ons is drogen de beste optie.

3.Gedroogde tomaten, gedroogde courgette: plaatsbesparing!

Vorig jaar was een gouden tuinjaar met onwaarschijnlijk veel oogst. We hebben niet zo'n groot huis (dat komt door al die machines, natuurlijk :) en ik wist niet goed waar alle oogst kwijt te raken. De droogoven helpt enorm om plaats te besparen, bv 15 mega knotscourgetten transformeerden tot poeder dat in 1 enkel glazen potje past: zelf courgettepoeder maken! 

Wat vind ik het coolste dat ik al in mijn droogoven heb gemaakt?

-Vegan Kauwstaven voor mijn hond

-Tarhana: gefermenteerd bouillonpoeder van oogst uit eigen tuin 

-Probiotisch Kweepeer Fruitleer 

Dat zijn mijn topredenen, maar ik heb er nog meer, lees: waarom ik een droogoven kocht en wat ik ervan vind.

Gebruik jij je droogoven nog voor andere dingen? 

Nog meer drogen? 

-Zelf tomaten drogen

-Zelf pompoen drogen

-Zelf rozenbottels drogen

-Zelf kweepeer drogen

-Zelf mispels drogen

-Zelf perziken drogen

-Zelf appels drogen

-Zelf courgette drogen en courgettepoeder maken: courgette bloem 

-Waarom ik een droogoven kocht en wat mijn ervaringen ermee zijn 

-Zelf Tarhana maken: Gefermenteerd Turks Bouillonpoeder om je Oogst te Bewaren! 

Deze post bevat affiliate links: als jij op zo'n link klikt en op de betreffende website iets koopt, verdien ik een klein bedrag omdat ik je zogezegd heb leren kennis maken met die website. Ik heb je ahw naar hun winkel geleid. Wat je ook aankoopt, het bedrag blijft hetzelfde. Bedankt voor je steun alvast! 

 

Makkelijk Zelf Thuis Tempeh Maken Met... Je Eigen Lichaamswarmte?!

--Nieuwe Reeks: Zelf Makkelijk Tempeh Maken, weetjes, tips, trucs en originele ideeën!!--

Sinds een paar maanden ben ik he-le-maal into Zelf Tempeh Maken. Ik vond tempeh uit de winkel nooit lekker: saai, een tikje bitter van smaak, rare textuur.

Maar toen proefde ik tempeh die een vriendin thuis had gemaakt, en de smaak van die tempeh was héérlijk: nootachtig, umami. De structuur was knapperig en lekker.

Ik begon een zoektocht naar tempeh: wat het is, hoe je het maakt en wat je er allemaal mee kan doen, en ik kan je vertellen: ik viel van de ene verbazing in de andere. Een beetje zoals Alice die in Wonderland terecht is gekomen – Tempehland. In deze nieuwe reeks bespreek ik hoe je tempeh thuis kan maken zonder incubator, zonder plastic, hoe je tempeh lekker kan bereiden en opeten, en nog veel meer. 

Laat me je bij de hand nemen en je meenemen langs alle wonderen die ik in Tempehland leerde kennen. Hou je van lekker eten, van vegan innovaties, van voedsel voor de toekomst? Laten we gaan!

Vandaag: Makkelijk Zelf Thuis Tempeh Maken Met... Je Eigen Lichaamswarmte...*

*Domingo Club stuurde mij een Tempeh Juweel op dat ik mocht uitproberen. Ik geef je mijn eerlijke mening!

Twee glazen petrischaaltjes, een bioplastic houder, en een katoenen koordje om tempeh in te maken: de Tempeh Halsketting...

Tempeh Maken en Het Incubatieproces

Zelf tempeh maken is relatief gemakkelijk, maar er is een ding waar je rekening mee moet houden: tempeh moet een tweetal dagen kunnen rijpen op een temperatuur die tussen 28 en 37°C ligt. 

In Indonesië, het thuisland waar tempeh lang geleden ontdekt werd, is dat rijpen peanuts: het klimaat ginds is tropisch. Maar wat als je in Europa woont, en je bv in de winter tempeh wil maken? 

In een volgende post ga ik allerlei creatieve oplossingen bespreken om zelf makkelijke en goedkope incubators te maken. Maar vandaag bespreek ik de allermakkelijkste, meest efficiënte en allergoedkoopste manier ooit: tempeh fermenteren met je eigen energie!

Postpakketje met: 1 tempeh halsketting, 1 zakje bio sojabonen, 1 zakje starter, 1 instructieboekje, 1 sticker, 1 kaartje en 1 lief briefje...

Je Lichaam als Energie Efficiënte, Goedkope en Makkelijke Incubator

Toen ik opzoekingswerk naar tempeh incubators deed, dacht ik regelmatig aan lichaamswarmte: omdat onze lichaamstemperatuur 37°C is – precies de temperatuur die tempeh nodig heeft!

Ik was blij verrast te ontdekken dat er al effectief Tempeh Pioniers zijn die tempeh hebben gemaakt met behulp van hun eigen lichaam als incubator!

1.De Nieuw-Zeelandse Diana Noonan vermeldt dat er mensen zijn die hun tempeh mee naar bed nemen om hem 'op temperatuur' te houden: Some fermenting fanatics take their bags to bed with them. :)

2.Deze (denk ik?) Belgische dame maakte tempeh door een plastic zakje vol geïnoculeerde bonen met behulp van elastiekjes in een soort van worst compartimentjes te verdelen die ze rondom haar buik bond. Ze vertelt hoe ze de tempeh 13u aan'hield', en er zelfs mee ging wandelen :)

3.Het meest verrassend kunstige en zelfs ontroerend (vind ik) mooie voorbeeld van mensen die lichaamstemperatuur gebruiken om tempeh mee te incuberen komt van de Domingo Club. 

Twee mega creatieve Belgen: Maud Bausier en Antoine Jaunard, vestigden de Domingo Club te Barcelona. Het is hun missie om gefermenteerde plantaardige eiwitten te promoten. 

Zij geloven dat echte verandering begint bij onze dagelijkse gewoontes en dat een essentieel deel van de oplossing voor de klimaatcrisis bij duurzame voeding begint. Daarom ontwikkelen ze hulpmiddelen zodat iedereen thuis zelf makkelijk tempeh kan maken!  

Naast tal van andere prachtige projecten rond voeding -- check zeker hun website!! -- introduceerden ze o.a. een tempeh incubator, de Domingo Fermenter voor tempehmakers in koudere klimaten, evenals...

Het Tempeh Juweel: the DomingoNecklace, een halsketting van duurzame en doorzichtige materialen, waarmee iedereen met behulp van de eigen lichaamswarmte een minitempeh kan creëren!

Je kan de halsketting bestellen via deze website:

https://domingoclub.com/products/domingo-necklace

De website MOLD bracht een mooi artikel over Domingo Club en hun fantastische fermenteerjuweel:

https://thisismold.com/object/domingo-necklace-tempeh-fermentation

De Halsketting, gevuld met geïnoculeerde boontjes VOOR de fermentatie...

Domingo Halsketting Tempeh Juweel

Ik mocht het Domingo Juweel uitproberen!!!!

Ik ben ZO blij met het mooie postpakketje -- een duurzaam kartonnen doosje, dat bevat:

-het tempeh juweel

-een zakje met gepelde bio non-gmo sojabonen die in Italië geteeld worden.

-een zakje met tempehstarter: rhizopus, wordt in België gekweekt!

-een boekje met gedetailleerde en duidelijke instructies

-ik kreeg er ook nog een leuke sticker, een lief briefje en een kaartje bij!

Over elk detail is nagedacht, schrijven Maud en Antoine, en dat merk je! De Domingo halsketting wordt in Barcelona geproduceerd. Het juweel bestaat uit 3D-geprint bioplastic, een katoenen koord en twee glazen petrischaaltjes die in elkaar passen. 

'Every detail counts': de glazen schaaltjes bevatten een uitneembaar 'maantje' van bioplastic. Deze maan heeft een dubbele functie: 

Het bioplastic maantje met uitholling om de benodigde starterscultuur mee op te scheppen...

1.Je kan er je benodigde hoeveelheid droge bonen mee afmeten: net zoveel boontjes als er in het glaasje passen met de maan erin.

2.Via de kleine holte bovenin het maantje meet je de exact benodigde hoeveelheid tempeh starter!

Ingenieus!

De al dente gekookte sojaboontjes: hier worden ze gedroogd op een schone theedoek...

Zelf Tempeh Maken Met je Eigen Lichaam: Hoe?

Hoe je zelf tempeh kan maken met of zonder Domingo Halsketting bespreek ik uitgebreid en gedetailleerd in een van de volgende blogs in deze reeks. Tempeh maken is niet moeilijk, en Domingo Club voorziet een pamflet met heldere instructies. Vandaag bespreek ik alleen mijn ervaring:

1.Ik kookte de geleverde hoeveelheid sojabonen.

2.Ik droogde de net gare boontjes mbv een schone theedoek.

3.Met behulp van het 'maantje' mat ik de benodigde hoeveelheid tempehstarter af, en deze mengde ik met de bonen.

Ik vul het petrischaaltje met de gekookte en geïnoculeerde boontjes...

4.Ik deed de starter+boontjes mix in het kleinste petrischaaltje, paste het tweede petrischaaltje er bovenop, en bevestigde de twee schaaltjes in de bioplastic houder. Daarna hing ik de ketting over mijn hoofd en onder mijn trui. 

5.Ik droeg de halsketting twee dagen lang -- 's nachts kan je de ketting onder je hoofdkussen leggen: daar is genoeg 'nestwarmte'. Al in de voormiddag van Dag 2 begon het witte mycelium te groeien, totdat het hele glaasje wit zag.

De tempeh is klaar...

Mijn Ervaring

Ik vond het een superfascinerend idee dat ik mijn eigen avondmaal kon 'kweken' dankzij mijn eigen lichaamsenergie. Ik ontwikkelde ook een 'band' met 'mijn' tempeh: het is alsof je een soort van stil huisdier (in werkelijkheid gigantisch veel microscopisch kleine goedaardige organismes) verzorgt. Waar ik ging, ging de tempeh mee: huis opruimen, de hond uitlaten door de kou, 's nachts 'sliep' ook de tempeh, onder mijn hoofdkussen. En toen de tempeh klaar was, miste ik hem bijna! Het is een fijn idee dat ik vanaf nu wanneer ik maar wil supermakkelijk een tempehburgertje kan laten groeien dankzij mijn eigen lichaamswarmte...

De tempeh smaakte superlekker!

 

Nog ongebakken in de pan...

Mogelijke Nadelen 

-met één juweel bekom je, als alles goed gaat, 1 mini tempeehtje. Maar: ook een kleine hoeveelheid tempeh bevat enorm veel waardevolle voedingsstoffen en eiwitten. Het is geconcentreerd spul... Hoe leuk zou het zijn, als je met je hele gezin (elk zijn persoonlijke Domingo Halsketting) ieder zijn/haar persoonlijke avondeten 'laat groeien'?! En dit, eens je het juweel hebt aangeschaft: eindeloos herhaalbaar...

-ook een kleine hoeveelheid droge bonen moet je vrij lang koken: 40à60 minuten. Oplossing: kook de bonen samen met ander eten. Of kook ze in een snelkookpan (sneller klaar, minder energie nodig).

-aangezien het juweel best huid-op-huid ligt, met wat kleding eroverheen (incuberen verloopt warm en in het donker) kan je er niet de hele tijd mee lopen pronken... Persoonlijk voelde ik me een beetje Frodo The Tempeh Bearer ipv de Ringdrager: 'Keep it secret, keep it safe!'

-de petrischaaltjes zijn van glas, en dus breekbaar. Gelukkig houdt het bioplastic omhulsel hen veilig. 

-Misschien gebruik je een heel erg sterk parfum: wanneer je zelf tempeh maakt met lichaamsenergie, laat je sterke parfums beter achterwege.

Zoals Domingo Club voorstelt: in olijfolie gebakken, met wat sojasaus en een snuifje peper en zout...

NJAM!

Voordelen

-met deze halsketting kan je je eigen persoonlijke tempeh 'kweken', zonder incubator, zonder duur technologisch materiaal, en met je eigen lichaamsenergie: dat is wat mij betreft REVOLUTIONAIR! Dit is cultuur! Dit is ook letterlijk een, JOUW, cultuur kweken! Dit is wat Sandor Katz je eigen eetbare revolutie starten noemt. Dit tilt 'grow your own food' naar een héél ander niveau! 

-eens aangekocht kan je deze halsketting oneindig keren hergebruiken. 

-het juweel is gemaakt van bioplastic en dus huidvriendelijk: ik ben bv allergisch aan metaal en draag anders nooit juwelen...

-de methode is relatief foolproof: eens je het proces onder de knie hebt, is het supermakkelijk om op deze manier tempeh te maken. 

-met behulp van deze halsketting kan je dus relatief goedkoop je eigen tempeh maken, die veel lekkerder is dan die in de winkel. 

-je kan deze halsketting overal mee naartoe nemen, en je kan dus vanaf nu altijd en overal tempeh maken

Doorgesneden Tempeh Burgertje...

-tempeh maken op deze manier is super ecologisch: je creëert een vegan eiwittenbron met zelf opgewekte energie...

-De halsketting leent zich voor allerlei mini tempeh avonturen, want wist je dat je het niet bij gefermenteerde sojaboontjes hoeft te houden? In een volgende blog van deze reeks bespreek ik hoe je ook van andere peulvruchten, en zelfs noten en granen tempeh kan maken. 

-het juweel is mooi, ingenieus, handig, stijlvol, licht en simpelweg cool. 

-ook al hou je best je kleren eroverheen, je kan het juweel wel eventjes eronderuit halen om te tonen: wat een geweldige gespreksstarter :) 

-het is fantastisch materiaal voor workshops fermenteren

-een prachtig cadeau voor elke vegan, en voor iedereen die graag kookt, fermenteert en experimenteert in de keuken

-Domingo Club stelt zelf voor om de Domingo Halsketting te delen met een geliefde, zodat je, net als het mycelium, een verbinding creëert... Net als de rhizopus draden creëren we op die manier een duurzaam netwerk richting een ecologischere toekomst...

Conclusie

Ik vond dit kleine tempeh experiment ongelofelijk inspirerend en ik ga deze halsketting nog heel, heel veel gebruiken! Terwijl ik 'em droeg, dacht ik na of er nog meer 'body incubated tempeh' mogelijkheden zijn. Misschien bedenkt iemand ooit nog wel eens tempeh polsverwarmers, scheenbeenbeschermers, dijenwarmhoudertjes, tempeh push up bh's :) of tempeh rolkraagjes? Tempeh draagdoeken of tempeh belly belts? 

Als jij iets dergelijks ontwerpt, uitprobeert of nog een ander leuk idee hebt: laat het zeker weten!

Normaalgezien schrijf ik enkel in het Nederlands, maar ik vind deze Domingo Halsketting ZO leuk dat ik deze tekst ook in het Engels ga publiceren: lees de Engelse versie hier, om zoveel mogelijk mensen te bereiken, en het netwerk te vergroten. 

Voel je dus vrij om te delen: dankjewel!!! 

Zoals Maud en Antoine het formuleren:

Making and eating Tempeh is the best solution we've found

1.To tackle the climate crisis

2.To fix our broken food systems

3.To eat nutritious, sustainable and affordable food...

At home.  

Ben jij al een lid van de Club?

Boekbespreking: Patisserie Coucou - De Vegan Bakkerij - Enzo Pèrès-Labourdette

Boekbespreking: Patisserie Coucou - De Vegan Bakkerij - Enzo Pèrès-Labourdette, Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar*

*De uitgeverij stuurde dit boek naar me op, ik geef je mijn eerlijke mening

Wow - ik viel van de ene verbazing in de andere bij het lezen van dit prachtige boek! Voor ik het in mijn handen had, wist ik niet dat Enzo Pèrès-Labourdette een Bekende Nederlander is, die in 2022 zomaar eventjes de eerste vegan winnaar van Heel Holland Bakt werd. 

Dit is een vegan bakboek unlike andere vegan bakboeken:

Ten eerste zijn alle recepten uiterst verfijnd: je merkt dat je hier met een professional te maken hebt. En hoewel de recepten soms ingrediënten bevatten die niet iedereen standaard in de keukenkast heeft staan, zoals bv eetbaar papier of hazelnotenlikeur, zijn de gerechten haalbaar dankzij de heldere en vaak grappige uitleg. Dit zijn toprecepten, die je vanaf nu zelf kan maken.

Met behulp van de Recepten Matrix achterin kan je bovendien in een oogopslag zien welke moeilijkheidsgraad een recept heeft (van 'Makkie' tot 'Doorgewinterde Thuisbakker') en hoe lang je erover zal doen (van '30 minuten' tot 'volgende dag klaar').   

Ten tweede komen in Patisserie Coucou keukengeheimen en weetjes aan bod die je (ik althans) nog nergens elders hebt gelezen: niet alleen handige trucs en kennis wat ingrediënten bij het vegan bakken betreft, maar ook culturele kookwetenswaardigheden. 

Palmiers Koekjes...
 

Enzo put namelijk uit zijn zalige jeugdherinneringen en uit alles wat zijn oma's hem als kind geleerd hebben om zijn recepten te creëren en aan te passen: hij leerde dat, 'naast de precisie die bakken vereist, er ook vrijheid is': om te experimenteren. Wat zouden die oma's trots zijn, als ze konden zien wat voor een prachtig gepresenteerd kookboek hun kleinkind hier aflevert! Het boek is een ode aan hen, en aan liefdevol, innovatief creëren en verbinden in de keuken en daarbuiten.

Enzo heeft niet alleen al zijn favoriete oma familierecepten -en keukengeheimen getransformeerd tot exotische en verfijnde vegan heerlijkheden, hij maakte ook zelf de mooie, slightly cuckoo illustraties en schreef de prachtige, nostalgische intro en de begeleidende teksten bij elk recept.

Illustratie bij de Gazellehoorntjes Koejes...

Dat hij - naast voedselkunstenaar ('koekjesingenieur,' schrijft hij ergens: wat een geweldig woord!), illustrator, stoffenbedenker, èn monumentontwerper ook nog eens kinderboekenauteur is, merk je aan zijn inventieve schrijfstijl. Het boek is heerlijk om te lezen en door te bladeren: voor de kunstige foto's en tekeningen, en voor de nostalgische verhalen over lange zomers en het kinderlijke geluk dat je kan ervaren bij het eten van een éclair-au-chocolat op de achterbank van je oma's auto... 

Enzo's Mamie Edith verwelkomde haar familie, wanneer die bij haar in het zuiden van Frankrijk kwam logeren, steevast met een hartelijk 'Coucou, mes chéris!' -- vandaar de titel van dit bijzondere boek.

 

Oma Edith, maar ook Mamie Raymonde (de overgrootmoeder) en Grandma Maisie brachten de kleine Enzo naast tal van levenswijsheden de passie voor bakken en voor (samen) eten bij. Bijzonder interessant is hoe Enzo door die mooie kindertijd nu Algerijnse, Joodse, Franse, Britse, Amerikaanse, Zuid-Spaanse, Marokkaanse en zelfs Indiase invloeden in de keuken verweeft met Nederlandse en vegan kooktechnieken. In Patisserie Coucou leerde ik koekjestradities en baktechnieken uit andere landen kennen waar ik tevoren nog nooit over had gehoord: voor een zoetekauw als ik, is dat fantastisch!

De stijl is grappig en vertederend, zoals bijvoorbeeld wanneer Enzo beschrijft hoe zijn Grandad, die architect was, een peperkoeken huisje omtoverde tot een stijlvol ontworpen eetbare miniatuurvilla. Of wanneer hij zijn kleurrijke Fudgy Bosbes Macadamia Koekjes met Vegan Witte Chocola omschrijft als 'een ontzettend dramatisch koekje'. 

Rabarber Upside-Down Cake...

Als kers op de taart krijg je, naast al die exotische en super intrigerende bakrecepten voor koekjes, taarten, snoep en ander lekkers ook nog een hoodstuk 'Hartig' (Provençaalse Aperitiefcake! Hartige Pie met zoetzure bieten-venkelcurry!) en 'Drankjes' (Horchata! Orgeat!) voorgeschoteld...

Volgende gerechten spraken mij alvast heel erg aan, ik noem er slechts enkele maar eigenlijk wil ik het hele boek (253 pagina's!) maken:

-Krokante vanille rum Palmiers

-Upside-down Rabarbercake

-Hazelnoot-chocolade Financiers

-Gemberdigestives

Gemberdigestives...

-Pain d'épice -- de ondertitel luidt: 'Om winterdepressies te verjagen'

-Grote Harissa-Karamelkoeken ('voor vurige types')

-Almendrados met rozenconfetti

-Tipsy Gazellehoorntjes

-Calissons van Meloen-Marsepein

-Mega-spiraalbrood met tahin glazuur

Het woord dat ik het vaakst tegenkwam en het gevoel dat het hele boek bij me oproept, is Liefde. Patisserie Coucou is Enzo Pèrès-Labourdettes Liefdevolle Oproep om met je geliefden samen te gaan bakken, en om daarbij verhalen uit te wisselen. 

Warm aanbevolen.  

 

 

Boekbespreking: Planteneters, Elisabeth Van Lierop

Boekbespreking: Planteneters, Elisabeth Van Lierop, vegan recepten en duurzaam opvoeden, uitgeverij Lannoo*

*Uitgeverij Lannoo stuurde me dit boek op -- ik geef je mijn eerlijke mening. 

*Deze tekst bevat affiliate links: als jij op zo'n link klikt en besluit een aankoop te doen, ontvang ik een kleine commissie -- zonder dat jij er meer voor betaalt -- omdat ik je met de site heb doen 'kennis maken'. Het kost jou niks extra en je helpt me ermee om hier te kunnen blijven bloggen: alvast een grote dankjewel!

Planteneters is mij enorm goed meegevallen! Als vegan mama van een driejarige was ik heel benieuwd naar dit boek van Elisabeth Van Lierop: er bestaan (nog) niet zo veel naslagwerken over vegan en duurzaam opvoeden. 

Voor mij was Planteneters -- met zijn zorgeloze aanpak en de vele vrolijke foto's -- een echte verademing. Elisabeth, zelf mama van drie kinderen, benadrukt in haar boek vooral het aspect genieten. Dat woord, genieten, komt heel vaak voor. Er zijn weinig dessertjes waar nièt bijstaat dat je ze gaat moeten 'verstoppen' omdat ze anders dadelijk op zijn :)

Planteneters is niet enkel voor (vegan) ouders een zegen. Het is ook een ideaal kook - en leesboek voor studenten, kersverse vegans of iedereen die (wat vaker) plantaardig wil koken en die iets lekker wil eten.

De Recepten:

De recepten zijn op het eerste zicht heel eenvoudig.

En: eigenlijk is dat super aangenaam: alles is heel haalbaar, en toch origineel. Je hoeft er geen vijf uur voor in de keuken te staan of twintig vreemde ingrediënten in huis te halen. De gerechten zijn ook lekker: ze nodigen uit om te maken, net omdat ze zo makkelijk zijn en er zo heerlijk uitzien. 

Wij oogstten hier zowel bij man als kind al veel bijval met:

-Winterse Pindasoep (eiwitrijke pindakaas, kikkererwten èn spinazie gecombineerd in 1 maaltijd die onze zoon naar binnen lepelde, terwijl hij anders niet van soep noch kikkererwten noch spinazie houdt: yes!)

-Tahini Bliss Balls (tahini bevat veel calcium, onze kleuter lustte het eerst wel en dan weer niet. Ik was dan ook erg blij dat hij deze lekkere balletjes met veel plezier opsmikkelde.)

Bekentenis 1: ik deed 2 kleine aanpassinkjes: ik gaf de balletjes rozijnen 'oogjes' en ik vroor ze in, omdat hij dol is op bevroren dingen :)

Bekentenis 2: ik at zelf een groot deel van deze bevroren balletjes met oogjes op, omdat ik ze ZO lekker vond :)

Gepimpte Tahini Bliss Ball 'ijsjes' met rozijnen oogjes en mondjes :)
 

-de Wafeltjes (met chiazaadjes: heel eiwitrijk)

-Kik-Curry Spread, makkelijk, snel, voedzaam en door de gecrushte cashews: heel gewoon en toch origineel!

We zijn nog lang niet klaar met uitproberen, staan ook nog op ons lijstje:

-Pinda-Karamelspread voor op de boterham 

--Nutty Granola met calciumrijke tahini

-Ontbijttaart met polenta (origineel, toch?)

-Geroosterde Wortelen en Broccoli met Gebakken Amandelen

-Frambozen Citroen Cake

-Pulled Aubergine Shoarma

Informatief en To The Point

In Planteneters staan veel korte, maar erg treffende hoofdstukken rond duurzaam leven en respectvol opvoeden. Elisabeth neemt daarbij geen blad voor de mond: ze heeft geen schrik om harde waarheden over bv de visvangst te vertellen tussen de Kikcurry en de No-Tuna spread recepten door.  

Veel waarden en principes uit Planteneters leven wij met ons gezin ook na:

=>Wij eten vegan en vinden net als Elisabeth dat met zijn allen (vaker) plantaardig gaan eten een enorme weldaad voor mens, dier, en planeet oplevert. 

=>Ook wij eten seizoensgebonden en lokaal, liefst bio en fair

=>Wij geloven net zoals de Van Lierops dat je wel degelijk een verschil maakt als je vegan eet: alleen al voor de dieren. Start een golf, zegt Elisabeth, inspireer. Geef (leef) een goed voorbeeld, creëer een draagvlak: 'Dat is de enige manier waarop er ooit iets is veranderd.'

=>Ook voor ons gaan feesten over gezelligheid en samenzijn en niet over cadeaus: zie Kerst in een Zelfvoorzienende richting. Elisabeth tipt een aantal mooie alternatieven voor commerciële en vervuilende geschenken: geef planten, plantaardig lekkers, massages, of geef een ervaring -- ook een waarderingsbrief ipv een kerstcadeau vind ik heel origineel.

=>We creëren nieuwe duurzame en logische gewoontes: als we een uitstap maken, nemen we zelf herbruikbare drinkflessen/brooddoosjes/... mee, net als een Misschientje.

=>Net als Elisabeth zijn ook wij hier enorm fan van tweedehands en is quasi ons hele huis afkomstig van bij kennissen of uit de kringloop. Het is leuk èn duurzaam om spullen door te geven en circulair te maken.

-Als we al nieuwe kledij kopen (heel erg zelden), dan gaan we voor duurzaam, bio, vegan en eerlijk. Net als Elisabeth was ik onder de indruk van de documentaire The True Cost: zie De Veganist in de Kledingwinkel

-Ook ik droom van overal brede en veilige fietspaden. Op het platteland waar ik woon, is dat momenteel helaas niet de realiteit. Voor de veiligheid van mijn gezin kies ik daarom vaker voor de auto. In de stad is het makkelijker om een alternatief voor de auto te vinden, en daarom denk ik dat reizen en jezelf verplaatsen in de stad veel duurzamer kan dan op het platteland. Net als de Van Lierops kiezen wij voor dichtbij vakanties, wij vliegen niet: zie De Lucht Ziet Nooit Meer Blauw. 

-Veel van bovenstaande waarden komen terug in mijn post over Rondkomen Met een Klein Budget: als je bewust en eco leeft, geef je minder uit. Daardoor hoef je minder te gaan werken, en verkrijg je in de plaats daarvan Tijd (voor je gezin en je geliefden) en een groot gevoel van Vrijheid. Je kan leven op je Eigen Ritme, los van het in mijn ogen absurde ritme van onze huidige maatschappij. Bij elke aankoop zou je je kunnen afvragen: Wil ik dit steunen met mijn geld? Want je 'stemt' veel effectiever met jouw centen dan met dat eens-in-de-vijf-jaren briefje in het stemhokje.

Waar ik Elisabeth ook enorm om bewonder:

-Ze durft voor imperfectie te gaan: vroeger was ze strikt vegan, nu begrijpt ze dat het niet om perfectie gaat, maar om waarden. Wanneer je toont dat je als vegan ook wel eens uitzonderingen maakt, staan mensen meer open voor je filosofie rond vegan eten, is mijn ervaring.

-Ze is een voorvechtster van (lang) borstvoeding geven en maakt dit natuurlijke en levensnoodzakelijke fenomeen op heel spontane, vrolijke wijze minder taboe: respect!

-Ze durft het aan om heel zichtbaar te zijn, en is net daardoor een hip visitekaartje van de vegan eco beweging. 

-Ze toont hoe je respectvol met baby's en kinderen kan omgaan: iets wat ik heel erg belangrijk vind...

-Ze weet luchtige en zwaardere boodschappen op een zwierige, positieve manier te brengen, en leeft zo een heel mooi voorbeeld voor anderen.

Het deed me deugd om al deze ideeën en waarden zo to the point en ferm zonder dat het belerend wordt uitgelegd te zien in een hip boek.Voor vegan ouders zijn de hoofdstukjes over bv Wat als mijn kind vlees wil eten ook heel leerrijk en inspirerend.

Leuke quotes:

'Net zoals alle ouders willen wij het beste voor onze kinderen. Daarom voeden wij Nala en Iggy vegan op.'

'70% van de bevolking is na de kleutertijd lactose-intolerant -- melk is dus zeker niet goed voor elk.'

'Onze kinderen zijn lang niet de enigen die 'anders' eten': de wereld is veranderd en in elke klas zit er wel iemand die een bepaald dieet volgt vanwege geloof of allergieën.

Heel hoopvol tenslotte vind ik Elisabeths anekdote over de reactie van haar kinderen wanneer ze hen vertelt dat mama en papa vroeger wel eens dieren aten: 'Mama, bah!' roepen ze vol walging uit. Het is zo geruststellend om eens van een instagram icoon met duizenden volgers te horen hoe snel een nieuwe generatie kan wennen aan nieuwe manieren van leven en eten. 

=>Het is tijd voor een EVOLUTIE naar een plantaardigere manier van leven. En Planteneters kan je daar absoluut bij helpen. 

Elisabeth, mocht je dit ooit lezen: wanneer schrijf je een (prenten/kook?)boek over hoe je een kind op een respectvolle manier kan uitleggen waarom vegan eten een goede keuze is?!

Hoe ik als vegan mijn ijzertekort oploste: Lucky Iron Fish en meer!

Een ijzeren visje om je ijzertekort mee op te lossen?!

Hoe ik als vegan mijn ijzertekort oploste: Lucky Iron Fish en meer!*

*Deze tekst bevat affiliate links: wanneer jij op die links klikt en besluit een aankoop te doen, dan verdien ik, zonder dat jij er meer voor moet betalen, een kleine commissie omdat ik je zogezegd heb laten 'kennismaken' met de Lucky Iron Fish. Op die manier kan je me helpen om hier te kunnen blijven bloggen over leuke onderwerpen, alvast een hele grote Dankjewel!

Een tijd terug voelde ik me vermoeid. Ik liet een bloedonderzoek uitvoeren: daaruit bleek dat mijn ijzerwaarden aan de lage kant van normaal waren.

Ik eet al meer dan twintig jaar vegan, en ik ben zelden ziek. 

Als kind, toen ik nog vlees, vis en zuivel at, moest ik een tijdlang ijzersupplementen slikken (ik herinner me de vieze smaak nog): bloedarmoede, oftewel ijzertekort komt net zo goed voor bij vegans als bij vleeseters. 

Bloedarmoede is een probleem dat over de hele wereld voorkomt. 

Enkele symptomen van bloedarmoede zijn:

-broze nagels

-vermoeidheid en lage energie

-hoofdpijn

-haarverlies

-moeite met concentreren

Ik zocht naar informatie over Hoe je als vegan toch voldoende ijzer kan opnemen. 

Enkele Bevindingen:

-Tot mijn verrassing zijn peterselie en kervel goede ijzerleveranciers! Ik vind kervel best lekker, maar ik hou niet zo van peterselie. Ook brandnetel is een topper: check hier mijn leidraad om brandnetelzaden -- lokaal superfood -- te drogen en hoe je het kan gebruiken.

-Ik probeerde een tijdje meer groene smoothies met donkergroene bladgroenten in te consumeren -- lees hier over de vele voordelen van die smoothies voor een zelfvoorziener. Voorbeelden van groene bladgroenten zijn: veldsla, basilicum, winterpostelein, vogelmuur, brandnetel en paardenbloem, zeewier toevoegen helpt.

-Ik maakte ook vaker allerlei soorten vegan (wildpluk) pesto. En ik voegde aan elke warme maaltijd verse groene kruiden toe.

Maar de beste, makkelijkste en meest efficiënte tip die ik tegenkwam om een ijzertekort op te lossen, was deze:

Kook je maaltijden in gietijzeren pannen, of, als je die niet hebt: voeg een Lucky Iron Fish toe!

Ik wist helemaal niet dat gietijzeren pannen ijzer afgaven, en dan nog eens ijzer dat door je lichaam opneembaar is. 

Nu heb ik geen gietijzeren pannen in huis: ik vind ze nogal zwaar en onhandig.

Maar wat bleek? Je kan ook gewoon 'een stuk ijzer' aan je maaltijd toevoegen, en bizar genoeg neem je dan ook ijzer op!

The Lucky Iron Fish: past in je hand!

Dat waren de bevindingen van een Canadees research team dat als missie heeft om bloedarmoede de wereld uit te helpen: the Lucky Iron Fish Project.

Deze onderzoekers ontdekten, na research in Cambodja, dat je lichaam makkelijk ijzer opneemt, als je een stuk ijzer met een aantal druppels zuur (bv citroensap of azijn) in water kookt, en je dit water vervolgens opdrinkt of in sauzen verwerkt. De Cambodjaanse overheid verdeelde na deze bevindingen stukken ijzer onder de bevolking, maar weinig mensen gebruikten het ijzer daadwerkelijk: het lijkt dan ook weinig aantrekkelijk om een stuk ijzer in je kookpot te gooien!

Maar toen het Canadese research team het ijzer in de vorm van het nationale Cambodiaanse gelukssymbool (een visje) goot, bleek de Lucky Iron Fish plots heel populair, en... het werkte! Uitgebreidere info hier.

Hoe moet je de Lucky Iron fish gebruiken? Hoe maak je versterkt ijzerwater?

=>Het makkelijkste is om gewoon 'ijzerwater' te bereiden dat je drinkt, aan drankjes toevoegt of invriest.

Nodig:

-1l water

-1 Lucky Iron Fish

-3 druppels citroensap of azijn, tomatensap kan ook

 -1 kookpot

Hoe maak je het?

1.Breng het water aan de kook in de pot.

2.Voeg de Lucky Iron Fish toe.

3.Voeg 2 à 3 druppels azijn of citroensap toe. 

4.Kook dit samen voor 10 minuten.

5.Haal de vis er mbv een vork of tang uit, was hem met zeep en droog hem. 

Je hebt nu water dat ijzer bevat! 

=>Je kan met dit water thee (geen zwarte) zetten of er chocomelk (lees ook mijn post over pure cacao drinken en cacao ceremonies) mee maken, of je kan het over je overnight oats schenken of er chia pudding mee maken.

=>Je kan het water ook gekoeld drinken doorheen de dag. Neem het mee in je waterfles!

Verder is het makkelijk om dit ijzerwater in ijsblokjes in te vriezen: die ijsblokjes kan je dan weer toevoegen aan drankjes of eten. 

=>De Lucky Iron Fish website beveelt ook een 'menstruatie-thee' aan: dan zet je thee met gember en ijzerwater om aan te sterken tijdens je maandstonden.

Je kan ook koken met de Lucky Iron Fish:

=>bv ijzerrijke rijst maken: maak daartoe eerst ijzerwater (kook 1l+citroendruppels+visje voor 10 minuten). Vervolgens voeg je aan dit ijzerwater rijst toe, en die laat je koken tot gaar. 

=>Met ijzerwater kan je ook couscous of gierst, ... maken

=>maak eerst ijzerwater en voeg dit daarna toe aan soepen, curry, of sauzen.

=>bonen en peulvruchten weken: Maak eerst ijzerwater, en laat bonen en linzen hierin een nacht wellen vooraleer je ze kookt: ze nemen dan het ijzer op! 

Waar kan je de Lucky Iron Fish kopen?

Je vind alle info over The Lucky Iron Fish op deze website.

Hou er rekening mee dat je mogelijks invoerrechten moet betalen als je zo'n visje uit Canada bestelt: meer info voor België hier en voor Nederland hier 

Is mijn ijzertekort nu opgelost? 

Sinds ik The Lucky Iron Fish ben gaan gebruiken, heb ik mijn bloed niet meer laten testen, maar ik heb geen last meer van vermoeidheid en ik voel me over het algemeen beter! 

Nog meer lezen? Binnenkort verschijnt er een boek over de Lucky Iron Fish!

Kook jij al met de Lucky Iron Fish?

Pure Kakaw: over Cacao Ceremonies en Chocolade Opkikkers

Ik ben al jaren chocolade verslaafd. Onlangs nam ik deel aan een Cacao-Ceremonie. Tijdens zo'n Ceremonie drink je cacao zoals de oude Azteken dat deden: puur, met warm water en op een nuchtere maag. 

Ik was nieuwsgierig: 

-Zou de smaak van pure cacao te bitter zijn, voor zo'n zoetekauw als ik? 

-Zou ik een natural high ervaren? Ik ben nogal gevoelig: ik krijg al een roes van kwaliteits zwarte thee, van pure chocolade, en van alsem (lees ook DIY High: Roes uit Eigen Tuin voor een alsem thee recept)

-Wat zou de ceremonie me brengen? Volgens begeleiders heelt cacao het hart, letterlijk en figuurlijk. Cacao 'doet' ook echt iets met je lichaam en geest, het bevat enorm veel erg bijzondere stofjes: zie bij Gezondheidsvoordelen en Effecten voor meer info. 

Een Cacao Ceremonie Ervaring

We waren met een kleine groep, iedereen werd eerst ritueel gereinigd met een smudge stick (lees ook hoe je je eigen smudge sticks kan maken met lokale planten!). We maakten kennis en dronken daarna de cacao -- puur en zonder zoetmiddel --  en ik was erg verbaasd over de smaak. De bitterheid viel me heel goed mee, het kwam op me over alsof dit is, zoals chocolade echt hoort te smaken. Het warme drankje werkte heerlijk vullend en voedend op mijn nuchtere maag.

Tijdens de meditatie die daarop volgde, ervoer ik wel degelijk een heel ontspannen en toch helder aanwezig zijn, en een mild geluksgevoel. Er wordt wel eens gezegd dat de cacaovrucht symbolisch gezien staat voor de universele baarmoeder (kijk naar de mooie vorm ervan), en die wetenschap werkte heel geruststellend, sussend, en verwarmend. Men vergelijkt een cacao roes ook wel eens met een runner's high. 

Wat de Cacao Ceremonie me bracht:

-enkele persoonlijke inzichten

-het inzicht dat ik mijn chocolade- (en daarmee mijn suiker-) verslaving onder controle kan houden mbv echte, pure cacao: die is veel en veel gezonder en heilzamer.

=>Ik bedoel, dat ik -- na het 's ochtends drinken van een tas warme, pure cacao van goede kwaliteit (enkel cacao en warm water, desnoods kruiden als kaneel, en géén suiker of zoetmiddel) geen behoefte meer heb aan (bewerkte, gesuikerde) chocolade. 

=>De cacao gecombineerd met het warme water bij het ontbijt werkt voedend genoeg en biedt mij voldoende chocola-gevoel en gelukzaligheid voor een hele dag. Bovendien zorgt deze pure cacao voor een helderheid en focus die ik niet bereik met een hoop gesuikerde chocoladerepen: daarvan wordt ik hyper, door de zoetstoffen. 

Ritueel invoeren met echte, eerlijke cacao

Ik wil van pure cacao zonder overbodige toevoegingen een dagelijkse gewoonte maken, een beetje zoals een kop koffie maar dan veel gezonder (en lekkerder, vind ik), maarrrr... ik wil wel eerlijke chocolade, biologisch, vegan en ecologisch voor zover mogelijk. En ik wil ook een cacaosoort vinden die het best bij mijn smaakvoorkeuren past: ik wist niet goed waar beginnen... 

Ik zocht online en kwam uit bij Pure Kakaw. Ik had het eerder al over de fascinerende Mexicaanse-keuken, en de cacaoboom hoort daar natuurlijk ook bij: in Zuid-Amerika geldt deze plant als heilig: je hebt vast wel eens gehoord dat de Latijnse naam voor cacao (theobroma cacao) 'voedsel van de goden' betekent.

Ook Erik en Leonie van Pure Kakaw zijn gefascineerd door Zuid-Amerikaanse landen en door de daarginds traditionele manieren van cacao consumeren. Chocolade zoals we die in het westen kennen is eigenlijk een heel erg bewerkt product. Waarom niet terug naar de bron gaan: naar de cacao plant zelf? Daarbij is ook het ecosysteem en de grond waarin de plant groeit enorm belangrijk: Erik en Leonie hebben tijdens hun reizen agroforestry farms bezocht waar ze met pure cacao in aanraking kwamen.

Sinds hun talrijke boeiende ervaringen met cacao willen ze bij Pure Kakaw:

-traditionele cacaodranken terugbrengen in het dagelijkse leven

-agrobosbouw, ecologie en biodiversiteit ondersteunen: Pure Kakaw is partner van Trees for All

-voor transparantie en eerlijkheid in de toeleveringsketen zorgen

-een brug maken tussen spiritualiteit en wetenschap voor een gezond leven

-cacao inzetten als verbindingsmiddel: via cacao verbinden met de natuur, met onszelf, met elkaar: voor een betere wereld

Ook fijn is hoe je volgens Erik en Leonie het drinken van cacao tot een ritueel kan verheffen. Ze verwoorden het zo:

'We houden ervan om een cacaotje te bereiden als klein ritueel. Het helpt ons om aanwezig te zijn in het moment en bereidt onze aandacht voor op wat we verder willen doen. Een intentie voor yoga, meditatie, een werkproject of je dag in het algemeen is een mooie manier om te integreren met cacao. Je verankert je visie bij elke slok.'

De Smaaktest:

Ik probeerde drie soorten cacao uit van Pure Kakaw via hun Disco Pack (Discovery Pakketje)

Ik dronk de drie soorten puur, met warm water. Ik vind dit -- het pure drankje -- heel erg lekker. Maar ik wil zeker ook proberen om deze cacaosoorten te mengen met plantaardige melk en kruiden zoals gember, kaneel en kardemom!

De zakjes zijn hersluitbaar, en op de achterkant tonen icoontjes je hoe je deze cacao het best kan bereiden. Op de website vind je naast tips en lekkere toevoegingen allerlei leuke, originele en inspirerende recepten: wat dacht je van Masala Chaï Kakaw, Golden Kakaw Milk (met kurkuma), Tahini Kakaw of Hibiscus Kakaw Latte?!

Dit waren mijn bevindingen, die ik noteerde voor ik de smaakbeschrijving op de site had gelezen :)

Nicaragua Cacao:

-Heeft een diepe, volle chocolade geur en smaak, zowel bittere als zoete tonen, doet denken aan traditionele chocoladesmaak, fruitige accenten, heerlijke nasmaak. Je wil eraan blijven snuiven. Overigens doen mensen dat met cacaopoeder, letterlijk dan, om een chocolade high te verkrijgen: op eigen risico! Het chocolade snuiven is een Belgische uitvinding van Dominique Persoone, die er de Chocolate Shooter voor ontwierp. Het apparaatje en het snuiven werd zelfs een wereldwijde hype! Ik vond dat ik met deze cacao veel focus had zonder hyper te zijn op een dag waarop ik hoofdpijn had (de hoofdpijn ging ook over).

Guatemala Cacao:

-Volle, zachte smaak, fruitig, geeft een fluwelig gevoel, bijna ganache-achtig, deed me denken aan rode bes, fijne focus.

Cusco Cacao:

-Fruitig, licht, mysterieus en ook wel zwoel: doet me denken aan rode wijn! Leuke structuur van de vlokken: ik at ze ook zo. Deze variëteit is mijn favoriet, hoewel ik ze alledrie erg lekker vind.

Ik vond het heel leuk om deze cacao 's ochtends warm te drinken als een klein ritueel: ik zette telkens een intentie, en dat hielp me inderdaad bij het vinden van een anker voor die dag. Ik ga deze gewoonte aanhouden!

 Drinken jullie pure cacao?

Boekbespreking: Het Wildpluk Boek van Ben Brumagne

Boekbespreking: Het Forest To Plate Wildpluk Boek van Ben Brumagne, Plukken en koken uit de natuur, Uitgeverij Lannoo*

*Uitgeverij Lannoo stuurde me dit boek toe -- ik geef je mijn eerlijke mening

*Deze tekst bevat Affiliate Links: dat zijn links die verwijzen naar websites van handelaars. Als jij op zo'n link klikt en op die website besluit iets aan te kopen, ontvang ik een kleine commissie, omdat ik je zogezegd heb laten kennismaken met de handelaar. Voor jou blijft de prijs hetzelfde, dankzij de Affiliate Links kan ik hier met regelmaat bloggen, een grote dankjewel alvast!

Ik was erg benieuwd naar Het Wildpluk Boek, omdat Ben Brumagne een autoriteit op het vlak van wildplukken is: met zijn bedrijf Forest To Plate verzorgt hij workshops, teambuildings, opleidingen en wildplukwandelingen, allemaal met de intentie om 'mensen dichter bij de natuur te brengen door ze ervan te laten proeven.'

Het was Bens droom om de kennis die hij over het wildplukken verzameld heeft -- hij reisde de halve wereld rond op zoek naar weetjes en recepten met wilde planten -- in boekvorm te gieten: Het Wildpluk Boek is daarvan het resultaat en wil een inspiratiebron zijn voor iedereen die meer natuur wil.

Frappant -- en hoopgevend -- vond ik de slogan van uitgeverij Lannoo op de achterflap: 'Back to nature was nog nooit zo hot!' 

Het klopt dat wildplukken enorm aan belangstelling wint. Ik denk dat iedereen terug naar de natuur wil, alleen weten we niet (meer) hoe. 

Wildplukken kan een begin zijn van onze terugkeer naar de natuur, en dit boek helpt je daarbij!

Ben bespreekt 50 eetbare wilde planten, en hij bespreekt ze wanneer je ze kan oogsten per maand: heel handig wanneer je een boswandeling wil gaan maken en niet weet met welke plant te beginnen, of wat wanneer bloeit. De compacte vorm van het boek is ook fijn: je kan het makkelijk meenemen op je foerageertochten. 

In de Inleidende Hoofdstukken zet Ben de wildpluk afspraken helder uiteen. Een mooi advies daarbij is: 'De natuur is ons tweede thuis: gedraag je dus, alsof je bij iemand op bezoek gaat.' 

De geschiedenis van het wildplukken komt ook aan bod. 

Interessante weetjes:

-Ook nu nog gaan mensen in bv Servië, Marokko, Spanje, naast het verbouwen van geteelde gewassen standaard wildplukken. 

-omdat men meestal zoete gewassen selecteerde voor cultivatie, ervaren wij wilde planten vaker als bitter, zuur, scherp en wrang. Onze huidige voeding bevat nog slechts heel weinig bitterstoffen en dat is jammer, want die stoffen bieden net vele voordelen (lees bv mijn blog over Meer Bitter op je Bord!). 

Als je gaat wildplukken, gaan er dus meerdere werelden voor je open: die van de natuur, die van een nieuw smakenpallet, en die van de interessante voedingsstoffen.

Heel boeiend vond ik de beknopte bespreking van de Inhoudsstoffen van wilde planten (die worden opgedeeld in o.a. looistoffen, glycosiden/heterosiden, saponinen, ...) en waar die inhoudsstoffen goed voor zijn (bv spijsvertering, beschermen van weefsel, ...).

Ook de beknopte bespreking van de Plantenfamilies vond ik erg interessant, omdat, zo schrijft Brumagne, kennis hiervan je niet alleen helpt bij het herkennen en groeperen van planten, maar ook van smaken en toepassingen. Ken je de leden van pakweg de kruisbloemenfamilie -- waartoe o.a. mosterd, broccoli, veldkers en look zonder look behoren -- dan weet je beter waar je naar kan zoeken wanneer je bv een pittige salade wil maken. En wie begrijpt dat melganzevoet tot dezelfde (amaranten)familie als quinoa behoort, kan deze plant onmogelijk nog langer als 'onkruid' beschouwen, want net als quinoa is melganzevoet enorm voedingsrijk.

De Plantenbesprekingen zelf zijn prettig om te lezen want duidelijk en toepasbaar. Handig en veilig is dat Het Wildpluk Boek ook steeds (eventueel giftige) lookalikes met duidelijke foto's en verschillen behandelt, zodat je je niet kan vergissen.

De voorgestelde Recepten zijn vaak eenvoudig, wat past bij de teneur van het boek. Laat de smaak van de plant zelf spreken, proef de natuur. Een aantal interessante recepten die me aanspraken: 

-panisse (een soort kikkererwtenmeel friet) met daslook

-geblancheerde paardenbloembladeren gebakken in olijfolie en citroen (Israëlisch recept) 

-curry van berenklauw blad en steel

-zevenblad miso

-traditioneel Japans gerecht met de penwortel van grote klis

-gestoofd kaasjeskruid

-quiche met melde en bijvoet

-Colombiaans gerecht met harig knopkruid

-wilde kimchi met waterpeper

-meidoorn bbq saus

Ik leerde veel interessante weetjes over wildpluk planten bij, ik noem er enkele:

-In Servië zijn er wel 50 traditionele gerechten met brandnetel! Je kan er netels op de markt kopen!

-Zure soep van lactogefermenteerde stelen en bladeren van berenklauw was ooit populair in Polen

-De uitgebloeide zaden van duizendblad kan je als peper gebruiken, en we hebben nog veel meer andere lokale pikante wilde soorten dan ik dacht!

-Tijdens WO II organiseerde de Britse gezondheidsorganisatie op grote schaal wildplukacties om rozenbottels te gaan oogsten, vanwege hun hoge voedingswaarde! 

-Vlierbes smaakt heerlijk in limonade, in combinatie met oosterse kruiden zoals gember, kaneel en kardemom: ik probeerde dit eerder al uit in Vlierbes Chaï Gelei voor in (ijs)thee! 

-Witte klaverzuring was een onderdeel van de oorspronkelijke traditionele Borsjt soep, voor een frisse en zurige toets

-In Griekenland gebruiken ze lindeblad als pakketje om een soort dolma's mee te maken (rijstpakketjes), ik probeerde dit eerder uit met Snijbietblad!

-Onze beuk is met uitsterven bedreigd, vanwege de klimaatopwarming...

-Sleedoornbessen opgelegd in azijn doen denken aan umeboshi pruimen!

-In Zuid-Korea eten ze Dotorimuk: een tofu gemaakt van eikels!

Klein puntje van kritiek: bij de hondsroos vermeldt de auteur nergens het irriterende vermogen van de haartjes binnenin de hondsroosvrucht, en dat je die eerst moet verwijderen voor je ze opeet?

Verder ook interessant: de heldere uitleg over hoe je kastanjes nu precies kan verwerken, en het feit dat onze eik een van de meest klimaatresistente èn meest ecologische bomen is. 

Ook omdat eikels bijzonder voedingsrijk zijn (hoewel complex om te bewerken) ziet Ben een grote toekomst weggelegd voor de eik... Stof voor een volgend boek, Ben? 

Ik hoop het!