Onze Ervaringen met Vegan Hondenvoeding en die van onze elfjarige hond

Een heel bijzondere wedstrijd gewonnen! 

De jury was gecharmeerd door haar 'prachtige zilveren wimpers'! Het lijkt alsof ze witte mascara heeft opgedaan... 

Onlangs stuurde ik een foto met het lieve kopje van onze elfjarige, allerliefste hond Sookie in voor de wedstrijd van Vegavriend . Bij Vegavriend zochten ze een lieve, fotogenieke hondenkop om hun nieuwste vegan hondenlekkers box voor senior honden te promoten: Sookies Favorieten Box!

Als er nu één zaak is waar ik reclame voor wil maken, dan is het vegan huisdiervoeding, want: beter voor onze huisdieren, voor andere dieren, voor de aarde en dus ook voor ons. 

Ik stuurde de foto in, en... Sookie heeft gewonnen! Maar, extra speciaal: Vegavriend koos twéé winnaars. Ze waren zo gecharmeerd door Sookies witte wimpers (die vroeger zwart waren), dat ze -- speciaal voor haar -- een tweede box het leven in riepen: de Veganbox voor Oudere Honden!

Hoe leuk is dat?! Binnenkort mogen wij de box met de post verwachten, en mag Sookie alles uittesten! We houden je op de hoogte :)

Jens, de winnaar van de algemene proefbox: Jens' Favorieten, heeft ook een heel bijzonder, schrijnend en ontroerend verhaal: zeker lezen...

Vroeger had ze zwarte wimpers, nu witte...  

Vegan Hondenvoeding: wat, hoe, en waarom 

Ik wil al heel lang een blogpost schrijven over vegan hondenvoeding, want sinds wij elf jaar geleden Sookie adopteerden en vegan brokjes gaven, is er:

1.Heel wat veranderd wat vegan dierenvoeding betreft

2.Zijn de redenen waarom je best je huisdier vegan voer geeft alleen maar dringender en belangrijker geworden: niet alleen alle redenen waarom het beter voor je hond of kat is, maar ook alle redenen voor de aarde, voor ons en voor de andere dieren! 

Kijk hier bv hoeveel CO2 jij kan besparen als je je huisdier plantaardig eten geeft.

Binnenkort foto's en filmpjes hier en op instagram, voor nu een tekst over onze ervaringen met vegan hondenvoer en over het waarom en het hoe.  

Hoe het begon... 

Al elf jaar lang kleurt Sookie onze dag. Zotte, lieve, speelse, slimme hond, die we als pupje adopteerden. 

We wilden al heel lang een hond, maar we worstelden met twee problemen:

1.We wilden enkel adopteren (er zijn al genoeg honden in de wereld).

2.We wilden geen dierlijke voeding voor haar kopen. 

We wilden met ons geld de wrede vlees -en visindustrie niet steunen. 

We wilden niet de ene diersoort gruwelijk doen lijden en vermoorden om daarmee de andere diersoort te voeden. 

Varkens, bijvoorbeeld, zijn even slim, zo niet slimmer dan honden (lees: Het slimste varken van de klas). Wij eten al al bijna dertig jaar volledig vegan: dierlijke voeding kopen voor onze hond voelde totaal verkeerd. 

We deden dus onze research. 

Kon dat wel, een vegan hond? 

Absoluut! 

Maar er was nog niet zo veel over bekend, elf jaar geleden, en er waren niet zo veel vegan hondenvoedingmerken. In het begin gaven we Amidog, maar al snel schakelden we over op Yarrah, voornamelijk omdat Yarrah zowel vegan als biologisch is. 

Ik schreef eerder deze teksten over je hond vegan opvoeden:  

-Ervaringen met een vegan pup

-Tips en trucs om je hond vegan op te voeden

-Zelfgemaakte vegan hondenkauwstaaf! 

Van pup over tiener, volwassene en nu:... senior hond...

Ik maakte me veel zorgen, in het begin. Was de voeding wel adequaat genoeg? Was het wel 'toegestaan', ethisch gezien, om een hond (van nature een alleseter) enkel droge vegan brokjes aan te bieden, steeds hetzelfde?

Maar Sookie was en is een ongelofelijk energieke hond. Ze is half border-collie, half Roemeense berghond, en nog wat straathond er doorheen gemixt. 

Ze is dol op zwemmen, op rennen als een gek, we gaan drie keer en soms meer per dag met haar wandelen, ook nu ze elf is! 

We ontdekten dat vegan voeding spannend en smakelijk lekker is. Er is tegenwoordig zo'n groot aanbod aan smakelijke extra's, en je kan ook zelf vegan recepten maken voor je hond! 

Vegan hondenvoeding: gezond? Onze ervaringen!

Na elf jaar kan ik je verzekeren: vegan hondenvoeding is GOED voor honden. Onze Sookie blaakt van gezondheid. 

-Haar vacht glanst altijd. Iedereen die haar voor het eerst aait, zegt: 'Ik heb nog nooit zo'n zachte vacht gevoeld!'

-Ze is energiek, speels, slim, en vrolijk. 

-Haar tanden zijn, zeker voor haar leeftijd, nog stralend wit! 

Bewijs van heel witte, gezonde tanden :)

-Ze is bijna nooit ziek. Wanneer ze wel ziek is, is dat vaak nadat ze ergens buiten iets heeft gevonden en opgegeten. Bv nadat ze een keer een kluif vond die ze niet wou afgeven, kreeg ze diarree. 

Ze heeft wel al een aantal dierenartsbezoeken achter de rug omwille van haar onstuimigheid: één keer een stuk vel eraf, gescheurd door een draad, toen ze een konijn achternazat. Een keer een wonde die ontstak na een gevecht met een andere hond. 

Nu ze elf is, merken we wel wat ouderdomsverschijnselen. 

-Ze slaapt vaker, dieper, en langer.  

-Ze maakt nu dankbaar gebruik van de extra dekentjes die we in de zetel leggen.

-Haar energie komt in kortere opstoten, en nadien is ze veel moeër

-Als het koud en vochtig weer is, heeft ze soms last van stramme poten. 

Zijn er nadelen aan vegan hondenvoer?

Ik ga heel eerlijk zijn :)

Nadeel 1: Als het aan de hond lag... 

-Toen Sookie jonger was, zijn we een hele tijd met haar naar de hondenschool geweest, om haar te socialiseren, en haar wat dingen aan te leren. Omdat vegan hondenvoeding toen nog compleet onbekend was, durfden wij aan de lesgevers en de andere baasjes niet zeggen dat Sookie enkel vegan at. We vreesden nare reacties in de zin van 'dat doe je je hond toch niet aan'. 

We hadden lekker-ruikende stukjes seitanworst en kleine vegan hondenkoekjes voor haar mee als beloningsnoepjes voor o.a. de 'Volg' oefening, maar Sookie leerde heel snel dat er bij de andere baasjes snoep met nog betere smaakjes te verkrijgen was... 

Het kostte ons de grootste moeite om haar ons te doen volgen, met ons stuk seitanworst, aangezien ze de hele tijd met haar neus langs de grond ging, in de hoop die àndere beloningsnoepjes te vinden. Baasjes lieten al eens per ongeluk zo'n snoepje vallen, en dat had ze heel goed begrepen.

Toen de lesgever ons vroeg of hij ons snoep eens mocht zien, gaven wij hem met een rooie kop het stukje seitanworst... zonder iets te zeggen. Hij rook eraan en zei: 'Hmm, vreemd, dat ruikt nochtans best lekker?!'

Elf jaar geleden vonden wij het dus een groot nadeel dat onze hond slecht luisterde naar ons omwille van ons 'inferieur' ruikende snoep. Ondertussen is er zoveel keuze aan vegan treats voor honden bijgekomen: ik vermoed dat we nu wel haar aandacht zouden weten te strikken...

Nadeel 2: Het Sociale 

Het sociale vind ik ook een nadeel: ik heb nog steeds de neiging om te zwijgen over Sookies vegan-zijn, omdat ik nare reacties vrees. Maar omdat ik vegan huisdierenvoeding een hoogdringende kwestie vind, in het belang van ons allemaal, wil ik er nu juist over spreken! Wat mij betreft moeten wij allemaal dit 'nadeel' heel snel omzetten in een voordeel. 

Maak vegan huisdierenvoeding hip: 'Doe jij al mee? Sinds onze hond en onze kat vegan eten, hebben onze huisdieren veel kleinere 'pootafdrukken' als het om hun co2 verbruik gaat!'  

Nadeel 3: Duur?

Het vegan hondenvoer waar wij bij zweren (Yarrah, omdat het zowel vegan als bio is), vinden wij behoorlijk prijzig.  Die prijs kan je als een nadeel beschouwen.

Toch betalen wij dit:

1.We willen achter onze prinicpes en onze waarden staan, en we betalen liever mee aan een wereld zonder dierenleed en zonder pesticiden dan dat we die wantoestanden in de landbouw en vee-industrie sponsoren met ons geld.

2.We zien die prijs als een investering: niet alleen in de gezondheid van ons huisdier (we betalen voor bio, goede kwaliteits en gezonde voeding, en in ruil hebben we nauwelijks dierenartskosten), maar ook in de toekomst. Wij willen een wereld waarin mensen andere levende wezens en de aarde met respect behandelen. Een wereld met een gezonde grond. Live the change you want to see. 

We zien onze kleine bijdrage als doneren aan een goed doel.  

Wat is er qua vegan huisdiervoeding veranderd tegenover elf jaar geleden?

-Meer en meer mensen zijn de voordelen van vegan hondenvoer gaan inzien: het is gezonder voor je hond, het is beter voor de dieren in het algemeen, en beter voor de mensen: minder vervuiling, minder klimaatopwarming als we ons huisdier vegan laten eten. Er is meer draagvlak en welwillendheid. Professoren en dierenartsen spreken zich uit pro vegan hondenvoer. 

-Doordat meer baasjes de stap zetten, ontstond er veel meer keuze en veel betere kwaliteit aan vegan huisdiervoeding. Kijk maar naar het geweldige aanbod bij de Vegavriend!

 Vegan hondenvoeding? Njam!

-Lisette Kreischer schreef een boek Dog.Eat.Plant, je kan hiermee zelf aan de slag om lekkere beloningen te maken voor je liefste vriend/in, en je leert alles over het waarom. 

-Of je kan terecht in een heuse vegan bakkerij voor honden: Ell's Petisserie!

-dierenartsen en wetenschappers sprongen mee op de kar: dierenartsen, omdat ze inzagen hoeveel gezonder vegan voeding is, en wetenschappers, omdat iedereen begint te beseffen: we moeten iets doen aan de opwarming van de aarde. 

Wil je nog meer achtergrond wat het wetenschappelijke betreft, lees dan hier, dit artikel, nog een artikel en dit artikel.

Wil je nog meer ervaringen lezen of bv verhalen van honden wiens gezondheid drastisch verbeterde na een omschakeling naar vegan voeding, check de blogpagina van Vegavriend. 

Overgenomen van de Nieuwsbrief van Vegavriend:  Naam: Sookie Leeftijd: 11 jaar Sookie eet al van puppy af aan vegan. Dat is dus al 11 jaar! Een echte VegaVriend. Ze zet zich in voor plantaardige voeding op de blog van haar baasje. Fun fact: de wimpers van Sookie waren eerst zwart, maar zijn door de jaren heen zilver geworden. Dat is nog eens knap ouder worden! Sookie wordt het gezicht van onze nieuwe proefbox voor senioren.

Gefeliciteerd Sookie!!! Ik ben zo trots op je dat je met jouw mooie zilveren wimpers de Vegavriend Box voor Senior Honden mag promoten: Sookies Favorieten!!! 

 

Zomaar een dagje in... Februari

07u-13u: rustig aan, carnaval, lief kaartje, face yoga, goudsbloemolie, drop, eten

Gisteren was ik ziek (knallende hoofdpijn, keelpijn, moe) dus vandaag wil ik alleen maar dingen doen waar ik blij van word. 

Mijn zoontje heeft vandaag 'gekke harendag' op school en we maken drie grappige ministaartjes. Het is leuk om te merken hoe de dagen lichter worden, ook al is het vandaag een grauwe winterdag. Het is grappig om al die gekke kapsels te spotten op de speelplaats. Ik verbaas me altijd over de ongelofelijke creativiteit van de mensen. 

Ik heb carnaval altijd een beetje idioot gevonden, tot ik het boek Het begin van alles las. De auteurs stellen in dat boek, dat carnaval in voorbije eeuwen hèt moment was waarop het status quo in vraag werd gesteld. Plots konden gewone mensen koning/in worden, en omgekeerd. Het was een speelse manier van nieuwe samenlevingsvormen uitproberen. Als een heerser te 'dictatorerig' werd, diende de carnavalstijd om dat gedrag aan de kaak te stellen, en om nieuwe bestuursvormen voor te stellen. En aangezien we vandaag in een tijd leven, dat egotrippende gekken overal ter wereld aan de macht zijn, vind ik carnaval nu heel interessant. 

Op de terugweg ben ik heel blij met de turbo knop van mijn nieuwe tweedehands elektrische fiets. Ik hou niet van fietsen, en ik vraag me nu al af hoe ik er ooit in geslaagd ben deze steile berg op te peddelen met kind achterop, zonder elektrische ondersteuning! Naar mijn gevoel hebben we deze fiets net op tijd aangeschaft: precies voor de ergste koude en donkerte aantrad. Ik ben heel opgelucht dat ik van de 'eco' modus kan overschakelen naar 'turbo' speed booster nu ik me nog een beetje slapjes voel, en ik zweef zowat de heuvel omhoog.

Ik zie dat er iets in de brievenbus zit. Vreemd, want de post komt hier nooit vroeg? Blijkt dat het een envelop met kaartje van een lieve vriendin is! Zij ontwerpt zelf de prachtigste kaartjes, en de boodschap van dit specifieke kaartje vandaag is zo welkom!  

Een jaar vol traagheid, zachtheid & kleine momentjes van geluk. Today is a gift, slow down a little, neem je tijd, you are magical, reading is magic...
 

Oké, ik word niet echt superblij van stofzuigen, maar wel van een vloer die niet kraakt. Nu de vloer weer kruimelvrij is, spreid ik mijn yoga mat uit en doe ik een rustige yogareeks voor de rug. 

Onlangs heb ik gezichtsmassage yoga ontdekt! Face yoga, waarbij youtubers je voordoen hoe je je gezicht moet kneden en masseren. Ik ben hier heel blij mee. Niet alleen merk ik, dat ik me actief beter voel na zo'n gezichtsmassage (dat heeft alles te maken met lymfe drainage en ontspanning), maar ook helpt die massage enorm bij seizoens-eczeem. Ik heb daar in de winter last van: ik kan 'voorspellen' aan de hand van het eczeem naast mijn neus en op mijn voorhoofd, of het kouder gaat worden. Tot nu toe hielp niets tegen deze vervelende kwaal. 

Afgelopen zomer heb ik voor de eerste keer zelf goudsbloemolie gemaakt, omdat goudsbloem bekend staat voor zijn weldadige werking op de huid. Ik gebruik mijn goudsbloemolie uit eigen tuin nu wanneer ik face yoga doe, en... het werkt!!! Het eczeem is weg! Het effect houdt niet superlang aan: wanneer ik twee à drie dagen geen face yoga met olie doe, keert het eczeem terug. Een reminder aan mezelf om het rustig aan te doen!

Ik zet gemberthee omdat ik me nog steeds verkouden voel. En met een paar dikke truien aan en onder een dekentje doe ik nog iets waar ik blij van word: ik doe research over drop!

Ik ben dol op zelf snoep maken, check hier mijn nieuwste gembersnoepjes recept! Ik wil -- gestaag -- alles over confiserie aan de weet komen. Momenteel ben ik gefascineerd door vegan drop. Hoe maak je dat? Ik leer interessante dingen en krijg meteen ideeën om ermee aan de slag te gaan. Maar niet vandaag.  

Ik heb overnight oats in de week gezet en ik eet die nu op met een grote pompelmoes, een appel en een banaan erbij. Laat maar komen, die vitamines!

13-15u: schrijven, hond uitlaten, lente in de lucht, goed nieuws, schrijven

De hond ligt heerlijk te slapen in haar mand dus ik laat haar soezen. Ze is al elf en slaapt beduidend meer dan toen ze jonger was. Ik maak van het hondenslaapje gebruik om rustig te schaven aan enkele tekstprojecten die ik heb staan. 

Wanneer ze wakker wordt, gaan we wandelen. Ik voel me nog steeds moe en heb er geen zin in. De winter is op dat kantelpunt gekomen voor mij, dat punt waar ik de kou en de kaalheid echt beu ben. Maar weer of geen weer, de hond moet en zal uit, en dus trek ik mijn regenbroek aan en doe ik een muts op. De lucht is zo deprimerend vandaag, vind ik: grauwgrijzig, een schrale wind, zo weinig kleur, alles verregend en troosteloos, en stil. 

Maar: hoe langer we stappen, hoe aangenamer ik het vind worden. De koude lucht klaart mijn hoofd op. De beweging doet mijn spieren deugd. De kwispelstaart van de hond maakt ook mij blij. En wanneer er een ander soort wolk voor de zon schuift, minder dik dan de vorige, klaart het plots een heel aantal tinten op en lijkt het bijna licht. Ik word instant vrolijker. Ik ruik de geuren van het bos (helaas ook die van de opgesloten varkens in de varkensfabriek vlakbij -- zie Het dierenleed in mijn straat-) en het is waar wat ze zeggen: de lente hangt in de lucht. Overal zijn kleine lente tekens. Madeliefjes die bloeien, fris groen van ontluikende venkel, de voorjaarsbloeiers uit de samenaankoop van Velt (ongelofelijke aanrader, zo divers en zo mooi!) die ik twee herfsten geleden geplant heb komen piepen, en de toverhazelaar bloeit in de tuin. 

 

 

Ik denk aan het goede nieuws dat ik deze middag bij mijn eten gelezen heb. Ik probeer zo weinig als ik kan naar het 'officiële' nieuws te kijken of te luisteren. Ik ben heus geïnteresseerd in het nieuws uit de wereld en ik kijk af en toe een diepgaandere docu of ik lees een analyse. Maar het dagdagelijkse nieuws mijd ik, omdat ik anders depressief word. Er is zoveel lijden, en ze melden zo zelden goed nieuws, en ik voel me dan altijd machteloos en klein. Ik focus me liever op goed nieuws, en op dromen over hoe het wel kan, en daarom heb ik me geabonneerd op een aantal positief nieuws nieuwsbrieven, o.a.:

-hetkanwel

-eco tips

-curieus.be 

Deze middag las ik het rapport Nederland Veganland: een wetenschappelijk onderbouwd gedachte-experiment met als uitgangspunt: wat als heel Nederland vegan eet?  De gevolgen van zo'n keuze zouden zo veel goeds teweeg brengen: geen veeteelt meer betekent veel meer landbouwgrond over, genoeg om gezonde voeding voor iedereen te verbouwen, zonder dierenleed, zonder pesticiden. En daarna zou er nog plaats over zijn en vrijkomen voor natuurgebieden, woningen, wegen, èn bedrijven -- komt de economie nog eens ten goede ook. Waar wachten we nog op?!   

https://nederlandveganland.nl/

Op de terugweg houdt een dame op de fiets die ik nog nooit eerder heb gezien me staande. Of ik een loslopende hond heb gezien? Hij is gisteravond ontsnapt. Ik heb de hond niet gezien maar beloof een oogje in het zeil te houden. Ik leer ook bij dat er een website bestaat voor als je hond 'ontsnapt' of zoek is: https://www.lostdogzzz.be/

Plots wordt deze kleine wandeling een avontuur, want ik kijk nu overal of ik een loslopende hond zie.

Thuisgekomen gaat mijn hond verder slapen en ik typ deze en andere teksten.  

 

15u-22u: koken, Miso-Chocolade Koekjes, regenboog, zuurdesem 

Ik haal mijn kindje op van school, en ik kook het eten: vanavond een hartverwarmende, verkoudheid-genezende vullende pinda/zoete aardappel/spinazie soep met rijst, naar een recept uit Planteneters. Gegarandeerd lekker! 

 

 

Ik krijg ineens wat meer energie, en ik besluit Miso Chocolade Koekjes te maken. De vorige batch is sinds gisteren op, het was ZO lekker dat ik nog een schaal wil maken. Ik heb een twist aan het recept gegeven die heel goed werkt: de helft gemalen amandelen ipv bloem, olijfolie als vetstof, en 1/3e kokossuiker, geeft een heerlijke karamelsmaak. Deze koekjes zijn echt te lekker: chewy, zout-zoetig, chocolade-kick!

Terwijl ik het beslag aan het maken ben, merk ik plots een rare lichtinval op. Ik ga kijken: een schitterende zonsondergang met gelijktijdige motregen zorgt voor een regenboog!

Als laatste dagtaak voed ik de zuurdesem met nieuwe speltbloem, want morgen ga ik brood bakken. Hmm, hoe zouden de Miso-Chocoladekoekjes smaken als ik een deel van de bloem vervang door... zuurdesem??? 

Al met al een heerlijke dag.  

Deze tekst bevat affiliate links: klik je daarop en besluit je een aankoop te doen, dan verdien ik een kleine commissie zonder dat het jou meer kost: zo help je me om te blijven bloggen, bedankt alvast!

Ben ik de enige die het 'ziet'?  

 

Soms, vaak, lijkt het alsof dierenleed de mensen in het algemeen weinig of niks kan schelen. Ze vinden het erg in theorie, maar in de praktijk doen ze eraan mee. Het lijkt, alsof ze niet willen nadenken over hun rol in het geheel. 

Als ik door mijn buurt wandel en al het dierenleed opmerk, voel ik me heel alleen met wat ik zie. Ik schreef er eerder al over: Je eenzaam voelen in je ecologische overtuiging. Natuurlijk ben ik niet de enige, wel lijkt het alsof er heel weinig mensen in mijn onmiddellijke omgeving zijn die handelen naar het inzicht dat dierenleed onwenselijk is. 

Het is allemaal toegestaan 

Filosoof Tobias Leenaerts schreef de tekst 'All of this is allowed' (dit alles mag zomaar). Ik had deze tekst al veel langer in gedachten, maar durfde het nooit posten. Door de tekst van Tobias durf ik het nu wel. Veel mensen herkennen zich in zijn woorden: veel mensen 'zien'. Na het lezen van die tekst voelde ik me minder alleen. De grote vraag, volgens Tobias, is: hoe kunnen we ook andere mensen laten 'zien'? Opdat het lijden stopt?

Hoe zorg je ervoor dat mensen het leed zien? 

Ik heb geen oplossing. Het liefst zou ik me over alle dieren waarvan in deze tekst sprake ontfermen, maar dat is praktisch gezien onmogelijk. Het liefst zou ik in een wereld leven waarin deze dieren minstens met respect en liefde behandeld worden. Met evenveel recht op deze planeet als wij. 

Ik weet niet of het iets uithaalt, maar het lijkt alsof schrijven (en vegan leven, en doneren aan organisaties die dierenleed de wereld uit willen helpen) het enige is dat ik kan doen. Dus ik documenteer hier: 

Het dierenleed in mijn straat

Het Eenzame Schaap 

Ondertussen is ze -- misschien maar best? -- geslacht, maar in een wei in onze straat heeft jarenlang een schaap gestaan, eenzaam en alleen. Een schaap is een kuddedier en heeft de nabijheid van haar soortgenoten, of minstens van andere dieren nodig. 

Dikwijls heb ik me afgevraagd, wanneer ik dat schaap voor de zoveelste keer eenzaam voor zich uit zag staren in haar wei, wat nu de zin van het leven voor dit specifieke dier was. Haar enige reden van zijn was, zo leek het, te fungeren als levende grasmachine. Ik vroeg me vaak af, of ik de dierenbescherming moest bellen. Maar: mensen mogen schapen houden, zelfs als ze die dieren volledig afzonderen van hun kudde en er amper naar omkijken. Dat is legaal. En de eigenaars waren oud, en hulpbehoevend: ze bedoelden het niet slecht. Aan de andere kant leken ze blind voor het lijden dat ze veroorzaakten. 

En nadat het schaap daar al die jaren heeft staan hunkeren naar een kudde, of naar enig contact, werd ze tenslotte... geslacht en opgegeten.

De Gevangen Honden

Wat verderop weet ik een huis, waar minstens acht honden van verschillende groottes 'wonen'. Deze honden worden ongeveer eens per dag kort buiten gelaten in een hoog omheind mini gazonnetje ter grootte van een tuinhuis. Niemand gaat met hen wandelen. Telkens ik voorbij dit huis wandel met mijn eigen hond, en de 'baasjes' zijn niet thuis, zie en hoor ik hen achter hun raam: geblaf, gejank, wanhopig en langdurig gehuil, agitatie, verschillende hondenkoppen op een rijtje achter het glas die naar ons staren. 

Ik zie hysterie gecombineerd met gelatenheid in hun ogen. Honden zijn intelligente, gevoelige wezens, elk individu met eigen karaktereigenschappen en talenten. Ze houden van snuffelen en rennen. Het breekt mijn hart om deze honden met paniek, woede en verlangen naar ons te horen blaffen. Te weten dat ze hun leven lang, elke ochtend, middag, avond en nacht moeten doorbrengen in een woonkamer, en af en toe in een omheinde minituin. Ik denk aan hen als ik mijn eigen hond loslaat en haar met wapperende oren in de wind zie draven door het gras. Het zijn gijzelaars, opgeslotenen, vergetenen. 

In mijn straat (met 10 huizen) wonen nog minstens 7 andere honden, die iets meer beweegruimte (lees: een grotere tuin) hebben of met wie iets vaker (lees: in het weekend, of in de vakantie) gewandeld wordt dan de Gevangen Honden, maar de meeste van hen zien hun hele leven lang enkel het huis en de tuin van hun baasjes. 

De koeien die nooit de wei zien

Ook in mijn straat is een koeienbedrijf. Deze koeien, ik weet echt niet waarom, mogen nooit in de wei. Ze staan dag en nacht op stal. We horen hen loeien, vaak, en luid. Het geloei klinkt hartverscheurend, zeker als het lente is en je het nieuwe gras kan ruiken.  

Ik schreef eerder al over koeienleed: koeien met VR-brillen, de stilte van de koeien, en Dit moet er even uit. 

Een keer waren er twee koeien ontsnapt. De grootte van de koeien verbaasde me: ik wist niet dat koeien zo 'hoog' konden zijn. Hun kracht verbaasde me: ze trappelden een hek om. Dat ik zo verbaasd was, deed me dan weer beseffen hoe uitzonderlijk het is, dat wij koeien van dichtbij zien, in onze maatschappij vandaag. Meestal staat er een prikkeldraad of een stal tussen de dieren en ons in. Het feit dat het uitzonderlijk was dat deze koeien vrij rondliepen deed me verdriet: het zijn toch ook levende zoogdieren, net als wij? 

De koeien leken niet blij. Ze briesten en snoven, ze draaiden wild met hun ogen, die ze wijd opengesperd hielden. Deze koeien waren de wereld niet gewoon. Ze schrokken overal van. Zo treurig om te beseffen, dat echt, vers gras voor deze dieren vreemd was, dat ze terugdeinsden voor een bramenstengel, voor de dauwdruppels op het gras. Het waren ontsnapte gevangenen, ontwend aan de wereld. Ze werden al gauw weer opgehaald en achter muren gezet. Dag in, dag uit onder kunstlicht, wachtend op hun dood, terwijl buiten het gras groeit.  

Maar deze dieren op zulke wijze behandelen is perfect legaal!

Iedereen die koemelk drinkt, houdt dit lijden mee in stand. 

De opgesloten varkens

Als je een paadje omhoog gaat, kom je langs een varkensboerderij, die nergens als dusdanig aangeduid staat. Ik heb de varkens nog nooit gehoord of gezien (net als de koeien mogen ze nooit naar buiten), maar als de wind slecht staat, kan ik hen ruiken. Te weten dat deze gevoelige, intelligente dieren (lees: het Slimste varken van de klas) dag in dag uit opgesloten zitten in een stinkend hok, te wachten op hun gewelddadige dood: het is onbegrijpelijk, en onaanvaardbaar, en het doet mijn maag omdraaien. 

En iedereen die vlees koopt, doet hieraan mee.

De 'gulzige' duiven

In een wei dichtbij zaaide de boer erwten. Wij hebben uitzicht op die wei, en af en toe zagen we wel eens vogels daar landen en in de grond pikken. Een paar dagen later sprak een jager ons aan: hij zou morgen wat duiven komen afschieten, omdat die de erwten opaten, en we zouden toch niet de broodwinning van die boer willen afpakken, nietwaar? 

Ik was heel kwaad, maar wat kon ik doen? Wat die jager doet, is perfect legaal! De dag erna zag ik inderdaad twee jagers zich verdekt opstellen, in camouflagekleuren en met grote geweren. Het leek of ze zich moesten verdedigen, tegen... de Grote Gevaarlijke Duif? De jagers zaten best lang gehurkt aan de rand van de wei zonder dat er iets gebeurde. Er was geen duif te zien, nog geen koolmees. Ze liepen wat heen en weer. Ze hurkten opnieuw. Zo ging het de hele voormiddag. Toen er dan toch een bosduif landde, werd die onmiddellijk afgeknald. Ik weet niet hoeveel duiven ze hebben gedood, maar het waren er zeker niet meer dan vijf: geen zwerm hongerige duiven, ofzo. De schoten klonken akelig. 

Het ene moment leeft een vogel, vrij in de lucht, het volgende moment ligt hij op de grond, de ziel er uit, dood, bewegingsloos.

We zagen de erwten opkomen. Na een lange, lange tijd werden ze geoogst. De dag na de oogst wandelden we langs de rand van de wei. De grond was bezaaid met niet geoogste, vergeten erwten. Dat kon wèl! En geen duif die ze meer kwam oppikken. 

Nog veel meer dierenleed  

Ik kan nog wel even doorgaan met dierenleed in of vlakbij mijn straat: de met pesticiden bespoten bijen, het hert dat in het prikkeldraad de uithongeringsdood stierf, de door jagers opgejaagde bosdieren.  

En het is allemaal 'toegestaan' om dieren zo te behandelen: perfect legaal. 

Waarom

Hoe komt het, dat mensen voor al dit leed geen oog hebben? Durven ze niet recht in de ogen van een dier te kijken, wanneer het hun aankijkt?

Zijn ze niet geïnteresseerd?

Raakt het hun niet?

En, als het hen niet raakt, hoe valt het dan te verklaren, dat veel mensen van dieren houden? Waarom hebben zo immens veel kinderboeken dieren als hoofdpersonages? Waarom schudden mensen afkeurend het hoofd als ze iets lezen over een mishandelde hond, maar eten ze zonder nadenken 's avonds varkenslapjes? 

Ik heb geen antwoorden. Of toch: ik kan andere mensen niet veranderen. Ik kan alleen aanpassen hoe ik zelf leef. En ik kan erover schrijven. Maar veel lijkt dat niet te veranderen. En ondertussen lijden al die dieren verder, de hele tijd, op dit moment ook, en nu ook, en nu. 

Gelukkige koeien, blije varkens, happy honden, vrije mensen

Ik wil positief afsluiten: met een droom over hoe het zou kunnen zijn. Zuivel -en koevleesboeren en varkensboeren zijn massaal overgeschakeld naar het telen van bio erwten: brengt meer op, maakt de grond vruchtbaarder, is zelfs beter voor de planeet. Er worden nu zoveel erwten geteeld, dat de occasionele duif welkom is om wat erwtjes mee te pikken. Doordat al het prikkeldraad is weggehaald en vervangen door levende hagen en levende mulch raken herten nooit meer verstrikt. Van al die erwten wordt heerlijke, veel voedzamere en gezondere erwtenmelk en plantaardige erwten-eiwitstukjes gemaakt, zodat niemand ooit nog koeien of varkens hoeft te eten. En doordat mensen opnieuw hun tijd en energie efficiënter willen besteden: aan hun kinderen, hun vrienden en hun familie, aan hun gezondheid en welzijn, blijft er meer tijd over om met hun honden te gaan wandelen. Honden worden overigens enkel nog geadopteerd: er zijn er genoeg! Varkens mogen naar hartenlust wroeten in gebieden die men wil ontginnen. En schapen en koeien mogen, door herders begeleid (dat is de hipste job van het moment) het verse gras buiten afgrazen en op die manier het land doen verschralen, zodat er meer bloemen bloeien.  

You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one... 

 

 

Zomaar een Dagje in... December

 07u-10u school/werk/thuisoudermijmeringen, kerstkledij idee en poetsen

Vandaag is de laatste schooldag voor het begin van de kerstvakantie. Het is nog donker om 7u, en zoals zo vaak in de winter heb ik geen zin om op te staan. Te koud, te donker, en het is heerlijk knus en warm in bed, zeker nu mijn zoontje erbij is komen liggen. Hij vraagt om een verhaaltje en ik verzin iets. Ik weet dat we eigenlijk 'moeten' opstaan om op tijd klaar te zijn, maar ik merk heel erg hard hoe zowel hij als ik het beu zijn: dat moeten. 

We zijn aan vakantie toe! Mijn zoontje heeft de laatste dagen al twee keer gezegd dat hij wou dat er geen school was (en dat terwijl hij daar veel vriendjes heeft met wie hij leuk speelt, en vaak enthousiast vertelt waar ze mee bezig zijn). Ik vind het vreselijk om hem op schoolochtenden, midden in zijn 'flow' te moeten onderbreken met: nu 'moeten' we echt vertrekken! Dan is hij net heerlijk aan het tekenen of aan het lego spelen, komt al dat gemoet er weer tussen... Ik vind het zo belangrijk voor kinderen dat ze ook gewoon eens thuis kunnen zijn, zonder tijdsdruk of schema. Hun interesses volgen. 

Zelf merk ik ook hoe moe ik ben van dat hele schoolritme: ik vergeet veel en vaak, en ik heb zwarte wallen onder mijn ogen. En dat, terwijl ik thuisouder ben! Niet dat ik zo van het perfecte huishouden ben, ik vind het gewoon belangrijk dat er iemand (mama of papa maakt niet uit, in dit gezin ben ik het toevallig) er IS voor de kinderen. Naast ervoor zorgen dat het huishouden (de was, stofzuigen, afwas, koken, de hond) draait, ben ik nog met veel andere dingen bezig. Niet met betaald werk (helaas, een basisinkomen zou welkom zijn), maar genoeg, blijkbaar, om nu moe te zijn.

Ik kijk uit naar de kerstvakantie: ik mis het samenzijn met mijn kind. Ik kan enorm opladen van alleen-tijd wanneer hij op school is: dan schrijf ik of ik probeer recepten en bedenksels uit, heerlijk! Maar ik mis onze gezamenlijke activiteiten. Ons nabij zijn. Samen voorlezen, samen spelen, samen koekjes bakken. Niet altijd even makkelijk, een hele dag samenzijn met een jong kind, maar o zo waardevol en vervullend.

Dit is géén oordeel of verwijt: ik begrijp echt niet, hoe voltijds werkende ouders hiermee omgaan. Ik snap gewoon niet, hoe je dat allemaal gedaan krijgt: een gezin, een huishouden een job, sociale contacten, en daarnaast ook nog alle informatie die op ons afkomt onderhouden, en jezelf nog een beetje opladen. En het allerminst begrijp ik, hoe jonge kinderen de hectiek van deze maatschappij weten te overleven. 

Het is soms een uitdaging om thuisouder te zijn (bv op sociaal, financieel en emotioneel vlak), toch ben ik ongelofelijk blij en dankbaar dat ons gezin in de mogelijkheid is om het thuisouderschap te kunnen dragen. Ik ben blij dat we ons kind een vakantie thuis kunnen gunnen, zonder vast ritme of 'je ouders komen je om dat uur ophalen' -- een rustmoment van samenzijn. Bij ons geen strakker schema dan rond 10u appeltje/boekje lezen en om 16u beginnen koken.

Ik denk dat een basisinkomen iedereen zou helpen. Basisinkomen vind ik ook al zo'n draak van een woord. Vrijheidsgarantie? Universele vrijheidswaarborg?

Mijn man brengt ons zoontje naar school, hij draagt een kerstmuts voor het kerstfeestje. Nog zoiets waarover ik een boek kan schrijven: die tendens tegenwoordig van speciale kleren voor speciale gelegenheden. Wij hebben die kerstmuts nu toevallig gekregen. Maar er zijn ouders genoeg die zich verplicht voelen om elk jaar een nieuwe 'foute kersttrui' of rendiergewei te kopen. Het is allemaal leuk en grappig, maar zo vervuilend en onnodig?? Ik doe vrijwilligerswerk in de kringwinkel, en ik zie elk jaar de massa aan brolkleding toenemen. Ik vind het op zich een leuke traditie, dat kerstoutfit aankleden. En zou het niet logischer en minder vervuilend zijn als de scholen, ipv de ouders, een areaal aan foute truien en dergelijke aankochten? Op die manier kunnen ze elk jaar die kleding hergebruiken... 

Ik stofzuig en mop het hele huis, gisteren heb ik veel tijd besteed aan alles een vaste plaats geven. De chaos was weer eens ontploft, er waren allemaal nieuwe spullen en immens veel papieren en er was geen overzicht meer. Nu is enkel de binnenkant van de kasten, zeker die in de keuken, nog een warboel. Nog zoiets waar ik met mijn verstand niet bij kan: wanneer oh wanneer kom je er als voltijds werkende ouder aan toe om je kasten op te ruimen??? Ik vind het al een mega uitdaging om alles netjes te houden. 

10u-12u: bezoek, een mooier woord voor 'ontharding' zoeken, bijval voor thuisouderschap

De hond blaft: mijn bezoek is aangekomen met de fiets. Ik ben precies op tijd klaar, mijn thermos gemberthee dampt en de speculaasjes staan op tafel! 

Ik heb afgesproken met een meneer van de milieuraad. We zullen samen wat voorstellen bespreken rond burgerparticipatie en ontharding. Ik vind 'ontharding' een draak van een woord, 'leefruimte creëren' of 'toekomstbestendig maken' klinkt al iets fraaier, positiever. 

Af en toe raak ik ontmoedigd door het grote verlies aan diversiteit en natuur, en de grote overrompeling door gif, pesticiden, sluikstort en vervuiling. Ik weet niet of de milieuraad iets ten goede kan veranderen aan die ellende, maar ik hoop van wel en iets doen voelt beter dan niets doen. 

We praten over hoe we mensen kunnen betrekken bij initiatieven om beton weg te halen en in de plaats daarvan natuur te herstellen.

Na de vergadering blijven we nog wat keuvelen en dan stelt mijn bezoek De Vraag der Vragen: 'Wat doe jij eigenlijk van werk?'

Ik vind dat een heel ongemakkelijke vraag. Ik weet waarom ik thuisouder ben, maar ik heb niet zo direct een hapklare 'pitch' van drie zinnen klaar om al mijn gevoelens, waarden en redenen daarrond uit te leggen. (note to self: misschien kan ik daar eens werk van maken!) Mijn ervaring is, dat mensen heel wat vooroordelen hebben rond het thuisouderschap. 

'Ik ben thuis,' zeg ik met een glimlach. 'Mijn man en ik hebben daar veel over gepraat en nagedacht, en op dit moment, in deze fase van ons leven, vinden wij het belangrijk dat er een ouder thuis is. Of dat nu de man of de vrouw is, maakt niet uit.'

Mijn bezoek reageert enthousiast! Hij vertelt over hoe zijn vrouw destijds ook thuisbleef toen de kinderen klein waren. Hij vertelt dat hij vaak situaties ziet waar beide ouders werken, en waar het gezin dan 'kiest' voor snelle en ongezonde maaltijden, voor kinderopvang, voor overmatig speelgoed ter compensatie van gemiste samentijd, voor poetshulp -- omdat ze eenvoudigweg geen tijd over hebben.  

Ik zeg, dat ik niet begrijp hoe voltijds werkende ouders alles weten te bolwerken. En dat ik weiger om eraan mee te doen: ik ga niet voltijds werken -- ik blijf thuis! 

Ik heb daarbij de 'luxe' dat ik dat kan zeggen, want: ik ben geen alleenstaande, mijn man werkt wel (deeltijds), en wij hebben ons huis kunnen kopen met financiële steun van ouders en grootouders: we hebben geen al te zware lening of huur om af te betalen. 

Het is fijn om te horen dat er nog mensen in deze maatschappij met deze vraagstukken worstelen -- zeker na mijn mijmeringen deze ochtend! Ik zou hier graag nog meer over schrijven, ik weet alleen niet goed waar te beginnen. 

12u-15u middageten, schrijven, kerstgedoe, nieuwjaarswens

Ik eet mijn ontbijt (haver, plantaardige yofu, banaan, sinaasappel, cacaonibs, amandelen).

Ik had deze namiddag uitgetrokken om zelf snoepjes te maken (binnenkort meer!) maar het is vochtig weer, en dat is nefast voor alle snoepmakerij. En dus profiteer ik van de stilte (nog twee uur voor de kestvakantie begint!!) om deze tekst te schrijven.

Ik pak ook nog gauw een kerstcadeautje in krantenpapier in,  om onder de boom te leggen. 

Ik ben absoluut geen fan van kerstmis (lees kerst in een zelfvoorzienende richting en alternatieve, ecologische, afvalarme kerst voor tips om kerstmis duurzamer te maken), maar nu ik een kind heb ontkom ik niet aan de feestvreugde! Dat kleintje is dol op alles wat glinstert en glittert, en het optuigen van de kerstboom is nu al een traditie die stevig in zijn herinneringen verankerd zit. Bijgevolg staat er dus een plastic (tweedehands uit de kringwinkel) kerstboom vol in mijn ogen ari-lelijke kerstballen in mijn living. Ik las ergens (bij Sochicken) de wijze uitspraak, over wanneer er kinderen komen: Omarm de Burgerlijkheid!

Ik heb in de mate van het mogelijke gekozen voor duurzame cadeautjes: eet/of drinkbaar (thee, dit jaar), tweedehands, fairtrade, zelfgemaakt, bio.  

En ik moet eerlijk zijn: het was leuk om samen die boom te versieren. Wat het leuk maakt, is het enthousiasme van het kindje. Zijn verwondering, zijn nieuwsgierigheid (hij springt letterlijk op en neer wanneer hij zich afvraagt wat er in de cadeautjes zou zitten): daar blijft zelfs de meest rabiate kerstmis-hater niet onbewogen bij!

Ik wens dat 2026 een jaar vol vrede, vol vreugde, vol samenzijn van kinderen en ouders, vol liefde, creativiteit en harmonie mag zijn, een jaar van bomen planten en groene leefruimtes creëren, een jaar van kiezen voor wat ècht belangrijk is en de gevolgen van die keuzes dragen, en een jaar van vrijheidsgarantie voor iedereen mag zijn. Vrolijk kerstmis en gelukkig nieuwjaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Interview met Nate Saal, Uitvinder van de Chocolade Machine: CocoTerra

CocoTerra: Een magische machine... 

Stel je voor: een Chocolade Machine in je eigen keuken. Een machine die in twee uur tijd een reep chocolade naar (jouw) smaak maakt! Met bv vegan melkpoeder, en ecologische, fairtrade cacao -- waarvan je weet: deze cacaobonen komen van bij blije boeren. 

De wereld van chocolade: nog veel te ontdekken! 

Ik vind chocolade fascinerend, daarom probeer ik er meer over te leren en aan de weet te komen. De wereld van de chocolade behelst zo immens veel meer dan die reep die je in de winkel kan kopen! De cacaowereld is ongelofelijk divers en boeiend, en staat op het punt helemaal te veranderen. Omdat er tegenwoordig veel meer interesse is naar originele, authentieke, fairtrade, biologische en onbewerkte chocolade, krijgen we nieuwe 'cacaogezichten' te zien -- zoals die van Pure Kakaw. 

In deze Reeks over Cacao en Chocolade (kijk bij Categorieën rechts op het scherm: Cacao en Chocolade) neem ik je mee op mijn ontdekkingstocht doorheen de wereld van Cacao en chocolade.  

Hoe ik mijn chocolade verslaving probeerde te overwinnen... 

Ik ben chocolade verslaafd, en ik probeer al tijden een soort van magische oplossing te vinden om zelf, thuis, chocolade te maken op een makkelijke manier. Zodoende geld te besparen (geen dure chocoladerepen meer kopen), en omdat ik zelf controle over de ingrediënten wil. 

Ik leerde hoe je moet tempereren, ik probeerde allerlei toegankelijkere recepten uit, zoals deze chocoladepralines, chocolade met kokosolie en agavesiroop, en vegan witte chocolade met kokossuiker, en het was allemaal lekker, maar toch niet vergelijkbaar met chocoladerepen uit de winkel... 

Dan maar chocolade drinken ipv eten?

Ik slaag erin om een deel van mijn chocoladeverslaving af te bouwen door eenvoudigweg cacao te drinken! Niet met bewerkt cacaopoeder, maar met echte, pure cacao, zoals die van Pure Kakaw die je op de foto's hierboven ziet. Ik probeerde een Cacao Ceremonie uit en sindsdien drink ik vaker chocola dan dat ik het eet. 

Toch wil ik af en toe blijven genieten van zo'n reep heerlijke, echt goeie chocolade. Liefst vegan, fairtrade, bio en zo onbewerkt mogelijk. Dus ik zocht verder.  

Zelf Thuis Chocolade Maken! 

Als je thuis zelf kwaliteitsvolle chocolade wil maken, heb je bekwamere apparaten nodig dan een keukenmachine. Maar chocolademachines (melangeurs) zijn al gauw heel erg groot (bedoeld voor de industrie), en héél erg duur. 

Ik vroeg me af of er een compacter soort melangeur bestaat, en zo kwam ik terecht op de website van Nate Saal, de uitvinder van 's werelds eerste chocolade machine: de CocoTerra!

Alsof ik dat gouden ticket had gewonnen met toegang tot Willy Wonka's Chocolade Fabriek, maar dan in mijn eigenste keuken!!!

 

Wat kan de CocoTerra? 

Deze machine is, gezien wat ze kan, compact, betaalbaar en nog stijlvol ook. De CocoTerra vermaalt cacaonibs (dat zijn reeds geroosterde, van hun schil ontdane cacaobonen in kleine harde stukjes) tot cacaomassa. Jij voegt ingrediënten naar keuze toe (bv kokossuiker, of dadelsuiker, of gevriesdroogde frambozen, hazelnootmelkpoeder, you name it, ...) en de machine maakt er chocola van!! Lees hier in detail hoe het werkt. 

Nadelen

Kunnen er nadelen zijn aan een machine die op je keukenwerkblad chocolade voor je maakt?! Deze:

-Vooralsnog is de CocoTerra nog niet beschikbaar in Europa, maar daar komt verandering in. Schrijf je in op hun Nieuwsbrief (onderaan rechts op de site: Subscribe) en ze verwittigen je wanneer het zover is. 

-Wat invoertaksen betreft, is er ook nog niet zoveel duidelijkheid.

-De Prijs: die is stevig. Maar je krijgt er een chocolademachine voor in de plaats! Soms is een duurkoop ook een goede koop. Ik denk dan aan onze KitchenAid: die kostte destijds een maandloon. Ondertussen gaat hij echter al jaren mee, en hebben we de prijs er al 'uit gebakken': een brood in de winkel kopen gedurende al die tijd had ons veel meer gekost. En nu kunnen we zelf de ingrediënten bepalen. Bovendien is die geur van vers brood onbetaalbaar. Als je nog meer argumenten wil: de Bespaar Paradox. 

Alvast een ongelofelijk cool Voordeel 

Wat ik zo intrigerend vind aan deze chocolademachine, is dat je zelf je cacao kan 'sourcen'. Je hoeft niet (meer) bij foute multinationals te kopen. Je kan ervoor kiezen om kleine, biologisch werkende boeren te ondersteunen. Momenteel koop ik zo de allerbeste onbewerkte cacao die ik al ooit geproefd heb: Cusco van Pure Kakaw. Ik kan niet wachten tot ik met deze cacao professionele chocolade kan maken, zelf, thuis! En dan te bedenken dat er nog zo veel cacaosoorten uit de hele wereld te proeven vallen! 

Er zijn nog zo veel meer voordelen, maar daar verwijs ik voor naar de site van CocoTerra.  

Interview met Nate Saal, Uitvinder van 's Werelds Eerste Chocolade Machine! 

Ik had nog erg veel vragen en Nate Saal was zo vriendelijk me te woord te staan. 

 

De Zelfvoorzieningsbijbel: Dit is een fantastische, geweldige en revolutionaire uitvinding: een machine die chocolade maakt. Maar hoe kan het eigenlijk, dat zo'n machine 'nu pas' wordt uitgevonden? We zijn al eeuwen verslingerd aan chocolade!

Nate Saal: ik denk dat het gewoon de juiste tijd was. Alles was perfectly alligned, ik ontmoette de juiste mensen op het juiste moment. Een vriend van me heeft ongelofelijke technische vaardigheden, hij heeft me geholpen, en hij is chocolade verslaafd! De omstandigheden en de voorwaarden moeten gewoon kloppen opdat een idee kan geboren worden.

Een tweede reden is dat een machine ontwerpen waarmee je thuis chocolade kan maken gewoon heel erg moeilijk is, technisch gezien. Het duurt al een volledig jaar om een proof of concept te ontwerpen: een model van 'zo zouden we willen dat het werkt.' En, eens je dan een werkbaar model hebt, moet je dat concept ook hanteerbaar kunnen maken: kleiner.

We zijn al sinds 2016 bezig met een team van een heleboel very smart people! Er zijn al heel wat verschillende prototypes de revue gepasseerd.

DZVB: Enkele praktische vragen: kan je bij de CocoTerra ook vertrekken vanuit cacaomassa?

Nate: Jazeker. Ons idee was om, net als bij koffie, te beginnen bij de reeds geroosterde en van hun velletjes ontdane bonen. Maar je kan alles wat om zo te zeggen 'nà cacaonibs' komt in de CocoTerra machine doen: cacaomassa, maar ook afgewerkte chocolade. Nu kan je denken: waarom zou je chocola uit de winkel in zo'n machine doen? Er zijn echter zoveel mogelijkheden dat zèlfs met commerciële chocolade in deze machine werken tot talloze originele creaties kan leiden. 

Wij noemen het chocolateering machines: de machine dient echt om te experimenteren met chocolade.

DZVB: Kan je er ook notenboters mee maken, net zoals bij grote melangeurs (machines om cacaobonen in fijn te malen)?

Nate: Jazeker. Wij hebben bv pistachenoten geprobeerd, en gijanduja.

DZVB: Gaan jullie ook alternatieve melkpoeders aanbieden, zoals chufa (een melkpoeder van gemalen tijgernoten waarbij Callebout zweert voor het maken van hun lijn plantaardige melkchocolade)?

Nate: Op termijn hopen wij inderdaad allerlei soorten ingrediënten aan te bieden. Denk bv aan natuurlijke kleurpoeders voor cacaoboter. Mogelijks zullen we ook samenwerken met andere aanbieders. In de VS denk ik daarbij bv aan Chef Rubber: die hebben echt alles wat je je maar kunt indenken waar het chocolade en chocolade maken betreft.

DZVB: Voorlopig verschepen jullie nog niet naar Europa, maar jullie zijn dat wel van plan?

Nate: Ja, absoluut. We hebben op dit moment wel al verschillende CocoTerra machines die in Europa gebruikt worden, door chocolatiers. Zij testen omzeggens onze machine uit. Ze vertellen ons over hun ervaringen ermee. En de machine is helemaal klaar om ook in Europa gebruikt te worden: we kunnen de plug (de stekker) makkelijk aanpassen en compatibel maken.

DZVB: Zal alles wat jullie qua ingrediënten uiteindelijk zullen aanbieden biologisch zijn?

Nate: Dat is een vraag die een heel ingewikkeld antwoord vereist. Het concept biologisch is heel gecompliceerd in de wereld van de chocolade. Er zijn heel wat kleine boeren die de facto biologisch werken, maar die bv geen bio certificaat hebben. Zo'n certificaat kost namelijk veel, er komt van alles bij kijken, daarbovenop is er in sommige landen corruptie: daar wordt geknoeid met al die labels en certificaten.

Ons voornaamste doel is om ethische chocolade en ethische inrediënten aan te bieden: We wanna sell ethical.

Zie je, sommige mensen willen voornamelijk traceerbare ingrediënten, anderen willen vooral ingrediënten die de omgeving ondersteunen: environmental. Nog anderen willen fairtrade. En dan is er nog een grote discrepantie tussen de intenties van de mensen, en hun acties: wat ze daadwerkelijk doen als ze in de winkel staan. De trieste realiteit is dat veel mensen op zo'n moment dan enkel rekening houden met hun portefeuille.

De realiteit is dus dat wij een variëteit aan producten zullen aanbieden.

Maar: we wànt ethical. 

DZVB: Een persoonlijk vraag, uit welk land komt jouw persoonlijke favoriete chocolade, en waarom?

Nate: Goh, mijn smaak is door de tijd heen eigenlijk geëvolueerd. Oorspronkelijk was ik echt dol op cacao uit Madagascar: die rijke, rode smaak. Maar tegenwoordig ga ik meer voor de fugdy flavor profiles!

DZVB: Is er, in deze hele reis van het idee van een chocolade machine voor thuis en het effectief produceren ervan, een verhaal of een weetje over chocolade dat jou echt heeft ontroerd of verbaasd, en waarom?

Nate: Oh ja, zeker! Er zijn er twee. Ik ben een wetenschapper, en ik ben dus vooral gefascineerd door de wetenschappelijke kantjes van chocolade. Wat ik echt boeiend om te ontdekken vond, is het feit dat chocolade, tijdens de afkoelfase van het tempereren, eigenlijk warmte genereert! Je denkt, dat de chocolade afkoelt, maar eigenlijk produceren de chocolade kristallen op dat moment warmte! Het proces valt te vergelijken met dat van ijskristallen wanneer het sneeuwt: als er sneeuw valt, denk je: het koelt af. Maar eigenlijk genereert de sneeuw juist warmte! Dit gaat dus over de latente hitte van kristallisatie.

En het tweede feit, iets dat me echt gechoqueerd heeft, is dat chocolade een lichtpatroon kan defracteren. It reflects light. En dat er zo een regenboog kan ontstaan!! Kijk maar eens op onze site bij holographic chocolate. 

DZVB: oh, dat doet me denken aan die mooie regenboogkleurige bubbels in mijn chocoladedrankje als ik met pure cacao chocolademelk maak!

DZVB: Wat vind je van labgrown chocolate? (Dit is chocolade die in een laboratorium geproduceerd wordt, vertrekkende van een aantal moleculen.) Vind je het vergelijkbaar met labgrown meat (kweekvlees)?

Nate: De ontwikkeling van labgrown chocolade bevindt zich nog echt in de beginfase. We zijn er nog niet. Wel vind ik het heel erg interessant. Het gaat in sé over cellenstructuren. Het gaat over de genetica van de cacaoplant, maar het is géén genetische manipulatie. It's not genetically modified.

De uitdagingen van labchocolade en laboratoriumvlees zijn vergelijkbaar: het gaat vooral over de structuur en de textuur juist krijgen. Hoe verkrijg je de juiste textuur?

Kijk, er bestaat zo'n uitvinding waarbij je met één drankmachine elke denkbare soort smaak drankjes kan verkrijgen. Maar: vloeibaar sinaassap smaakt anders dan ècht sinaasappelsap, omdat de textuur anders is: het mondgevoel. Er moet dus verfijnd worden. Maar je kan ook over-verfijnen: als dat bij chocolade gebeurt, dan verkrijg je chocolade met de textuur van pindakaas.

We moeten ook heel voorzichtig zijn met chocolade uit laboratoria: als we chocolade in labo's gaan produceren, dan verminderen we slavenarbeid, en we verminderen ontbossing. Dat klopt. Maar we moeten ook begrijpen, dat er dan heel veel mensen, die op dit moment van cacao afhangen voor hun inkomen, dan hun job zullen verliezen.

DZVB: Hoe verklaar je het feit dat wij pas nu beginnen te beseffen dat er ook chocolade buiten Ghana en Ivoorkust (die voor zowat de helft van de cacaoproductie ter wereld instaan) om bestaat?

Nate: Dat heeft te maken met Big Business. Grote bedrijven die voor goedkope chocolade van lage kwaliteit gaan, om veel winst te kunnen maken. Een bedrijf als Scharfenburger Chocolate daarentegen, is al zo'n 20 à 30 jaar bezig met het ontsluiten van cacao uit andere landen. En die ontwikkeling, dat duurt een hele poos hè. Eerst heb je een paar kleine chocolademakers: die kunnen bijna aan niemand verkopen. Ze kunnen niet opboksen tegen de grote bedrijven. Maar nu heb je veel meer aanbieders, en er is ook meer interesse vanuit de klanten.

Weet je, vroeger was Brazilië een van de landen die veel cacaobonen produceerde. Maar, en dat is een interessante geschiedenis, hun cacaobomen zijn bijna allemaal uitgestorven door een pest: witches broom. Je zou dat zelfs een geval van eco terrorisme kunnen noemen -- hier lees je het hele verhaal. 

Tegenwoordig heb je cacao uit Japan! Haïti begint ook, en zelfs in China heb je hele regio's waarin men cacao zou kunnen verbouwen.

DZVB: Je hebt ook zelf geprobeerd, met succes, om (in California) een cacaoboom te kweken. Je slaagde erin om je eigen cacao te doen groeien. Is het iets dat je zou aanraden?

Nate: Het was heel leuk, ik zou het zeker aanraden. Maar het is wel een hele delicate, gevoelige plant. Wij zorgden er altijd voor dat ons huis zowel overdag als 's nachts warm genoeg was: 60 à 70F (is 15 à 21° C).

DZVB: Hoe verklaar jij het feit dat de meeste boeren die cacao produceren in armoede leven, en dat terwijl chocolade zo'n luxe product is, dat zo immens gewild is?

Nate: Ik zou zeggen: omdat het een landbouwproduct is, van landbouwers. Overal ter wereld hebben landbouwers het moeilijk. Aan landbouw doen is simpelweg overàl moeilijk, omdat je dan helemaal afhankelijk bent van de natuur. Elk jaar opnieuw, elk seizoen opnieuw kan er van alles gebeuren dat onvoorzien en nefast is. Je kan te maken krijgen met overstromingen, met droogte, met stormen, met dieren of insecten die je oogst opeten, of allebei, en dan ook nog eens met ziektes, of schimmels, en ga zo maar door! Het is gewoon een heel onvoorspelbare, heel stresserende job, die van landbouwer.

Ik heb een tuin, ik noem mezelf een weekend farmer, en ik kan je vertellen: ik heb al meerdere keren gedacht, ik ben blij dat ik dat tuinieren niet professioneel, als job hoef te doen. Want dat zou me zoveel stress opleveren!

Een aspect is dus, dat aan landbouw doen simpelweg heel uitdagend is, en een ander aspect, dat zijn de Big Businesses, die altijd de goedkoopste producenten gaan zoeken, om zoveel mogelijk winst te behalen. Die grote bedrijven spelen het in de cacao wereld vaak heel smerig en hard. Zij kunnen cacaoboeren bv dwingen om al een jaar op voorhand een contract te tekenen. Zij doen ook aan strategische opslag van de oogsten. Zo kunnen ze makkelijk ingrijpen als ze de prijs te hoog vinden: ze hebben heel wat leverage om de boeren weinig te moeten betalen.

DZVB: Welke impact denk jij dat de klimaatverandering zal hebben op de wereld van chocolade?

Nate: Er zal zeker een impact zijn, niet alleen op chocolade, maar voor elke soort teelt in de hele wereld. Overal is er sprake van veranderingen, meer of minder regen, meer of minder warmte. Overstromingen, droogte. Er zijn heel grote uitdagingen.

Ik geloof wel in techonologie. Ik ben geen pessimist, maar ik ben wel disheartened (ontmoedigd), op dit moment: ik heb een heavy heart. Ik hoop erop dat veel slimme mensen zullen samenkomen en samenwerken om problemen tegen te gaan en op te lossen, zoals ze nu al bezig zijn aan het omdraaien van carbon dioxide.

DZVB: Ik hoop dat jouw uitvinding verandering ten goede zal brengen: voor ons als thuis-chocolademakers, maar vooral voor de landbouwers: de mensen die de cacao telen.

Nate: Onze doelen zijn inderdaad: mensen thuis chocolade laten maken, dat mogelijk maken. En door die eerste stap hopen wij dat we educatie kunnen teweegbrengen. Net doordat mensen plots thuis zelf hun eigen chocolade kunnen maken, hopen wij dat ze zich vervolgens gaan afvragen: waar komt die chocolade eigenlijk vandaan? Wat voor impact heeft chocolade op het milieu? Welke impact heeft chocolade op de economie in de landen waar het geteeld wordt? Enzovoort.

DZVB: Dank u voor dit gesprek!

Deze post bevat affiliate links. Als je op zo'n link klikt en op de desbetreffende site iets koopt, ontvang ik een klein bedrag -- de aankoopprijs blijft ongewijzigd. Alvast bedankt om deze blog te steunen! 

Boek Bespreking: Vegan Opvoeden Doe Je Zo, Stéphanie Van Damme

Nieuw Vegan Kookboek voor het Hele Gezin

Hoera, een nieuw kookboek over vegan eten met het hele gezin! 

Ik herinner mij de tijd dat een nieuw vegan kookboek een uitzondering was (zie deze review uit 2014: tegelijkertijd lang èn kort geleden). Er zijn ondertussen bibliotheken vol met vegan kookboeken, maar onderbouwde boeken specifiek over het vegan opvoeden van kinderen zijn nog steeds zeldzaam. 

Daarom ben ik dubbel zo blij met het nieuwe boek van Stépanie Van Damme: zij is mama van drie, overtuigd vegan, èn diëtiste!

Geruststellend voor Vegan Ouders

Als vegan mama maak ik me heel snel zorgen: zit er wel genoeg eiwit, calcium en ijzer in deze maaltijd? Heb ik de juiste combinaties gemaakt? Soms betrap ik mezelf erop dat ik stiekem gezonde dingen toevoeg aan het eten van mijn zoontje: ik wil echt niet dat hij iets tekort komt door de ethische keuzes die IK maak.

Wanneer ik Stephanies boek lees, word ik een beetje zen. Hier geen ingewikkelde combinatie schema's of ellenlange lijsten met supplementen en superfoods die je moèt toevoegen aan vegan eten voor je kinderen. 

Wat dan wel? 

No-nonsense aanpak, to the point uitleg, en makkeljke, evenwichtige maaltijden. 

Het is zo geruststellend te weten dat dit een vegan kookboek is van de hand van een diëtiste met jaren ervaring in haar praktijk Pure Living! Vroeger (ik spreek over tien jaar geleden) bekeken diëtistes je heel streng als je zei dat je je kind vegan opvoedt. Tegenwoordig schrijven diëtistes vegan kookboeken, die ze staven met heldere tabellen en cijfers: yaay! 

Ook geruststellend is hoe de schrijfster benadrukt dat perfectie passé is: je hoeft echt niet van de ene op de andere dag vegan te worden. Een vegan eetpatroon is een reis, een proces. 

Stéphanie zelf koos voor een vegan eetpatroon na het zien van de documentaire Our Daily Bread. De omschakeling naar plantaardig gebeurde geleidelijk, en dat is oké. Als vegan leer je nog elke dag bij. En onderweg besef je hoe je, net als een kind, stapje voor stapje groeit. 

Evenwicht 

Vegan eten is een keuze, het is onze keuze als ouders: dan wil je het goed doen. Je wil dat je kind gezond is, dat het niets tekort komt. 

Stéphanie benadrukt hoe vegan eten voor kinderen volwaardig en gezond, haalbaar en lekker kan zijn, als je je voorbereidt. 

Evenwicht is daarbij doorheen het hele boek het sleutelwoord.

Ook voor de wereld: Stephanie wil dat alles in balans is. 

Ervoor kiezen om plantaardig(er) te eten is een van de meest impactvolle keuzes die je kan maken voor de toekomst van de planeet.

Maar: perfectie is passé, je best doen is goed genoeg. Elke stap telt.

Terug naar de Essentie 

Als je een kind krijgt, moet je uitzoeken wat ècht telt, wat echt essentieel is, wat echt belangrijk is. 

Ik vind het prachtig hoe Stéphanie die levenswijsheid linkt aan de keuze voor een plantaardig eetpatroon. 

Ze vertelt in heldere lijnen - enkel het essentiële - over de vier belangrijke redenen om vegan te eten, redenen die je een houvast geven tijdens je zoek - en leerproces:

1.Vegan eten is gezond

 2.Vegan eten is beter voor de dieren

3.Vegan eten is beter voor het klimaat

4.Vegan eten is beter voor de voedselverdeling in de wereld.

Als ouders -- lees ik persoonlijk hieruit -- is het onze verantwoordelijkheid om goed voor onze kinderen èn voor onze aarde te zorgen. Ik denk daarbij altijd aan de slagzin van The Vegan Society op onze multivitaminedoosjes: 

One World. Many Lives. Our choice.  

 

 Een terecht trotse auteur: Stéphanie Van Damme - Vegan Opvoeden Doe je Zo!

Makkelijk, gezond betaalbaar en haalbaar

Stéphanie weet als mama van drie dat ouders (al of niet vegan) genoeg te doen hebben. 

Daarom werkt ze met pure ingrediënten en makkelijke maar smakelijke recepten. Elk ingrediënt dat een beetje 'anders' zou kunnen zijn voor de doorsnee kok (zoals gistvlokken en boekweitvlokken) krijgt een korte, duidelijke uitleg in een apart hoofdstukje Leer Nieuwe Ingrediënten Kennen. 

Naast praktische suggesties om zuivel, eieren en vlees te vervangen geeft Stéphanie je ook overzichtelijke tabellen per dag en per leeftijd met suggesties voor elk maaltijdmoment. Er zijn ook menu's voor weekdagen en weekends, tips voor moeilijke eters, en tips over de inhoud van je voorraadkast mee. 

Daarbovenop krijg je info rond de essentie aan echt handige apparaten en hulpmiddelen in de keuken, en over de week -en kooktabellen voor peulvruchten en granen. 

Klassiekers in een vegan jasje, met pro tips

In dit boek passeren no-nonsense, makkelijke en haalbare gezinsrecepten als vol-au-vegan, pizza, Mexicaanse wraps, en couscous de revue: klassiekers, maar dan geveganiseerd, voedzaam en lekker. Ik heb al veel vegan kookboeken gelezen en evergreens als hummus of vol-au-vegan hebben voor mij geen geheimen meer. 

Toch wist Stéphanie mij meermaals te verrassen met een aantal superleuke tips om de voedingswaarde van je gerechten te verhogen. Ik ga er hier slechts eentje (mijn persoonlijke favoriet) verklappen: voeg eens een eetlepel pure cacao aan je tomatensaus toe. Niemand die het merkt, en je hebt je doordeweekse spaghettisaus ineens veel ijzerrijker gemaakt! Om het je gemakkelijk te maken, link ik naar mijn persoonlijke favoriet: gezonde en heerlijke Pure Kakaw

Een toptip vind ik de broccoliwafels met venkelzaad: de ene week lust onze vijfjarige broccoli wèl, de andere... niet. Broccoli is een groente die heel veel calcium bevat, en die we ook daarom vaak op het menu willen zetten. Niet makkelijk als je kind dan "Bah, Broccoli" zingt! Het toeval wil dat hij wèl verzot is op venkelzaadjes: daar hebben we er heel veel van in onze tuin, en daar maken we veel leuke en lekkere dingetjes mee: lees Creatief met Venkelzaad en wat je allemaal met berenklauwzaden kan doen (geldt ook voor venkelzaadjes). 

Ik ben door de toegankelijke recepten van Stéphanie opnieuw gemotiveerd om allerlei gezond lekkers te gaan maken zoals geroosterde nootjes, polenta en zoute crackers, maar bovenal wil ik al die energierepen en energieballetjes uitproberen! 

Een foto uit het kookboek: diverse energieballetjes... 

Bij de ontbijtjes zien de haverkoeken met chocolade er heerlijk uit, en bij de desserts wil ik zeker uitproberen: de worteltaart, haver chocolade taart met pindakaas, speculaasmuffins en gepofte chocoladerijst.

Dit boek is perfect voor jou als je:

-een (vegan) ouder bent op zoek naar bevestiging en geruststelling: ja, je kan echt je kinderen gezond grootbrengen op een plantaardig dieet

-graag duidelijke informatie wil over voedingswaarden, bronnen van voedingsstoffen zoals ijzer, calcium, etc, en hoeveel jij en je kinderen van wat moet eten, waar het in zit, duidelijke combinaties 

-lekker, gezond, goedkoop en makkelijk wil koken voor je (vegan) gezin

-als je ecologisch(er) wil gaan leven

-als vegan koken nieuw voor je is, en je graag plantaardig(er) wil gaan eten 

-op zoek bent naar voedzame recepten voor je kinderen, je gezin, jezelf

-als je tips wil van een experte om je plantaardige maaltijden op een makkelijke manier nog gezonder te maken 

-als je dol bent op klassiekers zoals lasagne en pizza en je wil deze gezond en plantaardig leren bereiden 

Waar te verkrijgen?

Je kan Vegan Opvoeden Doe je Zo bestellen op https://www.mypureliving.be/ 

Het boek is ook verkrijgbaar bij volgende winkels

En je kan het ook in het Frans bestellen!