Zomaar een dagje in... Februari

07u-13u: rustig aan, carnaval, lief kaartje, face yoga, goudsbloemolie, drop, eten

Gisteren was ik ziek (knallende hoofdpijn, keelpijn, moe) dus vandaag wil ik alleen maar dingen doen waar ik blij van word. 

Mijn zoontje heeft vandaag 'gekke harendag' op school en we maken drie grappige ministaartjes. Het is leuk om te merken hoe de dagen lichter worden, ook al is het vandaag een grauwe winterdag. Het is grappig om al die gekke kapsels te spotten op de speelplaats. Ik verbaas me altijd over de ongelofelijke creativiteit van de mensen. 

Ik heb carnaval altijd een beetje idioot gevonden, tot ik het boek Het begin van alles las. De auteurs stellen in dat boek, dat carnaval in voorbije eeuwen hèt moment was waarop het status quo in vraag werd gesteld. Plots konden gewone mensen koning/in worden, en omgekeerd. Het was een speelse manier van nieuwe samenlevingsvormen uitproberen. Als een heerser te 'dictatorerig' werd, diende de carnavalstijd om dat gedrag aan de kaak te stellen, en om nieuwe bestuursvormen voor te stellen. En aangezien we vandaag in een tijd leven, dat egotrippende gekken overal ter wereld aan de macht zijn, vind ik carnaval nu heel interessant. 

Op de terugweg ben ik heel blij met de turbo knop van mijn nieuwe tweedehands elektrische fiets. Ik hou niet van fietsen, en ik vraag me nu al af hoe ik er ooit in geslaagd ben deze steile berg op te peddelen met kind achterop, zonder elektrische ondersteuning! Naar mijn gevoel hebben we deze fiets net op tijd aangeschaft: precies voor de ergste koude en donkerte aantrad. Ik ben heel opgelucht dat ik van de 'eco' modus kan overschakelen naar 'turbo' speed booster nu ik me nog een beetje slapjes voel, en ik zweef zowat de heuvel omhoog.

Ik zie dat er iets in de brievenbus zit. Vreemd, want de post komt hier nooit vroeg? Blijkt dat het een envelop met kaartje van een lieve vriendin is! Zij ontwerpt zelf de prachtigste kaartjes, en de boodschap van dit specifieke kaartje vandaag is zo welkom!  

Een jaar vol traagheid, zachtheid & kleine momentjes van geluk. Today is a gift, slow down a little, neem je tijd, you are magical, reading is magic...
 

Oké, ik word niet echt superblij van stofzuigen, maar wel van een vloer die niet kraakt. Nu de vloer weer kruimelvrij is, spreid ik mijn yoga mat uit en doe ik een rustige yogareeks voor de rug. 

Onlangs heb ik gezichtsmassage yoga ontdekt! Face yoga, waarbij youtubers je voordoen hoe je je gezicht moet kneden en masseren. Ik ben hier heel blij mee. Niet alleen merk ik, dat ik me actief beter voel na zo'n gezichtsmassage (dat heeft alles te maken met lymfe drainage en ontspanning), maar ook helpt die massage enorm bij seizoens-eczeem. Ik heb daar in de winter last van: ik kan 'voorspellen' aan de hand van het eczeem naast mijn neus en op mijn voorhoofd, of het kouder gaat worden. Tot nu toe hielp niets tegen deze vervelende kwaal. 

Afgelopen zomer heb ik voor de eerste keer zelf goudsbloemolie gemaakt, omdat goudsbloem bekend staat voor zijn weldadige werking op de huid. Ik gebruik mijn goudsbloemolie uit eigen tuin nu wanneer ik face yoga doe, en... het werkt!!! Het eczeem is weg! Het effect houdt niet superlang aan: wanneer ik twee à drie dagen geen face yoga met olie doe, keert het eczeem terug. Een reminder aan mezelf om het rustig aan te doen!

Ik zet gemberthee omdat ik me nog steeds verkouden voel. En met een paar dikke truien aan en onder een dekentje doe ik nog iets waar ik blij van word: ik doe research over drop!

Ik ben dol op zelf snoep maken, check hier mijn nieuwste gembersnoepjes recept! Ik wil -- gestaag -- alles over confiserie aan de weet komen. Momenteel ben ik gefascineerd door vegan drop. Hoe maak je dat? Ik leer interessante dingen en krijg meteen ideeën om ermee aan de slag te gaan. Maar niet vandaag.  

Ik heb overnight oats in de week gezet en ik eet die nu op met een grote pompelmoes, een appel en een banaan erbij. Laat maar komen, die vitamines!

13-15u: schrijven, hond uitlaten, lente in de lucht, goed nieuws, schrijven

De hond ligt heerlijk te slapen in haar mand dus ik laat haar soezen. Ze is al elf en slaapt beduidend meer dan toen ze jonger was. Ik maak van het hondenslaapje gebruik om rustig te schaven aan enkele tekstprojecten die ik heb staan. 

Wanneer ze wakker wordt, gaan we wandelen. Ik voel me nog steeds moe en heb er geen zin in. De winter is op dat kantelpunt gekomen voor mij, dat punt waar ik de kou en de kaalheid echt beu ben. Maar weer of geen weer, de hond moet en zal uit, en dus trek ik mijn regenbroek aan en doe ik een muts op. De lucht is zo deprimerend vandaag, vind ik: grauwgrijzig, een schrale wind, zo weinig kleur, alles verregend en troosteloos, en stil. 

Maar: hoe langer we stappen, hoe aangenamer ik het vind worden. De koude lucht klaart mijn hoofd op. De beweging doet mijn spieren deugd. De kwispelstaart van de hond maakt ook mij blij. En wanneer er een ander soort wolk voor de zon schuift, minder dik dan de vorige, klaart het plots een heel aantal tinten op en lijkt het bijna licht. Ik word instant vrolijker. Ik ruik de geuren van het bos (helaas ook die van de opgesloten varkens in de varkensfabriek vlakbij -- zie Het dierenleed in mijn straat-) en het is waar wat ze zeggen: de lente hangt in de lucht. Overal zijn kleine lente tekens. Madeliefjes die bloeien, fris groen van ontluikende venkel, de voorjaarsbloeiers uit de samenaankoop van Velt (ongelofelijke aanrader, zo divers en zo mooi!) die ik twee herfsten geleden geplant heb komen piepen, en de toverhazelaar bloeit in de tuin. 

 

 

Ik denk aan het goede nieuws dat ik deze middag bij mijn eten gelezen heb. Ik probeer zo weinig als ik kan naar het 'officiële' nieuws te kijken of te luisteren. Ik ben heus geïnteresseerd in het nieuws uit de wereld en ik kijk af en toe een diepgaandere docu of ik lees een analyse. Maar het dagdagelijkse nieuws mijd ik, omdat ik anders depressief word. Er is zoveel lijden, en ze melden zo zelden goed nieuws, en ik voel me dan altijd machteloos en klein. Ik focus me liever op goed nieuws, en op dromen over hoe het wel kan, en daarom heb ik me geabonneerd op een aantal positief nieuws nieuwsbrieven, o.a.:

-hetkanwel

-eco tips

-curieus.be 

Deze middag las ik het rapport Nederland Veganland: een wetenschappelijk onderbouwd gedachte-experiment met als uitgangspunt: wat als heel Nederland vegan eet?  De gevolgen van zo'n keuze zouden zo veel goeds teweeg brengen: geen veeteelt meer betekent veel meer landbouwgrond over, genoeg om gezonde voeding voor iedereen te verbouwen, zonder dierenleed, zonder pesticiden. En daarna zou er nog plaats over zijn en vrijkomen voor natuurgebieden, woningen, wegen, èn bedrijven -- komt de economie nog eens ten goede ook. Waar wachten we nog op?!   

https://nederlandveganland.nl/

Op de terugweg houdt een dame op de fiets die ik nog nooit eerder heb gezien me staande. Of ik een loslopende hond heb gezien? Hij is gisteravond ontsnapt. Ik heb de hond niet gezien maar beloof een oogje in het zeil te houden. Ik leer ook bij dat er een website bestaat voor als je hond 'ontsnapt' of zoek is: https://www.lostdogzzz.be/

Plots wordt deze kleine wandeling een avontuur, want ik kijk nu overal of ik een loslopende hond zie.

Thuisgekomen gaat mijn hond verder slapen en ik typ deze en andere teksten.  

 

15u-22u: koken, Miso-Chocolade Koekjes, regenboog, zuurdesem 

Ik haal mijn kindje op van school, en ik kook het eten: vanavond een hartverwarmende, verkoudheid-genezende vullende pinda/zoete aardappel/spinazie soep met rijst, naar een recept uit Planteneters. Gegarandeerd lekker! 

 

 

Ik krijg ineens wat meer energie, en ik besluit Miso Chocolade Koekjes te maken. De vorige batch is sinds gisteren op, het was ZO lekker dat ik nog een schaal wil maken. Ik heb een twist aan het recept gegeven die heel goed werkt: de helft gemalen amandelen ipv bloem, olijfolie als vetstof, en 1/3e kokossuiker, geeft een heerlijke karamelsmaak. Deze koekjes zijn echt te lekker: chewy, zout-zoetig, chocolade-kick!

Terwijl ik het beslag aan het maken ben, merk ik plots een rare lichtinval op. Ik ga kijken: een schitterende zonsondergang met gelijktijdige motregen zorgt voor een regenboog!

Als laatste dagtaak voed ik de zuurdesem met nieuwe speltbloem, want morgen ga ik brood bakken. Hmm, hoe zouden de Miso-Chocoladekoekjes smaken als ik een deel van de bloem vervang door... zuurdesem??? 

Al met al een heerlijke dag.  

Deze tekst bevat affiliate links: klik je daarop en besluit je een aankoop te doen, dan verdien ik een kleine commissie zonder dat het jou meer kost: zo help je me om te blijven bloggen, bedankt alvast!

Kleine Wandelavonturen: Stilte, pony's, rechte lijnen

Kleine Wandelavonturen: Stilte, pony's, rechte lijnen

Een nieuwe reeks: korte stukjes over de kleine avonturen die mijn hond en ik beleven tijdens onze dagelijkse wandeling, doorheen alle seizoenen...

Het is zondagochtend en dan is het dorp als uitgestorven. De gordijnen zijn dicht en de luiken toe, er is geen enkele auto op straat. De hond doet pipi in een oplopende berm en ik schrik van het grijze ponyhoofd, dat plots van boven ons opduikt. Een tweede klein paardje, bruin met wit geschakeerd, komt nieuwsgierig aangestapt.

Wij kennen deze pony's: af en toe geef ik hen een handvol gras. Hun vacht is ruig en dik en ze vinden het onnodig om ons met geluid te begroeten op deze vroege morgen. Dat stille van dieren apprecieer ik zo. Ze laten hun ogen en spitse oren spreken. 

Er ligt iets wit in de berm - we kunnen nog niet zien wat het is, maar het is iets afwijkend, het hoort daar niet. De hond gaat in sluipmodus. Haar oren gespitst, haar schouders laag, haar kousenvoetjes schuiven stapje voor stapje verder - ze kruipt haast over de grond, commandostijl, klaar voor de aanval. Het witte ding ligt daar, onbeweeglijk, en gaandeweg begint ook de hond te begrijpen dat het niet leeft. Ze verliest haar interesse en focus, ze loopt weer rechtop. We passeren erlangs, het blijkt een hamburgerdoosje uit wit piepschuim te zijn. Begin maart is het land na de winter nog grijs en grauw. Elk stukje onnatuurlijk afval lijkt die kleurloosheid dan te accentueren. Ik kijk al lang niet meer op van de gigantische hoeveelheid weggegooide blikjes, zakjes, peuken, etc die we tegenkomen onderweg - ik trek me op aan het jaarlijks weerkerend initiatief, elke eind maart, om de bermen mooi te maken en op te ruimen, en af en toe doe ik aan plogging. 

We komen alweer langs een paardenwei - hier staan drie grote, dikke boerenknollen. Machtige halzen, haar op hun hoeven. Ook zij zwijgen. Hun wei is afgezet met palen en draad: een rechthoek die het landschap doorsnijdt. Ik ben aan het lezen over de oermensen. Ik betrap me er vaak op dat ik fantaseer over hoe het leven toen moet geweest zijn, hoe het landschap eruit zag. Er waren geen omheiningen, alle dieren konden zich vrij bewegen zoals ze wilden, en de mensen moesten niet heen en terug naar een betaalde job pendelen. 

Dieren en mensen vormden nog een groep: oermensen beschouwden zichzelf als deel van het geheel van het leven, niet als heersers over ander leven. We waren, gewoon. Tegenwoordig denken we, meer dan dat we gewoonweg ervaren.  We delen de wereld en de dieren op, binnen de lijntjes. Ik kijk naar de lange fluo lijn die de hond via haar halsband verbindt en ik stel me even, heel even, voor hoe we door een landschap zonder lijnen naast elkaar lopen, allebei vrij. Dan steekt een auto ons voorbij en het lawaai doorkruist mijn fantasie. 

Iemand die op weg is naar de bakker, waarschijnlijk.

Kleine Wandelavonturen: kikkerachtige, verdwenen groen, Franse Buldog

 

Open ruimte kan zo mooi zijn...

Kleine Wandelavonturen: padachtige, nieuwbouw, Franse Buldog.

Een nieuwe reeks: korte stukjes over de kleine avonturen die mijn hond en ik beleven tijdens onze dagelijkse wandeling, doorheen alle seizoenen...

Aan het einde van de straat ligt een overreden padachtige. Ik zie de uitgewaaierde witte kieuwen: als van een kikkerprins uit een onderwatersprookje. De ingewanden liggen lillend en roze verspreid tussen het slijk. Misschien was dit individu op weg, na de lange koude winter, naar de vijver in onze tuin. Ik denk aan de paddenoverzet, waarbij mensen de uit hun winterslaap ontwaakte padden helpen om veilig de weg over te steken. 

De wandeling is grauw vandaag: het heeft veel geregend en overal zijn plassen, zompige bermen, modder op de weg. We komen voorbij een nieuwbouwwoning -- het pas geplaatste raam blinkt en weerspiegelt de wolken. Een enorm gebouw met grote ramen -- er vlak naast is een enorme kuil waar ook reeds beton en bouwijzers in gegoten is. Wat zou hier komen? Een garage voor drie auto's? 

We wandelen verder en ik tel de plaatsen waar tevoren wei of bos was en waar nu een nieuwe woning staat. Het zijn er veel. Ik herinner me het veld achter het huis waar ik opgroeide, en het bos. Het was een fijne, wilde plek met brem en hoog gras en naaldbomen, waar vandaag niets van overblijft. Grote woningen met grote opritten staan er nu, en keurig onderhouden gazons en hagen. 

Sinds we hier zijn komen wonen -- tien jaar geleden -- zijn er onnoemelijk veel huizen bijgebouwd. Het is vreemd om te merken hoe die tendens, die zich al voltrok toen ik nog kind was, zich nog steeds verderzet. De weidse vergezichten die je hier nog kan vinden, omwille van het dunner bevolkte gebied en door het glooiende landschap, worden schaarser. 

Dat weet ik ook aan de toiletgewoontes van de hond. Verwende plattelandshond als ze is, weigert ze haar hele leven al halsstarrig om op beton te kakken. Steeds langer sinds we hier wonen moeten we lopen, tegenwoordig, voor ze een geschikt, onverhard stuk groen vindt om haar gevoeg te doen.  

We passeren alweer een nieuw woonblok. Vier identieke lego-achtige rechthoeken, allemaal nog nagelnieuw en hagelwit. Op elk van de parkeerplaatsen ervoor staat een auto. Plots horen we een dreun: een Franse Buldog smijt zichzelf tegen het grote raam op de parterre, keer en keer opnieuw. Hij staart ons aan met zijn puilogen en doet zijn bekje open en dicht, dus hij moet wel aan het blaffen zijn, maar we horen hem niet, want hij springt tegen driedubbel glas. 

Esthetisch gezien past hij perfect bij het strakke interieur dat ik door het glas heen kan zien. Zijn zachtgrijze mollenvelletje, zijn komieke platte snuit, de rechtopstaande oren, het gestroomlijnde stompe staartje: ze harmoniseren met de andere meubels. Ik zie voor me hoe hij zijn dagen doorbrengt, hier: van 's ochtends tot 's avonds alleen, tussen de mooie meubels, wachtend tot zijn baasjes van hun werkdag thuiskomen. En telkens hij iets ziet bewegen door die ondoordringbare muur tussen hem en de echte wereld, werpt hij zich ertegen. 

We lopen verder, door de herinneringen aan het verdwenen groen.  

Kleine Wandelavonturen: smeltsneeuw, poedersuiker, oervuur

Kleine Wandelavonturen: smeltsneeuw, poedersuiker, oervuur.

Een nieuwe reeks: korte stukjes over de kleine avonturen die mijn hond en ik beleven tijdens onze dagelijkse wandeling, doorheen alle seizoenen...

Het smeltsneeuwt en de wegen zijn glad, dus vandaag vermijden we de straten en banjeren we door bos en veld. Eens we ons in de open ruimte van de weien bevinden, vallen de schoonheid van de grauwe lucht en de schakeringen groen en wolk op ons, zoals de sneeuw. Het is ploeteren doorheen de zompige modder, het schemert nog, en de wind snijdt. 

Dan belanden we aan de bosingang, die door twee veteraanbomen geflankeerd wordt: dikke, oude eiken. De boswachters. Ze worden innig omhelsd door donkergroene klimop, die nu een sneeuwrandje draagt. In het bos is het stil, en adembenemend mooi. Alle takken zijn met een poedersuikeren laagje behangen en de sneeuw op het pad knerpt onder mijn voeten. We lopen door een winters wonderland, een sprookjesbos. Die uitdrukkingen: poedersuiker, knerpen, wonderland en sprookjesbos, die moèt je gewoon gebruiken als het sneeuwt -- daar kan je niet om heen.

Ik herinner me de stilte tijdens een andere sneeuwwandeling middenin een vroege maartse ochtend in de allereerste lockdown. Het was magisch. De lucht was nog donker, maar de sneeuw reflecteerde mysterieus het licht van de sterren en de maan, en het was onwezenlijk stil. Geen af - en aanrijdend verkeer, geen vliegtuigen, geen landbouwmachines. Geen vogels. 

Ik denk aan mensen van lang geleden. Hoe die door deze bossen liepen, als het sneeuwde. Geruisloos, hyperalert. Hadden ze laarzen van dierenhuiden? Het wandelen heeft me warm gemaakt en in het bos, beschut door de bomen, is het haast gezellig qua temperatuur. Maar ik weet dat ik zodadelijk terug naar binnen kan, waar de verwarming opstaat en mijn ontbijt klaarstaat. Oermensen hadden geen 'binnen'. 

Hoewel: het kan haast niet anders of ze hadden een kamp, met een vuur. Vlammen die door een thuisblijver werden gevoed en levend gehouden. Misschien nog veel huiselijker dan mijn eettafel: om door de kieren heen het bos, de poedersuiker, en het vreemde witte licht te kunnen waarnemen. 

Er zijn geen kleuren, terug in het veld: overal wit. Enkel een vaag vermoeden van hazelaarkatjes en af en toe een plekje gele urine van een onbekend dier in de sneeuw. De hond krijgt haar dolle vijf minuten. Ze spurt cirkels en achten, gooit zich in de sneeuw en tolt om en om. Toch nog kleur: haar lange roze tong hangt uit haar bek. Dan krijgt ze er genoeg van.

Ik zeg de oermensen die nog 'verder leven' in de bepoedersuikerde planten en bomen van vandaag beleefd gedag. We gaan naar huis, naar de verwarming, de eetbak en het ontbijt.

Kleine Wandelavonturen: lentetekens, witte wimpers en wijsheid.

Kleine Wandelavonturen: lentetekens, witte wimpers en wijsheid.

Een nieuwe reeks: korte stukjes over de kleine avonturen die mijn hond en ik beleven tijdens onze dagelijkse wandeling, doorheen alle seizoenen...

Sinds kort kunnen we weer rondkijken, tijdens onze ochtendwandeling: het licht is weergekeerd. Het miezert zachtjes en we zien veel kleuren. De fijne witte sterretjes van opeens opgedoken kleine veldkers, het wolkendek in allerlei tinten licht -en donkergrijs, een waas van zachtgele hazelaarkatjes aan de rand van het bos, en de toppen van de wilgen die nu roodgroenig worden. 

Twee Canadese ganzen vliegen gakkend over onze hoofden heen, ik wens hen goeie reis. De vogels fluiten weer, al is het ingetogen. Meneer en mevrouw Eend, zoals we thuis alle eendenkoppeltjes noemen, zijn terug. Ze snateren in het beekje. Ik herinner me onze Indische loopeenden die lang geleden door de tuin struinden: Victor en Arthur. Een witte en een bruine eend -- de ene was erg slim en de andere erg dom en ook onhandig, toch waren ze de beste vriendjes. Ze ontsnapten vaak via de oever en gingen dan 'varen' in de beek die naast onze tuin loopt. Ik zie nog voor me hoe mijn vriend en ik thuiskwamen, op een nacht, en hoe we die twee in het licht van de volle maan onder het brugje door zagen drijven. Glinsterend, harmonieus zwijgend, en mysterieus vertoevend in hun eenden universum.

De kleuren, de planten, de bomen en de dieren: allemaal laten ze ons duidelijk weten dat de lente in aantocht is. Maar de duidelijkste boodschap dat 'de lente in de lucht hangt' is letterlijk dat: ik ruik de aankomende lente. Het is een geur, een friste die ik inadem, een weten. Ons continent heeft hele specifieke geuren. Ik herinner me die zomer dat ik na een jaar doorheen Azië reizen terugkeerde naar deze contreien, en hoe specifiek de geur van augustus in de velden en de bossen was, hoe anders, en hoe opgeslagen in mijn geheugen.

Wanneer we bij het kapelletje komen, brandt daar een kaarsje. Het ontroert me. Ik stel me voor hoe iemand, al heel vroeg, hierheen is gestapt om het kleine vlammetje aan te steken. Een gebed op te zeggen. Het is mijn gewoonte, al ben ik agnost, om aan deze kapel woorden van dank en hoop uit te spreken. De hond weet dit, en snuffelt geduldig in de struiken rond het gebouwtje terwijl ze op me wacht. Ik zie haar oranjebruine ogen naar me kijken wanneer ik klaar ben. Ze is altijd al een bijzonder vrouwelijke hond geweest, met een echt feminien hondengezicht en lange, uitgesproken wimpers. Nu ze acht is, zijn haar wimpers van kleur veranderd, en wit geworden. In haar zwarte gezicht is het, alsof ze witte mascara draagt. Met haar vier witte sokjes en witte borstkasbefje in de verder zwarte vacht is ze een toonbeeld van gratie. Een wijze oude dame, die mij al in elk seizoen van mijn tijd met haar onwaarschijnlijk trouw ondersteund heeft. 

In de herfst van haar leven, nu de lente in aantocht is...