Posts tonen met het label Bijen Houden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bijen Houden. Alle posts tonen

zondag 30 april 2023

Intensieve Bijenteelt, vreemd bijengedrag, en Ideeën voor Bijvriendelijke Alternatieven

Hallucinant beeld: Koolzaadveld wordt bespoten terwijl er bijenkasten vlakbij staan...

Intensieve Bijenteelt, vreemd bijengedrag, en Ideeën voor Bijvriendelijke Alternatieven

Het zag er heel romantisch uit: plots stonden er acht bijenkasten aan mijn terras in een zee van gele bloemen: koolzaad.

Vroeger hield ik zelf bijen -- ik probeerde ze op bijvriendelijke wijze te verzorgen:

-in een kast zonder voorgevormde raten, waar ze, zoals in het wild, vrije raat kunnen bouwen

-zonder in te grijpen: niet oogsten, geen broed weghalen, de koningin niet merken, kortom: de bijen maximaal met rust laten

-niet met chemische middelen behandelen tegen ziekte: het is belangrijk dat bijen zelf immuniteit opbouwen. Om minder te moeten behandelen, is het belangrijk dat wij meer voor biologisch voedsel gaan kiezen en voor minder vlees: dan worden er bv o.a. minder intensief bespoten monocultuur maïsvelden gezaaid en komt er meer diversiteit voor bijen, waardoor ze sterker worden.  

'Mijn' bijen vlogen verschillende jaren vrolijk door mijn tuin. Het was een voorrecht om hen te mogen gadeslaan. De verschillende kleuren stuifmeel die aan hun pootjes kleefden, hun gezoem, hun gedans boven de kast om zich te oriënteren, hun gefoerageer doorheen de hele tuin, vaak op 'rare' plaatsen: op de grond, op de was aan de wasdraad (om water op te zuigen), ... Bijen zijn prachtig.

Helaas bleef het volk niet leven. Een natte winter (we wonen aan een beek, en ik vrees dat de plek die ik voor de kast had uitgekozen te donker en te vochtig was) deed hen de das om. 

We haalden geen nieuwe bijen, omdat we onze handen vol hadden aan ons zoontje.

Maar onlangs arriveerden daar dus acht kasten, vlak aan ons terras. En nu zien we die bijen overal in de tuin: ze bezoeken de paardenbloemen en de pruimenbloesems, ze zuigen dauwdruppels op. Het is zo fijn om hen te ontmoeten en om hen te horen zoemen en te zien vliegen: ik heb hen echt gemist, ontdekte ik.

Ondertussen heb ik een aantal zaken geobserveerd, ivm deze intensieve bijenteelt op verplaatsing. 

De imker is een vriendelijke man en ik verwijt hem niks. Toch stel ik me vragen bij het volgende, wat ik kan zien:

1.Bijen op verplaatsing vormen stevige concurrentie voor de lokale insecten

=>acht kasten, dat is ongeveer 240.000 individuele bijen. Nu is het koolzaadveld achter ons best groot. Toch zie ik de bijen op heel veel andere bloemen (de paardenbloemen, de pruimenbloesems). En ik geef ze geen ongelijk: wie wil er nu alleen maar koolzaadnectar eten, maanden aan een stuk?? Deze bijen genieten dus van de lokale flora. Maar voor de lokale andere insecten, denk solitaire bijen, metselbijen en hommels, is de aanwezigheid van deze acht kasten een echte aanslag! Er blijft niet veel meer over voor de lokale nectareters. 

Daar komt de sproeiwagen...

2.Ook koolzaad wordt intensief met gif en chemische middelen besproeid, zelfs als er bijen op 'gezet' worden om de oogst te maximaliseren

=>Toen ik doorkreeg dat het koolzaad was, dat achter ons huis gezaaid was, was ik opgelucht. Ik dacht (verkeerdelijk): koolzaad wordt niet intensief bespoten met gif. Wanneer er tarwe, maïs of aardappelen in het veld staan, moeten wij hier om de haverklap de ramen dicht doen. Het gif waarmee die monoculturen besproeid wordt stinkt afschuwelijk vies. Die geur is een van de hoofdredenen waarom ik ervoor kies om bio te eten en bio te kopen: die geur gilt gewoon: 'Pas op! Dit is vergif voor aarde, dieren en mensen!' Ik dacht dat koolzaad niet bespoten werd, maar helaas: slechts enkele dagen vooraleer de bijenkasten arriveerden, zagen wij de sproeiwagen arriveren.

'Misschien is het een groeihormoon,' opperde mijn vriend: 'een stof die al die bloemen tegelijk doet groeien.'

Ook al geen fijne gedachte, dat er volop met hormonen rond je huis gespoten wordt, ook al ruik je ze dan niet. We weten van de buren dat o.a. tarwe intensief met groeihormoon bespoten wordt. In vroegere tijden, toen tarwehalmen manueel geoogst werd - iets dat veel tijd in beslag nam - was het belangrijk dat niet alle aren tegelijk rijp waren. Maar vandaag moeten ze wel allemaal tegelijk oogstklaar zijn, want oogsten gebeurt met grote machines, op slechts enkele uren tijd. 

Toen de kasten arriveerden, vertelde ik de vriendelijke imker dat ik het vreemd vond: slechts enkele dagen voor zijn bijen kwamen, was er nog met 'iets' gespoten. Wist hij toevallig wat?

'Oh,' zei hij, 'dat zal een insecticide geweest zijn. Maar dat is selectief, hoor: de bijen hebben daar geen last van.'

Maar de andere insecten wel...

Nog hallucinanter: enkele weken nadat de bijenkasten hier stonden, hoorden we de sproeiwagen aankomen. Er wordt dus met gif gespoten terwijl de bijen hier staan! We zagen de druppels op de kast, nadat de wagen vertrokken was. Lekker, honing met insecticide?! 

Dit gif is niet het enige waar de bijen mee kampen: in het veld naast de koolzaadbloemen is net gebeerd. Er is geen scheidingsmuur tussen koolzaadbloemen en bemest veld, dus ik vermoed dat heel wat bloemen mestklodders op zich kregen: lekker, honing met varkensmest?!

Erg mooi en kleurrijk, zo'n koolzaadveld... Maar als je de tractorsporen volgt, zie je hoe dichtgeslagen de aarde is, en hoe vies van kleur: bespoten...

3.Bijen worden behandeld zoals andere dieren in de intensieve veeteelt: ze 'dienen' slechts als winstvergrotende 'producten' -- dingen -- en worden intensief bewerkt en behandeld. 

=>De imker komt minstens een keer per week langs om de bijen te beroken. Rook maakt hen rustig: omdat de bijen denken dat er brand uitgebroken is. Ze maken zich dan klaar om de kast te verlaten, zuigen zich vol met honing om hun kostbare oogst te redden. Doordat ze vol en zwaar van de honing zijn, hebben ze minder steekneiging: aangenaam voor de imker, die moet controleren of ze honing aan het produceren zijn, of de koningin nog leeft, of er broed is, etc.

Wat mij betreft: ik vind dit intensief bewerken van de bijen respectloos. Hoe zou jij je voelen als minstens een keer per week het dak van je huis opengebroken werd, waardoor je dure isolatie (bijen gebruiken propolis) kapot ging, en waardoor je temperatuurskosten oplopen want je hele opgebouwde binnenwarmte ging eraan, en je lijdt aan stress omdat je elke keer weer denkt dat er een noodgeval is (brand)? Jazeker, we hebben het hier over insecten en niet over mensen. Toch kan je niet ontkennen dat deze insecten belemmerd worden in hun natuurlijk gedrag (vrije raat bouwen, zwermen, op allerlei soorten bloemen ipv slechts één vliegen, ...). Hun oogst waar ze zo lang aan gewerkt hebben wordt vervangen door suiker. 

Moet werkelijk alles om winst, geld en 'nut' (voor ons mensen dan) draaien? Ik pleit voor meer respect voor deze magnifieke wezens, die van enorm belang zijn voor onze voedselbevoorrading. 

4.Vreemde observatie: Bijen vinden ons composttoilet interessant??!!

-Verder nog een heel bijzondere observatie: we komen de bijen overal in de tuin tegen. Ook... op onze composthoop, waar wij heel regelmatig de inhoud van onze compost wc emmers legen. Het lijkt zelfs, alsof de bijen actief op zoek gaan naar de inhoud van onze emmers?! Ik zocht even op, en wat blijkt:

->Bijen missen in hun dieet bepaalde zouten. Daarom is het een gekend fenomeen dat je ze op plekken waar veel menselijke of dierlijke urine is ziet, bv in wc hokjes op festivals! Voor meer uitleg, zie: Reviveabee: Are bees attracted to urine?

->Een andere verklaring: Aziatische bijen hebben een bijzondere verdedigingstechniek tegen hoornaar aanvallen ontwikkeld: ze smeren uitwerpselen van andere dieren rond hun nestingang. De geur, of de camouflage van de bijengeur, schijnt de hoornaars op afstand te houden! Dit gebruik maken van technische hulpmiddelen getuigt van een hoge intelligentie. Zie voor meer info deze artikels:

Bijen gebruiken 'werktuigen' om hoornaars af te schrikken van National Geographic

Wilde honingbijen smeren poep aan hun voordeur om hoornaars buiten te houden

Conclusie

Deze bijen op verplaatsing worden intensief bewerkt. Ze moeten en masse produceren. Hun oogst, die heel erg monotoon is (naast onze paardenbloemen en pruimenbloesems veelal enkel monocultuurvelden en de occasionele tulp uit een buurtuin in de omtrek), wordt hun afgenomen en vervangen door suikerwater. Ze mogen niet zwermen. Ze worden opgepakt en verhuisd, zomaar. Hun huis wordt met regelmaat verstoord. En hun omgeving wordt met insecticide, mest en wie weet wat nog bespoten. 

Het ziet er dus misschien heel idyllisch uit, die bloemen en die kasten, maar de werkelijkheid is anders.

Wat zou een alternatief kunnen zijn?

-Op zijn minst zouden landbouwers en imkers kunnen samenwerken om een brede strook aan andere bloeiende bloemen rond het koolzaadveld te kunnen inzaaien. Opdat ze wat meer variatie voor de bijen voorzien, en opdat ze ook voor de lokale insecten cateren. 

-Je kan zelf bijenlok'kasten' in je tuin plaatsen, zoals log hives of rocket hives. Dit zijn uitgeholde boomstammen (ze bootsen de natuurlijke habitat van bijen in het wild na: de holle boom) die puur als huisvesting bedoeld zijn: je kan er geen honing uit oogsten. 

-Je kan stoppen met honing eten, en in de plaats daarvan kiezen voor een plantaardig alternatief, zoals zelfgemaakte paardenbloemen'honing' of Floral Nectar For Honeys van o.a. Lisette Kreischer.  

-Als je absoluut niet wil stoppen met honing eten, kies dan ajb voor biologische honing. Dan weet je, dat de bijen niet met insecticide bespoten zijn. 

-Koop ook biologische koolzaadolie!

-Steun in de mate van het mogelijke biologische landbouw -- je maakt het meest impact wanneer je je lokale bioboer steunt. Er komen meer en meer biopunten bij! Check zeker of er eentje in jouw buurt is: rechtvanbijdeboer en bioinjebuurt. Als je seizoensgebonden bio groenten en fruit koopt, valt de prijs heel goed mee.

-Nog meer opmerkelijke tips om zelf de bijen te helpen: lees hier hoe.  

Binnenkort wil ik hier dieper ingaan op bijvriendelijke bijenkasten die puur voor bijenwelzijn en niet voor honingoogst bedoeld zijn. Er volgt nog een blog met meer info en een interview. Wil je in de tussentijd hier al meer over lezen, check zeker volgende sites, al is het maar voor de machtig mooie foto's:

Bee Kind Hives: how to make a log hive

Apis Arborea

 
 
Enkele mooie foto’s van verschillende soorten log hives: https://boomtreebees.com/the-log-hive
 
Iemand die heel grappige log hives maakt: https://solarbeez.com/tag/bee-beard-log-hive/
 
Ken of ben jij iemand die log hives maakt of kan maken? Neem jij initiatieven om bijen bijvriendelijk te huisvesten? Laat het zeker weten, dankjewel! 

 

 


 

zondag 20 mei 2018

Foto's#19: hondenhulpje, lentepicknick, bijenzwerm, netelsoep

Las je mijn post: de pompoenen moeten op? De hond hielp me bij het verwerken van de pompoensteeltjes... 





Het was prachtig lenteweer en in het bos groeien er dan anemonen: ideaal voor een picknick, met... lenterolletjes, uiteraard. 






 Lentebos en meanderend beekje...

Wat er nog overschoot aan - ietwat verfrommelde - lenterolletjes!

Tijd voor asperges! Heel eenvoudige maar lekkere vegan schotel: gebakken patatjes en champignonnetjes, sla, veganaise, en asperges!


 De bijen doen het goed. Onlangs was ik in de tuin aan het werken toen ik hen plots heel erg luid hoorde zoemen. Het was warm weer, en dus wist ik: dat geluid is het signaal dat ze gaan zwermen. Ik mocht getuige zijn van dit indrukwekkende natuurwonder. Spijtig genoeg voor mij kozen de bijen een gigantische hoge plek (ik denk veertien meter) uit om in zwerm aan te gaan hangen: aan de tak van een dun boompje, waar je onmogelijk een ladder tegen kan zetten, dat zich op de oever van de beek  bevond. De tros was gigantisch, en in de vorm van een aardbei: zie je hem hangen?



Ik wens de bijen een veilige reis! Achteraf hoorde ik dat er zoiets als een bijenlokker bestaat.
Ondertussen hebben we nog twee flinke nazwermen gehad :)
Heel anders dan de eerste kozen beide zwermen ervoor — heel beleefd van hen — om netjes bereikbaar aan een lage appelaartak te gaan hangen. We slaagden er in om beide trossen te scheppen, en gaven ze weg aan een vriendin — bij haar weten we dat ze goed zullen zitten!



Ik plukte neteltopjes en maakte er een dikke soep van, voor bij rijst met in sojasaus gesmoorde gebakken champignons: mm!

zondag 12 juli 2015

Updateje

Omdat ik de laatste tijd met vanalles bezig ben geweest, heb ik niet echt de tijd genomen om op deze blog over kleine en grote gebeurtenissen in ons leven te vertellen...
Met dit updateje en wat foto s probeer ik dat goed te maken!

Ik vertel in willekeurige volgorde...

Op een van onze weldadige wandelingen kwamen wij (ik en de hond) een roofvogeljong tegen.  Het dier zat op de grond, vloog niet op, maar zag er niet gekwetst of ziek uit.  Hij verdedigde zich wel wanneer de hond nieuwsgierig naar hem toe ging. 
Thuis gekomen zocht ik op het internet naar "wat te doen als je een roofvogeljong vindt". 
Blijkbaar is het in deze periode normaal om schijnbaar hulpeloze jongen op de grond te zien zitten.  Ze lijken misschien kwetsbaar, maar worden nog steeds door hun ouders bijgevoed, tot ze leren vliegen.  En inderdaad, op de plek waar ik het jong zag, weet ik een roofvogelnest zitten...  Ik weet alleen niet welke vogel dit is.  Iemand?















Ik ben stiekem verliefd op de wildheid van mijn tuin.  Maar soms baart die zelfde wildheid me wel eens zorgen...





We hebben hier nu al twee vrijwilligers op bezoek gehad!  Deze keer was er een meisje uit amerika dat handig met hout kon omgaan.  Ze maakte voor ons een grote bloembak en een verhoogd bed uit hout dat we nog hadden liggen.  Wij hopen in het verhoogde bed worteltjes te kunnen kweken!  Onze grond is daar namelijk niet geschikt voor: die is heel klei-leemachtig.  En ik eet nu net heel graag worteltjes...  In ieder geval zien beide bakken er prachtig uit!











Ik ben heel trots op alle planten die ik hier al heb kunnen introduceren langs onze wilde beekkant.  Tevoren groeiden er langs de beek enkel netels.  Ik heb niets tegen netels, het zijn belangrijke waardplanten, maar in de omgeving groeien er al gigantisch veel netels.  Ik wilde diversiteit, en dus ben ik begonnen met maaien en afvoeren, en tegelijkertijd nieuwe planten invoeren. 
Langs de beek groeien nu ook kaasjeskruid, venkel, muntsoorten, zevenblad, stinkende gouwe, goudsbloem, salie, toorts, koninginnekruid, guldenroede, en nog veel meer!





Ik ben dol op monarda, ook gekend als Earl Grey.  Het is prachtig om te zien, ruikt heerlijk, smaakt lekker, en trekt allerlei bijtjes aan!  En met hun rode haardossen zien deze planten er surrealistisch grappig uit!




Er is opnieuw een bijen volk in onze tuin!!!  Nadat helaas beide volkeren vorige winter gestorven waren, kreeg ik van een bevriende biodynamische imker een zwerm!  Deze imker had ook verliezen geleden, maar had wel enorm veel zwermen van de overlevende volkeren. 
Het volkje ging vlot de nieuwe kast in - hoewel mijn vriend beweert dat hij de koningin op mijn kapruin (imkershoed) heeft zien zitten toen we de zwerm inklopten!!!  Ik ben voorover gaan hangen en dan heeft hij koningin en gevolg de kast in geveegd.  De rest van het volk hebben we via een schuine plank laten inlopen.  Het is een klein volk, maar ze doen het goed.  Ze hebben mooie, nieuwe witte raten gebouwd, en brengen volop stuifmeel binnen.  In de tuin vliegen ze op dit moment vooral op de klaver en het kaasjeskruid.  Het is prachtig om de bijtjes op die kaasjesbloemetjes te zien zitten.  Meestal zijn ze helemaal paars bepoederd! 

Ik probeerde de kast vanbinnen door het raampje te trekken, maar dat bleek te donker.  Ik fotografeerde dan maar een bijtje dat naar binnen vliegt!
Ik had het eerder al over het belang van vaste, doorlevende groenten in de tuin.  Vorig jaar schafte ik me een doorlevende broccoli aan, een 9star perennial, en ik ben blij te zeggen dat deze het bijzonder goed doet!  Ik kijk uit naar verse broccolischeutjes, volgend voorjaar!
Ik ben dol op allerlei malva's...  In de tuin staan verschillende kleuren stokroos, die elk jaar zichzelf uitzaaien...
Nog een voorbeeld van de wildheid van de tuin...  Kaardebol vind ik prachtig, zowel in de zomer, als hij mooie paarse en druk door hommels bezochte bloemetjes draagt, als in de winter, wanneer de vogels zaadjes snoepen uit de verdroogde hoofden.  Maar het is wel een woekerplant...

Ik vind het ook geweldig als er nieuwe soorten in de tuin opduiken!  Hier een toorts...
Wilde, wilde tuin...
Je ziet hier o.a. alsem, die geldt als drugs uit eigen tuin...
Ik hou ook van woekerende eetbare planten... 
Naast winterpostelein laat ik bijvoorbeeld rode melde zich naar hartelust uitzaaien.  Rode melde vind ik niet alleen mooi, en lekker, als spinazie - het is ook een supermakkelijke groente!  De kiemen van deze plant kunnen elk bord opfleuren...
De rode bessen doen het blijkbaar goed naast de witte bloempjes  van de bloeiende selderplanten...  Binnenkort is het tijd voor rodebessenketchup - smaakt lekkerder dan het klinkt!



Beemdkroon is een prachtige plant, en een goede waardplant voor bijen en hommels.  Ik heb er gele en roze...
In de winter maakte ik met een vriendin een wilgenhutje!  De wilgen zullen aan mekaar groeien, en ooit zal het er prachtig groen uitzien.  De potjes dienen als gewicht om de takken het eerste jaar gebogen te houden.  Reeds heel wat nieuwsgierige buren vroegen waar die potjes voor dienden...  Zou leuk zijn als ik een potjesboom in de tuin had, waaraan bokaaltjes bonen in tomatensaus of kikkererwten groeiden!
We gaan dit jaar heel wat bramen hebben, zowel wilde als gecultiveerde doornloze...
Ik vond een vertikaal hangend vogelnestje in deze berk...
We hadden voor het eerst dit jaar (1) perzik, en we zullen ook voor de eerste keer druiven hebben!
Verder verloren we helaas een loopeendje...  Onze mooie witte Arthur.  Op een dag verdween hij gewoon...  We zochten, maar vonden hem niet terug.  We vermoeden dat hij door een marter geroofd werd.  Onze andere eend, Victor, vonden we op een ochtend met bebloede nek in de tuin terug.  Hij had een wonde, en leek geschokt te zijn, maar hij leefde.  Hij is een taaie eend, en we hadden vaak de indruk dat hij intelligenter dan Arthur was (zo gaat hij nooit de beek in bij sterke stroming, terwijl Arthur dat wel deed.  Arthur moesten we dan gaan "redden", omdat hij op eigen houtje niet terug geraakte).  We gaven Victor versterkende middeltjes (brood geweekt in water met appelazijn) en hij raakte erbovenop.  Vandaag is hij terug de oude, en is hij goede maatjes met de kippen. 
Maar omdat we het een beetje zielig vinden dat hij als enige eend tussen de kippen loopt, zijn we van plan gauw een nieuwe loopeend te introduceren.  We hebben daarmee gewacht, omdat we niet zeker wisten hoeveel roofdieren er in de buurt waren.  Maar aangezien er nu al erg lang geen aanval meer is geweest, denken we dat het tijd is...

Zo, dat was de update!














zondag 24 mei 2015

Het Afscheidscadeau van de Bijen

Een tijdje terug meldde ik met grote droefheid dat beide bijenvolkeren in onze tuin gestorven waren. 
Allebei gingen ze schijnbaar gezond en zonder varroa misvormingen de winter in.  De kasten waren ook nog vol met honing...
Toen schreef ik dat ik dus nu met een hoop zoetigheid met een bittere nasmaak zat... maar ondertussen ben ik dolblij met dat laatste afscheidscadeau van mijn bijen. 
Het lijkt er namelijk op dat ik van mijn hooikoorts verlost ben, en ik vermoed dat de (zeer lokale) honing van mijn bijen daarmee te maken heeft. 
Al sinds ik de kasten leeghaalde eet ik s morgens ongeveer 2 eetlepels honing bij mijn ontbijt.
Sinds een zevental jaar lijd - of leed!- ik aan hooikoorts.   
Normaalgezien kan ik de klok gelijk zetten op de start van mijn hooikoorts.  De symptomen beginnen altijd in alle hevigheid op de eerste mei.  Dat weet ik zeker, omdat we die dag elk jaar traditiegetrouw naar een rommelmarkt in de geburen gaan en ik dan plots een zakdoek nodig heb.  
De symptomen: jeukende ogen, gezwollen en kriebelende keel, doorlopend snot en regelmatig hevige niesbuien. 
Het eerste jaar nam ik iets homeopathisch tegen de hooikoorts.  Het volgende jaar werkte dat niet meer.  Ik probeerde een ander middel, dat het jaar daarna ook niet meer werkte.  Uiteindelijk nam  ik zyrtec - tegen mijn zin omdat ik daar moe van word.  En ook zyrtec had na een jaar nauwelijks nog effect!
De hooikoorts is niet volledig weg - heel af en toe snotter ik nog een beetje en nies ik een keer.  Maar wat een verschil!  Waar ik tevoren leed aan hooikoorts van een schaal op 10 "scoorde" ik 10, terwijl ik nu eerder 2 op 10 haal. 
Wat is er anders dan andere jaren? 
1.Ik eet veel minder brood.  s Morgens eet ik haver met honing, en s middags meestal restjes. 
2.Ik eet minder suiker. 
3.Ik ben een aantal maanden voor de start van het hooikoortsseizoen met elke dag 2 eetlepels honing begonnen van eigen bijen. 
Misschien ligt het dus niet enkel aan de honing. 
Ik ben in ieder geval heeeeeeeeeeeeeel erg blij en dankbaar dat ik van die allergie verlost ben, zeker omdat het zo vermoeiend is en altijd plaatsvindt in net die drukste maanden van het tuinseizoen!
Nu nog hopen dat nieuwe bijen binnenkort de weg vinden naar mijn tuin, want het is stil zonder hen...

Het Afscheidscadeau van de Bijen

Een tijdje terug meldde ik met grote droefheid dat beide bijenvolkeren in onze tuin gestorven waren. 
Allebei gingen ze schijnbaar gezond en zonder varroa misvormingen de winter in.  De kasten waren ook nog vol met honing...
Toen schreef ik dat ik dus nu met een hoop zoetigheid met een bittere nasmaak zat... maar ondertussen ben ik dolblij met dat laatste afscheidscadeau van mijn bijen. 
Het lijkt er namelijk op dat ik van mijn hooikoorts verlost ben, en ik vermoed dat de (zeer lokale) honing van mijn bijen daarmee te maken heeft. 
Al sinds ik de kasten leeghaalde eet ik s morgens ongeveer 2 eetlepels honing bij mijn ontbijt.
Sinds een zevental jaar lijd - of leed!- ik aan hooikoorts.   
Normaalgezien kan ik de klok gelijk zetten op de start van mijn hooikoorts.  De symptomen beginnen altijd in alle hevigheid op de eerste mei.  Dat weet ik zeker, omdat we die dag elk jaar traditiegetrouw naar een rommelmarkt in de geburen gaan en ik dan plots een zakdoek nodig heb.  
De symptomen: jeukende ogen, gezwollen en kriebelende keel, doorlopend snot en regelmatig hevige niesbuien. 
Het eerste jaar nam ik iets homeopathisch tegen de hooikoorts.  Het volgende jaar werkte dat niet meer.  Ik probeerde een ander middel, dat het jaar daarna ook niet meer werkte.  Uiteindelijk nam  ik zyrtec - tegen mijn zin omdat ik daar moe van word.  En ook zyrtec had na een jaar nauwelijks nog effect!
De hooikoorts is niet volledig weg - heel af en toe snotter ik nog een beetje en nies ik een keer.  Maar wat een verschil!  Waar ik tevoren leed aan hooikoorts van een schaal op 10 "scoorde" ik 10, terwijl ik nu eerder 2 op 10 haal. 
Wat is er anders dan andere jaren? 
1.Ik eet veel minder brood.  s Morgens eet ik haver met honing, en s middags meestal restjes. 
2.Ik eet minder suiker. 
3.Ik ben een aantal maanden voor de start van het hooikoortsseizoen met elke dag 2 eetlepels honing begonnen van eigen bijen. 
Misschien ligt het dus niet enkel aan de honing. 
Ik ben in ieder geval heeeeeeeeeeeeeel erg blij en dankbaar dat ik van die allergie verlost ben, zeker omdat het zo vermoeiend is en altijd plaatsvindt in net die drukste maanden van het tuinseizoen!
Nu nog hopen dat nieuwe bijen binnenkort de weg vinden naar mijn tuin, want het is stil zonder hen...

zaterdag 11 april 2015

Bijen in memoriam

Een droevige melding vandaag: beide bijenvolkeren in mijn tuin zijn gestorven...
Ik vind het heel erg.
In het najaar zag ik twee gezonde, vrolijk vliegende volkeren.  De kasten waren goed gevuld met honing.
Na het mooie voorjaarsweer kon ik het niet langer ontkennen: de bijen leven waarschijnlijk niet meer.
Uiteindelijk heb ik onlangs de kasten geopend.  Ik zag veel schimmel op de raten - het is dan ook een natte winter geweest, en vocht is nefast.  Maar het is ook mogelijk dat de schimmel zijn intrede pas na de dood van de bijen heeft gedaan.
In de warree kast vond ik nagenoeg geen bijen meer.
In de top bar hive  wel, en deze bijen vertoonden geen duidelijke varroa tekenen.  De koningin heb ik niet gevonden, maar misschien is dat omdat ik die lege kasten zo akelig vind, en eigenlijk niet meer in detail wilde verder zoeken.  Ik vond ook twee vette wespenkoninginen.  In het najaar werden beide volkeren nog belaagd door hoornaars....
Ik zit nu met een berg honing: een hoop zoets met een bitter nasmaakje...  En met een heleboel was.  Ik ga deze was schoon maken en smelten, de bijen hebben er zo hard aan gewerkt.
Ook heb ik besloten van de nood een deugd te maken: ik heb nu de tijd om wat herstelwerken en verbeteringswerken aan beide kasten te doen.
Ik dacht ook aan een soort shelter, een beschutte plek, waaronder de bijenkasten kunnen staan.  Misschien iets met wilg?  Tips tegen vocht zijn altijd welkom...
Tot slot een bijzonder teken van hoop:
Op de dag (nu alweer even geleden) dat ik echt niet meer kon ontkennen dat de bijen dood waren (omdat het erg warm en zonnig was en ik geen leven zag aan de kasten) kwam er in de tuin 1 klein honingbijtje op mijn arm gevlogen.  Dit werkstertje bleef even zitten, vloog daarna weg.  Sindsdien heb ik geen honingbijen meer gezien, hier.  Het was alsof dat bijtje me kwam zeggen om de moed niet op te geven.
Een beetje melodramatisch, ik weet het, maar ik put uit het bezoekje van dat bijtje veel steun.
Tips om de bijen te helpen lees je hier.

Bijen in memoriam

Een droevige melding vandaag: beide bijenvolkeren in mijn tuin zijn gestorven...
Ik vind het heel erg.
In het najaar zag ik twee gezonde, vrolijk vliegende volkeren.  De kasten waren goed gevuld met honing.
Na het mooie voorjaarsweer kon ik het niet langer ontkennen: de bijen leven waarschijnlijk niet meer.
Uiteindelijk heb ik onlangs de kasten geopend.  Ik zag veel schimmel op de raten - het is dan ook een natte winter geweest, en vocht is nefast.  Maar het is ook mogelijk dat de schimmel zijn intrede pas na de dood van de bijen heeft gedaan.
In de warree kast vond ik nagenoeg geen bijen meer.
In de top bar hive  wel, en deze bijen vertoonden geen duidelijke varroa tekenen.  De koningin heb ik niet gevonden, maar misschien is dat omdat ik die lege kasten zo akelig vind, en eigenlijk niet meer in detail wilde verder zoeken.  Ik vond ook twee vette wespenkoninginen.  In het najaar werden beide volkeren nog belaagd door hoornaars....
Ik zit nu met een berg honing: een hoop zoets met een bitter nasmaakje...  En met een heleboel was.  Ik ga deze was schoon maken en smelten, de bijen hebben er zo hard aan gewerkt.
Ook heb ik besloten van de nood een deugd te maken: ik heb nu de tijd om wat herstelwerken en verbeteringswerken aan beide kasten te doen.
Ik dacht ook aan een soort shelter, een beschutte plek, waaronder de bijenkasten kunnen staan.  Misschien iets met wilg?  Tips tegen vocht zijn altijd welkom...
Tot slot een bijzonder teken van hoop:
Op de dag (nu alweer even geleden) dat ik echt niet meer kon ontkennen dat de bijen dood waren (omdat het erg warm en zonnig was en ik geen leven zag aan de kasten) kwam er in de tuin 1 klein honingbijtje op mijn arm gevlogen.  Dit werkstertje bleef even zitten, vloog daarna weg.  Sindsdien heb ik geen honingbijen meer gezien, hier.  Het was alsof dat bijtje me kwam zeggen om de moed niet op te geven.
Een beetje melodramatisch, ik weet het, maar ik put uit het bezoekje van dat bijtje veel steun.
Tips om de bijen te helpen lees je hier.

zaterdag 21 februari 2015

Raat Honing uit een Top Bar Hive verwerken

 Update: ik laat de tekst hieronder staan, maar zelf zou ik geen honing meer oogsten. Ik ben veel meer fan van de Bee Kind hives. Je kan in deze post alles lezen over mijn redenen waarom, plus over bijvriendelijke alternatieven. .  

Een tijdje terug vertelde ik over mijn eerste honingoogst uit onze top bar hive.
De bijen maken hun eigen wasraten in een dergelijke kast.  Om de honing te verwerken, heb je geen duur slingermateriaal nodig.

Hoe verwerk je honing uit een top bar hive zonder slinger?
Nodig:
-vers geoogste raathoning (als je geen tijd hebt na de oogst, kan je de honing een tijdje bewaren in een afgesloten plaats (de raten doen hun werk als natuurlijk conserveringsmiddel).  Zorg dat er geen bijen bij kunnen.)
-kaasdoek
-vergiet of grote zeef
-steelpan of pot met schenktuit
-schone afsluitbare glazen potjes


Hoe doe je het?
1.Leg de kaasdoek over het vergiet of de zeef.
2.Hang kaasdoek en vergiet of zeef over de pot.
3.Leg de raathoning in het vergiet.
4.Was je handen.
5.Droog je handen goed en zorg ook dat al je materiaal goed droog is - door contact met water kan je honing gaan gisten.
6.Verkruimel de raten met je handen.  De honing stroomt uit de raten door de kaasdoek in de pot.
7.Druk het honing/raat mengsel samen in de kaasdoek om zoveel mogelijk honing eruit te doen vloeien.
8.Laat uitlekken.  Controleer regelmatig dat je pot niet overloopt!
9.Giet de uitgelekte honing met de schenktuit in de propere glazen potjes.
10.Schroef er deksels op, label ze en zet ze weg.
11.De was die je overhoudt kan je gebruiken om bv
-zeep
-kaarsen
-lippenbalsem
-zalven
-boenwas
 mee te maken.
Hoe je dat doet, vertel ik een andere keer!


zaterdag 12 juli 2014

Permacultuurfestival: wat ik bijleerde

Onlangs ging ik naar het Permacultuurfestival in Kasteel Nieuwenhoven.
Op dat terrein wordt op een hele fijne manier aan natuurlijk tuinieren en co-housing gedaan.  En een tijdje terug organiseerden ze dus voor de eerste keer een festival.
Een weekendje lang aan democratische prijzen op een mooi kampeerterrein verblijven en workshops volgen - super!
Zo kon je leren zeisen, naar een lezing over permacultuur en ethiek, zalfjes en tincturen maken, bijenkorven leren vlechten en op kruidenwandeling gaan.
Hieronder wat ik bijleerde in de workshops:
1.zelf paddenstoelen kweken
2.natuurlijk bijenhouden
3.permacultuur rondleiding

Zelf nam ik o.a. deel aan de workshop: eetbare paddenstoelen kweken.
 Ik ben dol op de smaak van champignons en zou ze heel graag willen kweken, thuis.
De lesgever was heel bekwaam, en ik leerde vanalles bij.  Bijvoorbeeld dat het, zoals ik al vermoedde, geen goed idee is om paddestoelen te kweken op oude boeken.  Dit idee wordt vermeld in het boek "overleven op je eigen vierkante kilometer" - en het lukt met gemak.  Enige nadeel is dat paddenstoelen zware metalen en giffen opslaan en afbreken - dat zullen ze dus ook doen met de inkt in het boek waarop je ze kan kweken.  Als je vervolgens die paddenstoelen opeet, krijg je al dat gif binnen...
Best bio-stro gebruiken als voedingsbodem dus.

Het mooie van paddenstoelen is wel dat ze net door die eigenschap van gif en zware metalen opnemen hele stukken vervuilde natuur kunnen "opruimen".  De champi's nemen het gif op, maar trekken ook insecten aan.  Op die insecten komen dan weer vogels af, en die brengen zaden mee in hun uitwerpselen.  Op den duur ontstaat er dus weer een gezond stuk natuur na de opruimingswerken door de paddenstoel!
Uiteindelijk blijkt zelf paddenstoelen kweken toch niet zo eenvoudig te zijn.  Alvast een aanrader voor iedereen die geinteresseerd is: het boek "growing gourmet and medicinal mushrooms" doorPaul Stamets.
Ik nam ook deel aan de workshop "Natuurlijk bijenhouden" gegeven door Taco Blom, een sympathieke  permacultuur pionier.  Wat me bijzonder interesseerde was hoe hij omging met volkeren na het zwermen.
Op het terrein van kasteel Nieuwenhoven mogen de bijen vrij zwermen.  De zwerm wordt geschept en in een nieuwe, lege kast gedaan, waar ze zelf raten mogen bouwen.
Tot zover doe ik hetzelfde.  De nieuwe koningin blijft, met een deel van het volk, echter achter in de oude kast.  Ik laat het oude volk gewoon zitten en opnieuw groeien.
Taco echter haalt na de zwerm ook de oude kast volledig leeg.  Hij veegt raat per raat de bijen af in een emmer en oogst de was en de honing.  Daarna kiept hij de bijen terug de oude, en nu weer lege
kast in.
Omwille van het zwermen is er namelijk geen broed aanwezig in de kast.  En aangezien alle oude raat verwijderd is, is de kast nu ook vrij van mogelijke ziektehaarden.
Als er nog mensen zijn met deze manier van werken, ik hoor graag van jullie ervaringen.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe bijenvolkeren in het wild omgaan met oude raten.  In het begin zijn de wasraten maagdelijk wit.  Hoe meer de bijen erover lopen, hoe geler ze worden, vanwege het stuifmeel.  En echt oude raat ziet zwart van kleur.
Na navraag bij mijn bijenbabbelgroepje ben ik erachter gekomen dat in de natuur oude raat wordt opgeruimd door de wasmot.  Bijen zullen ook delen van de oude raat hermodelleren.  Wordt het echt te erg met de raat, dan kan het zijn dat het volk de kast voorgoed verlaat.
Mijn bijenvrienden noemden de ingrepen van het leegmaken nogal heftig.  Er is ook een belangrijk nadeel: het bijenvolk kan nooit matuur worden, want het moet telkens opnieuw van nul beginnen...

Een heel interessante rondleiding werd eveneens door Taco gegeven: de permacultuur tuin
rondleiding.
Het terrein waar Taco, meestal alleen, op tuiniert, is 4hectare groot!  De tuin is nu zeven jaar oud en is bijzonder rijk aan allerlei soorten bessen, fruit, amandelen, noten en groenten.

Ik leerde dat zwarte frambozen en zwarte kruisbessen uitzonderlijk lekker zijn, en dat je, als je van bosbessen houdt, beter appelbes en honingbes kan zetten, omdat die gelijkaardige vruchten geven qua smaak, maar in tegenstelling tot blauw- en bosbessen geen veengrond nodig hebben.

Perzik en abrikoos deden het prima, omdat ze te Nieuwenhoven op een koude helling geplaatst zijn, en niet, zoals iedereen zou denken, op de warmste en zonnigste plek in je tuin.  Als ze kouder staan bloeien ze namelijk later, en op die manier is er minder kans op schade door late vorst en krijg je sterkere bomen.

Het was bijzonder interessant om te zien hoe je nu natuurlijk kan tuinieren op zulk een enorm stuk grond.  Taco maakt gebruik van hulpmiddelen als een zaaimachientje op wielen, van zeisen (stil en ze verbruiken geen brandstof), van schoffels etc.
Een groot deel van het onkruid (denk: distels, lange grassen, melde, brandnetel, ...) laat hij gewoon staan!  Wanneer een stuk net ingezaaid is, na het frezen, wordt het nog twee keer gefreesd tot het gewas op gang gekomen is.  Daarna mag er al het onkruid komen wat er maar wil.
Je zou denken dat gulzige kruiden als distel en netel voedingsstoffen wegnemen van bv aalbes, fruitboom en kool, maar de kasteel Nieuwenhovenhof bewijst het tegendeel: de kolen groeiden, de bessen hingen dik aan hun takjes.  Het onkruid zorgt voor steun, en voor camouflage: vogels zien de kolen en die bessen niet meer!  En het onkruid zorgt voor mineralen en dergelijke uit de bodem, voor wisselwerking en grondbedekking!
Een toom kippen mag vrij op het terrein loslopen, en dat leverde geen problemen op.  Af en toe aten ze de laagst hangende bessen wel ns op, maar op een terrein waar 400 te planten struiken als "n habbekrats", als "bijna niks" gelden, (er staan er namelijk veeeeeeel meer dan dat) was dat niet erg.
Mijn kippen mogen in de winter de moestuin in, en in de zomer hebben ze de voortuin.  Ik zou het heerlijk vinden als ze ook in de zomer de tuin in mochten, maar ervaringen met ontsnappingspogingen hebben me geleerd dat er dan van mijn sla en koolplantjes niet veel over blijft, om van de bessen nog te zwijgen!  Onze kippen springen anderhalve meter hoog tot de laatste bes gesnapt is!
De voordelen van zo'n terrein zijn enorm (al die ruimte voor experimenten, voor water, voor opslagheuvels, bijenkasten, wadi's, ...).  De uitdagingen zijn dat echter eveneens.  Veel mensen zullen, denk ik, even slikken als ze het grote aantal distels op het terrein zien.  Maar zoals Taco Blom uitlegde: distels worden ten onrechte verguisd - het zijn waardevolle planten.  En nadat ze een aantal jaar welig getierd hebben, zie je dat ze nu op de terugweg zijn: er zijn er minder, en ze hebben een soort schimmel gekregen die hen aantast.
Een superinteressante rondleiding voor iedereen die met permacultuur begaan is.
En het festival is een absolute aanrader!


zondag 20 april 2014

Honing oogsten uit een top bar hive

Update: ik laat de tekst hieronder staan, maar zelf zou ik geen honing meer oogsten. Ik ben veel meer fan van de Bee Kind hives. Je kan in deze post alles lezen over mijn redenen waarom, plus over bijvriendelijke alternatieven. .   

Gisteren hebben we voor de allereerste keer honing geoogst!
Het is nu het vierde jaar dat we bijen houden.  Ons eerste volk is helaas na de eerste winter gestorven.  In de zomer van dat jaar kregen we een zwerm van een vriendin, en die gaat nu haar derde jaar in, gezond en wel.
Waarschijnlijk hadden we al eerder kunnen oogsten, maar we houden onze bijen niet in de eerste plaats voor de honing, en bovenal wilden we zeker zijn dat ze sterk genoeg zijn.
We wilden niet te veel honing oogsten om ons volk niet te verzwakken.  Eén raat was ruim voldoende.  Achteraf bleek deze 2.8 kilo te wegen!


Een voordeel van een top bar hive is dat je er mondjesmaat uit kan oogsten.  Bij mooi weer kunnen bijen vijf kilo aan nectar per week verzamelen!  Ga echter niet boven vijf kilo oogst - je kan beter de oogst spreiden, en bv bij de zomerdracht nog eens een raat oogsten.
Hoe je die raathoning verwerkt vertel ik een volgende keer!
Ik kan wel al vertellen dat de honing de beste is die ik al ooit geproefd heb.  Eigenlijk vind ik honing pur sec niet eens zo geweldig van smaak.  Deze honing echter was bijzonder licht en verfijnd - simpelweg heerlijk!
Ik hoop hiermee mezelf van hooikoorts te genezen - ik laat nog weten hoe dat verloopt!
Tot slot nog even dit.  Het is heerlijk om je eigen honing zomaar uit de tuin te kunnen plukken.  Maar mijn vriend en ik leven grotendeels veganistisch.  We zijn veganisten in de zin dat we nooit dierlijke producten kopen.  We willen met ons geld de vee industrie (die in onze ogen verwerpelijk is) absoluut niet steunen.
Daarin zijn we principieel.
Tegelijkertijd houden we onze eigen kippen, loopeenden en bijen - we zijn dus atypische veganisten.  We eten van onze dieren de eieren, en nu ook de honing.  In ruil proberen we hen een goed en gelukkig leven te geven.  De "producten" die onze dieren leveren, zijn niet het hoofddoel waarom we hen "houden".  Onze kippen, bijen en eenden vervullen verschillende functies. 
Hoe meer ik over het traditionele imkeren lees, hoe meer ik begrijp dat veganisten weigeren honing te eten.  Honing is bij die manie van imkeren het hoofddoel, en de bijen zijn vaak slechts machines.  De bijen worden aangepast aan onze behoeftes.
Zelf ben ik met imkeren begonnen, o.a. om de bijen te helpen.  Ik wilde bijen houden op een bijvriendelijkere manier.  In ruil voor een goede huisvesting en zorg vind ik het ok als ik af en toe een raat met honing, was en propolis oogst.
Maar zelfs bij deze bijvriendelijkere methode van imkeren vallen er slachtoffers.  Enkele bijen raakten geplet.  Anderen werden onder gemorste honing bedolven.
Het is dus niet mogelijk om honing te oogsten zonder dat er doden vallen onder de bijen.
Ik vind dat erg moeilijk om te aanvaarden.  Je zou kunnen zeggen dat er elke dag bijen sterven, die opgehapt worden door vogels, of gevangen door een spin, of die tegen een autoruit crashen.  Je zou ook kunnen zeggen dat de bijen één organisme zijn, in plaats van allemaal aparte individuen.  Geen enkel bij kan immers in haar eentje overleven.  Door een raat te oogsten schaad je dus het organisme zelf niet, hoewel er enkele slachtoffers vielen.
Toch blijft het moeilijk.  

Hoe oogst je honing uit een top bar hive?

Voorwaarden:
1.Het volk moet sterk zijn.  Er is een goede flow aan de ingang, er wordt veel stuifmeel binnengebracht, de bijen zijn actief, en ze zijn niet verzwakt door bv varroa.
2.Het weer moet goed zijn.  Niet alleen op de dag dat je oogst, het moet ook zeker zijn dat de bijen na je oogst in de komende weken veel reserves kunnen binnenhalen.
3.Het volk mag nog niet in zwermstemming zijn.  Mijn kast zat in feite erg vol met bijen, maar de weksters haalden nog actief stuifmeel binnen.  Er zijn al darren te zien, maar de zwemstemming zal, vermoed ik, pas binnen enkele weken beginnen.  Door nu, voor de zwermstemming, te oogsten, begeleid ik de bijen in hun proces.  De vrijgekomen plaats (wij hebben ook twee extra raten bijgegeven aan hen) zullen ze nu actief vullen vooraleer ze gaan zwermen.
4.Je oogst best in de namiddag.

Nodig:
1.Uitrusting kledij:
-een jeans
-sokken die je over de jeans trekt
-laarzen
-een regenbroek (gegarandeerd geen angel die hierdoor raakt)
-een imkerspak
-handschoenen
2.Uitrusting om te oogsten:
-een spatel of schroevendraaier, om de latten los te wrikken
-een mes of iets dergelijks, om de raat mee van de randen van de kast te snijden, en uiteindelijk ook van de toplat
-een plantenspuitertje gevuld met regenwater
-een brede emmer of schaal met deksel
-een veger of een ganzenveer om de bijen van de raat te vegen
-eventueel: een weegschaal
-gewenst: een helper!
Hoe oogst je honing uit een top bar hive?
1.Doe je uitrusting aan.
2.Verzamel je gereedschap.
3.Neem het dak en de isolatie van je top bar hive kast af.  Werk langzaam en rustig.
4.Wrik voorzichtig de toplatten aan de kant waar je wil oogsten los.  Neem onbevolkte toplatten achter het volgbord (follower board, het houten tussenstuk) voorzichtig weg.
5.Kijk even hoe het met de stemming van je bijen gesteld is.
6.Wrik heel langzaam een bevolkte toplat op een kleine spleet open.  Het licht valt nu in het bewoonde gedeelte van de kast.  Let op de stemming van de bijen.  Benevel degenen die komen kijken eventueel zacht met regenwater.  Zijn de bijen agressief en "bruisen" ze, kies er dan voor om een andere dag terug te komen.
7.Snij de raat los van de kanten en hef voorzichtig de toplat uit de kast.
8.Borstel voorzichtig de bijen op de raat er af.
9.Wanneer de raat bij-vrij is, leg je hem snel in de emmer, en doe je het deksel erop.
10.Eventueel gemorste delen leg je gewoon in de kast.  De bijen ruimen alles netjes op.

zondag 6 april 2014

Zelf een bijenkroeg / bijenbar maken

Honingbijen hebben, net als wij, behoefte aan water.  Ze gebruiken water om hun dorst te lessen, om de kast af te koelen bij warm weer, om de honing en het stuifmeel te bereiden, enzovoort.
Helaas sneuvelen nogal wat bijen in hun zoektocht naar water.  Het zijn kleine dieren, en voor je het weet liggen ze in een plas en verdrinken ze, omdat ze met natte vleugels niet kunnen opstijgen, of omdat ze te zeer afkoelen.
Daarom is het belangrijk om ervoor te zorgen dat de bijen in je tuin (en ik heb het niet alleen over honingbijen, maar ook over hommels, solitaire bijen, vlinders, en ga zo maar door) veilig kunnen drinken.
Je kan dus zelf café-houder/ster worden en een bijenkroeg beginnen!
Dat kan op verschillende manieren:
-zet een diep bord in de tuin, vul het met grote en kleine kiezelstenen en vul met regenwater.  Wel regelmatig bijvullen als het droog is.
-graaf een vijver en zet er planten met brede bladeren in (zoals lelies).
-zet een teil in je tuin met planten en kurkstoppen.

Bijen gebruiken een bepaald feromoon om een veilige drinkplaats als zodanig aan te geven voor hun kastgenotes.  Ze laten dus een geurspoor achter bij een leuk vijvertje, en die geur vertelt de anderen: hier kan je komen drinken!  
Nu zou je denken dat bijen, met hun fijngevoelige neus, de voorkeur geven aan uiterst proper en glashelder water.  Maar eerder het omgekeerde is waar: ze verkiezen regenwater waar het liefst al een hele tijd plantenmateriaal in ligt te rotten!  Ik zie dit ook bij mijn eenden en kippen: regelmatig nippen ze van teiltjes of emmers in de tuin waarin plantenresten liggen, en laten ze hun drinkbak staan!  Een verklaring hiervoor is waarschijnlijk dat dit soort water meer mineralen en andere belangrijke voedingsstoffen bevat... 

Als je zoals ik bent (een slordige en vergeetachtige tuinierster) kan het gebeuren dat je een emmer vol uitgetrokken onkruid laat staan, ergens in de tuin, pakweg een jaar lang.  Op een mooie morgen stoot je per ongeluk tegen die emmer, om dan te merken dat er verschillende zoemende bijen uit opstijgen!  Blijkbaar hebben mijn bijen deze emmer, met zijn net niet bloeiende boterbloem erin, als goede drinkplaats gemerkt!

Omdat ik vandaag de bijen rond zag cirkelen op een plaats waar nog dauwdruppels lagen besloot ik dat ze dorst hadden, en probeerde ik een experiment uit.  Ik was net een vod (waarmee we leemmuren hadden afgekuist) aan het uitspoelen geweest in regenwater.  Ik legde deze nog natte vod naast de plek waar de bijen aan het cirkelen waren.  Meteen landde er een bij op de vod, die uitbundig aan het slurpen ging!

Kortom: er zijn makkelijke manieren zat om je dorstige bijen te laven! 

Zelf een bijenkroeg / bijenbar maken

Honingbijen hebben, net als wij, behoefte aan water.  Ze gebruiken water om hun dorst te lessen, om de kast af te koelen bij warm weer, om de honing en het stuifmeel te bereiden, enzovoort.
Helaas sneuvelen nogal wat bijen in hun zoektocht naar water.  Het zijn kleine dieren, en voor je het weet liggen ze in een plas en verdrinken ze, omdat ze met natte vleugels niet kunnen opstijgen, of omdat ze te zeer afkoelen.
Daarom is het belangrijk om ervoor te zorgen dat de bijen in je tuin (en ik heb het niet alleen over honingbijen, maar ook over hommels, solitaire bijen, vlinders, en ga zo maar door) veilig kunnen drinken.
Je kan dus zelf café-houder/ster worden en een bijenkroeg beginnen!
Dat kan op verschillende manieren:
-zet een diep bord in de tuin, vul het met grote en kleine kiezelstenen en vul met regenwater.  Wel regelmatig bijvullen als het droog is.
-graaf een vijver en zet er planten met brede bladeren in (zoals lelies).
-zet een teil in je tuin met planten en kurkstoppen.

Bijen gebruiken een bepaald feromoon om een veilige drinkplaats als zodanig aan te geven voor hun kastgenotes.  Ze laten dus een geurspoor achter bij een leuk vijvertje, en die geur vertelt de anderen: hier kan je komen drinken!  
Nu zou je denken dat bijen, met hun fijngevoelige neus, de voorkeur geven aan uiterst proper en glashelder water.  Maar eerder het omgekeerde is waar: ze verkiezen regenwater waar het liefst al een hele tijd plantenmateriaal in ligt te rotten!  Ik zie dit ook bij mijn eenden en kippen: regelmatig nippen ze van teiltjes of emmers in de tuin waarin plantenresten liggen, en laten ze hun drinkbak staan!  Een verklaring hiervoor is waarschijnlijk dat dit soort water meer mineralen en andere belangrijke voedingsstoffen bevat... 

Als je zoals ik bent (een slordige en vergeetachtige tuinierster) kan het gebeuren dat je een emmer vol uitgetrokken onkruid laat staan, ergens in de tuin, pakweg een jaar lang.  Op een mooie morgen stoot je per ongeluk tegen die emmer, om dan te merken dat er verschillende zoemende bijen uit opstijgen!  Blijkbaar hebben mijn bijen deze emmer, met zijn net niet bloeiende boterbloem erin, als goede drinkplaats gemerkt!

Omdat ik vandaag de bijen rond zag cirkelen op een plaats waar nog dauwdruppels lagen besloot ik dat ze dorst hadden, en probeerde ik een experiment uit.  Ik was net een vod (waarmee we leemmuren hadden afgekuist) aan het uitspoelen geweest in regenwater.  Ik legde deze nog natte vod naast de plek waar de bijen aan het cirkelen waren.  Meteen landde er een bij op de vod, die uitbundig aan het slurpen ging!

Kortom: er zijn makkelijke manieren zat om je dorstige bijen te laven! 

donderdag 27 februari 2014

Een kast vol leven

Gisteren ging ik naar de bijtjes kijken - en ze hebben het overleefd!
Eigenlijk kan je pas in mei zeker weten of ze de winter gehaald hebben, maar gezien de drukte gaat het goed...
De nieuwe bijen kregen vliegles (om zich op de kast te oriënteren vliegen ze dan in steeds hoger worden cirkels en achten) en de werksters brachten verschillende soorten stuifmeel binnen.  Het mooist was een bijtje dat helemaal saffraanrood bestoft was van het stuifmeel - ik vermoed dat het van de krokus afkomstig is!
Verder staan hier in bloei: hazelaar, wilg, sneeuwklokje, mosterd van vorig jaar, en goudsbloem van vorig jaar.

Een kast vol leven

Gisteren ging ik naar de bijtjes kijken - en ze hebben het overleefd!
Eigenlijk kan je pas in mei zeker weten of ze de winter gehaald hebben, maar gezien de drukte gaat het goed...
De nieuwe bijen kregen vliegles (om zich op de kast te oriënteren vliegen ze dan in steeds hoger worden cirkels en achten) en de werksters brachten verschillende soorten stuifmeel binnen.  Het mooist was een bijtje dat helemaal saffraanrood bestoft was van het stuifmeel - ik vermoed dat het van de krokus afkomstig is!
Verder staan hier in bloei: hazelaar, wilg, sneeuwklokje, mosterd van vorig jaar, en goudsbloem van vorig jaar.

zondag 17 november 2013

Hoe weet je of je bijen nog leven in de winter?

Nu het kouder aan het worden is, valt het leven rond de bijenkast ogenschijnlijk stil.  Waar er tevoren zoveel activiteit was, is er nu geen beweging meer...
Wanneer ik door het raampje van mijn top-bar-hive kast kijk, zie ik veel raten, gevuld met honing, maar geen enkele bij.  De werksters zitten in het bovenste deel van de kast rond de koningin samengetroept, waar ik hen niet kan zien. 
Het eerste jaar dat ik hier bijen hield, is het volk vermoedelijk al in oktober gestorven.  Er was hoogstwaarschijnlijk - na inspectie in de kast - een probleem met de koningin.  In ieder geval was ik onervaren in het bijen houden (ben ik nog steeds, hoor) en werd ik er helemaal overstuur van dat ik met geen mogelijkheid kon zien of ze nu nog leefden of niet. 
Vorige winter heeft mijn tweede volk het wel overleefd.  Dit volk was beter ingewinterd, met voldoende eigen voer, de bijenkast was beter geïsoleerd.  Af en toe ging ik kijken en luisteren: hoorde ik hen zoemen? 
Misschien heb ik een ongeoefend oor, maar ik hoor helemaal niks als ik mijn hoofd tegen de kast leg. 

Hoe kan je in de winter weten of je bijen nog leven?

-wanneer je regelmatig eens een kijkje bij de kast gaat nemen, zal je bij een levend volk kleine veranderingen merken.  Af en toe liggen er dode bijen op of rond de vliegplank.  Dit is geen slecht teken: het is normaal dat er af en toe bijen dood gaan, en in dit geval betekent het dat ze soms nog uitvliegen.  Zelfs toen het gesneeuwd had zag ik bijtjes rond de vliegplank liggen.  Overigens: als het gesneeuwd heeft en de zon schijnt, zet je best een plankje voor het vlieggat.  Als je dat niet doet zien de bijen in de kast de weerkaatsende zon, en dan denken ze: het is mooi weer, we kunnen naar buiten!  Als een bij echter in temperaturen onder de zes graden verzeild geraakt, gaat ze in coma.

-als je 's morgens condensatie op het raampje in de kast ziet, is dat een goed teken: er is een verschil in warmte en koude, de bijen leven.  Ik probeer echter om in de winter zo weinig mogelijk door het raampje te kijken.  Je verstoort daar immers de voor de bijen zo levensbelangrijke binnentemperatuur mee...

-het makkelijkste middel om te zien of je volk in leven is, is de bodemplank.  Deze plank kan je uitschuiven, en ze biedt heel wat informatie over wat er in de kast gaande is.  Leven de bijen, dan zal je zien dat ze honing eten: ze knagen de wasdekseltjes van de raten open, en die wasrestjes (mul genaamd) vallen op de plank.  Als het goed is kan je zo de "reis" van de bijen van raat naar raat volgen: de mul zal in rechte lijnen vallen.
Verder kunnen ook gevallen varroa mijten je iets vertellen: enerzijds dat je bijen nog leven (anders waren er geen mijten), anderzijds dat je bijen niet gezond zijn (ze hebben varroa).  Ik behandel mijn volk niet, en tot nu toe heb ik weinig misvormde bijen en weinig mijten gezien.
De bodemplank is bij mij geen optie.  Dit jaar hebben de bijen zo ijverig gebouwd, dat ze de bodemplank vastgezet hebben met raat.
Maar mocht je dus wel een bodemplank hebben: gewoon een wit blad papier over de hele kastruimte eronder schuiven.  Na twee dagen het vel papier bekijken.  Er moet iets op liggen, anders zijn ze eraan.  Via het vel papier hoef je de plank niet uit te  trekken, en is er dus ook geen temperatuursverlies.

-sommige mensen kloppen een keer stevig op de kast.  Als de bijen leven, zal je een luide zoem horen.  Dit is echter niet aan te raden, omdat het de bijen onnodige stress bezorgt.  Er zijn namelijk slimme vogels die in de winter aan hun vitamientjes komen door herhaaldelijk met hun snavel op de kast te tikken.  Net zo lang tot er een woedende bij te voorschijn komt: hap.  Niet doen dus!

-geduld hebben!

Om het samen te vatten: ga regelmatig eens kijken bij de kast.  Als je onzeker bent, een blad papier gebruiken.  En verder, wachten op de lente...  

Hoe weet je of je bijen nog leven in de winter?

Nu het kouder aan het worden is, valt het leven rond de bijenkast ogenschijnlijk stil.  Waar er tevoren zoveel activiteit was, is er nu geen beweging meer...
Wanneer ik door het raampje van mijn top-bar-hive kast kijk, zie ik veel raten, gevuld met honing, maar geen enkele bij.  De werksters zitten in het bovenste deel van de kast rond de koningin samengetroept, waar ik hen niet kan zien. 
Het eerste jaar dat ik hier bijen hield, is het volk vermoedelijk al in oktober gestorven.  Er was hoogstwaarschijnlijk - na inspectie in de kast - een probleem met de koningin.  In ieder geval was ik onervaren in het bijen houden (ben ik nog steeds, hoor) en werd ik er helemaal overstuur van dat ik met geen mogelijkheid kon zien of ze nu nog leefden of niet. 
Vorige winter heeft mijn tweede volk het wel overleefd.  Dit volk was beter ingewinterd, met voldoende eigen voer, de bijenkast was beter geïsoleerd.  Af en toe ging ik kijken en luisteren: hoorde ik hen zoemen? 
Misschien heb ik een ongeoefend oor, maar ik hoor helemaal niks als ik mijn hoofd tegen de kast leg. 

Hoe kan je in de winter weten of je bijen nog leven?

-wanneer je regelmatig eens een kijkje bij de kast gaat nemen, zal je bij een levend volk kleine veranderingen merken.  Af en toe liggen er dode bijen op of rond de vliegplank.  Dit is geen slecht teken: het is normaal dat er af en toe bijen dood gaan, en in dit geval betekent het dat ze soms nog uitvliegen.  Zelfs toen het gesneeuwd had zag ik bijtjes rond de vliegplank liggen.  Overigens: als het gesneeuwd heeft en de zon schijnt, zet je best een plankje voor het vlieggat.  Als je dat niet doet zien de bijen in de kast de weerkaatsende zon, en dan denken ze: het is mooi weer, we kunnen naar buiten!  Als een bij echter in temperaturen onder de zes graden verzeild geraakt, gaat ze in coma.

-als je 's morgens condensatie op het raampje in de kast ziet, is dat een goed teken: er is een verschil in warmte en koude, de bijen leven.  Ik probeer echter om in de winter zo weinig mogelijk door het raampje te kijken.  Je verstoort daar immers de voor de bijen zo levensbelangrijke binnentemperatuur mee...

-het makkelijkste middel om te zien of je volk in leven is, is de bodemplank.  Deze plank kan je uitschuiven, en ze biedt heel wat informatie over wat er in de kast gaande is.  Leven de bijen, dan zal je zien dat ze honing eten: ze knagen de wasdekseltjes van de raten open, en die wasrestjes (mul genaamd) vallen op de plank.  Als het goed is kan je zo de "reis" van de bijen van raat naar raat volgen: de mul zal in rechte lijnen vallen.
Verder kunnen ook gevallen varroa mijten je iets vertellen: enerzijds dat je bijen nog leven (anders waren er geen mijten), anderzijds dat je bijen niet gezond zijn (ze hebben varroa).  Ik behandel mijn volk niet, en tot nu toe heb ik weinig misvormde bijen en weinig mijten gezien.
De bodemplank is bij mij geen optie.  Dit jaar hebben de bijen zo ijverig gebouwd, dat ze de bodemplank vastgezet hebben met raat.
Maar mocht je dus wel een bodemplank hebben: gewoon een wit blad papier over de hele kastruimte eronder schuiven.  Na twee dagen het vel papier bekijken.  Er moet iets op liggen, anders zijn ze eraan.  Via het vel papier hoef je de plank niet uit te  trekken, en is er dus ook geen temperatuursverlies.

-sommige mensen kloppen een keer stevig op de kast.  Als de bijen leven, zal je een luide zoem horen.  Dit is echter niet aan te raden, omdat het de bijen onnodige stress bezorgt.  Er zijn namelijk slimme vogels die in de winter aan hun vitamientjes komen door herhaaldelijk met hun snavel op de kast te tikken.  Net zo lang tot er een woedende bij te voorschijn komt: hap.  Niet doen dus!

-geduld hebben!

Om het samen te vatten: ga regelmatig eens kijken bij de kast.  Als je onzeker bent, een blad papier gebruiken.  En verder, wachten op de lente...  

zondag 22 september 2013

De bijen in september

De bijen in mijn tuin doen het goed!  's Morgens zie ik ze op de stalkaars vliegen, met oranje stuifmeelklompjes aan hun pootjes - een prachtig zicht.
In het begin van augustus heb ik de kast in zijn geheel gewogen.  Het  bijenvolk dunt fel uit aan het eind van de zomer.  In het midden van augustus komt er vaak echter wat meer broed bij, en al die larfjes moeten eten.  Dan kan het zijn dat de voorraden slinken.
In een Top-Bar-Hive kast bestaat dan het gevaar dat de bijen eerst de honing het dichtst bij hun broed gaan opeten.  Ze hebben dan nog wel honing over, in raten die verderop hangen, maar als het koud is kunnen ze daar niet meer aan geraken.  Zelfs een centimeter overbruggen gaat dan niet meer, zodat het kan voorkomen dat een volk van honger sterft als de kast (aan de uiteindes) nog vol honing zit.  En uigehongerde bijen wil ik vermijden!
Daarom heb ik de kast eind augustus opnieuw gewogen, maar er was geen gewichtsverlies.
Ik vermoed dat de bijen veel voeding hebben kunnen halen uit de solidago (guldenroede, die overvloedig gewoekerd heeft), de citroenmelisse die ik overal heb aangeplant (meli betekent honing: een plant waar bijen van houden, dus), de stalkaars die zich had uitgezaaid, en de herik die terug was opgekomen.
Ik vind het fijn om voor mijn bijen te "cateren" : om in elk seizoen na te gaan wat de meest waardevolle planten voor hen zijn en die dan en masse te zaaien.
In september breekt er een karige periode aan voor de bijen.  Er bloeit niet meer zo heel veel waar ze wat aan hebben.  Er bestaat kans op roverij, en daarom heb ik mijn kastingangen verkleind.  (lees ook : de bijen zijn beroofd!)
Waardevolle planten voor het najaar voor onze bijen:
-asters: prachtige bloemen in allerlei kleuren!  Er zijn asters die fel woekeren, maar je kan ook soorten krijgen die compact blijven.
-hemelsleutel: vroeger hield ik niet van deze plant omdat hij het einde van de zomer zo opvallend aankondigt...  Hij kleurt namelijk roze bij het begin van de herfst.  Het is echter een plant die zoveel overlevingskracht heeft dat je er respect voor moet hebben!  Hij is heel makkelijk te stekken, en de bijen zijn er dol op.
-mosterd: gele mosterd ontkiemt en groeit heel snel, en levert prachtige gele bloempjes op waar de bijen van snoepen!  Mosterd heeft de naam dat het de grond "geneest", dat het slakken afweert, dat het een groenbemester is, en dat het de grond opentrekt.  Om al deze redenen en omdat je mosterdzaad ook nog eens kan opeten, heb ik dit jaar op alle percelen waar ik aardappels had gepoot na de aardappeloogst mosterd gezaaid.  Omdat ik niet alle aardappelen in een keer oogst (sommige wat vroeger, sommige wat later), wordt de mosterd in fasen gezaaid, zodat de bijtjes steeds wat te eten hebben.
Mocht je ook willen experimenteren: mosterdblad kan je in slaatjes eten, de rijpe zaadjes zijn heerlijk in curry's, en uiteraard kan je met de zaden ook mosterd maken!  Iets wat ik nog van plan ben, zodra mijn bijen alle mosterdbloempjes bestoven hebben...

De bijen in september

De bijen in mijn tuin doen het goed!  's Morgens zie ik ze op de stalkaars vliegen, met oranje stuifmeelklompjes aan hun pootjes - een prachtig zicht.
In het begin van augustus heb ik de kast in zijn geheel gewogen.  Het  bijenvolk dunt fel uit aan het eind van de zomer.  In het midden van augustus komt er vaak echter wat meer broed bij, en al die larfjes moeten eten.  Dan kan het zijn dat de voorraden slinken.
In een Top-Bar-Hive kast bestaat dan het gevaar dat de bijen eerst de honing het dichtst bij hun broed gaan opeten.  Ze hebben dan nog wel honing over, in raten die verderop hangen, maar als het koud is kunnen ze daar niet meer aan geraken.  Zelfs een centimeter overbruggen gaat dan niet meer, zodat het kan voorkomen dat een volk van honger sterft als de kast (aan de uiteindes) nog vol honing zit.  En uigehongerde bijen wil ik vermijden!
Daarom heb ik de kast eind augustus opnieuw gewogen, maar er was geen gewichtsverlies.
Ik vermoed dat de bijen veel voeding hebben kunnen halen uit de solidago (guldenroede, die overvloedig gewoekerd heeft), de citroenmelisse die ik overal heb aangeplant (meli betekent honing: een plant waar bijen van houden, dus), de stalkaars die zich had uitgezaaid, en de herik die terug was opgekomen.
Ik vind het fijn om voor mijn bijen te "cateren" : om in elk seizoen na te gaan wat de meest waardevolle planten voor hen zijn en die dan en masse te zaaien.
In september breekt er een karige periode aan voor de bijen.  Er bloeit niet meer zo heel veel waar ze wat aan hebben.  Er bestaat kans op roverij, en daarom heb ik mijn kastingangen verkleind.  (lees ook : de bijen zijn beroofd!)
Waardevolle planten voor het najaar voor onze bijen:
-asters: prachtige bloemen in allerlei kleuren!  Er zijn asters die fel woekeren, maar je kan ook soorten krijgen die compact blijven.
-hemelsleutel: vroeger hield ik niet van deze plant omdat hij het einde van de zomer zo opvallend aankondigt...  Hij kleurt namelijk roze bij het begin van de herfst.  Het is echter een plant die zoveel overlevingskracht heeft dat je er respect voor moet hebben!  Hij is heel makkelijk te stekken, en de bijen zijn er dol op.
-mosterd: gele mosterd ontkiemt en groeit heel snel, en levert prachtige gele bloempjes op waar de bijen van snoepen!  Mosterd heeft de naam dat het de grond "geneest", dat het slakken afweert, dat het een groenbemester is, en dat het de grond opentrekt.  Om al deze redenen en omdat je mosterdzaad ook nog eens kan opeten, heb ik dit jaar op alle percelen waar ik aardappels had gepoot na de aardappeloogst mosterd gezaaid.  Omdat ik niet alle aardappelen in een keer oogst (sommige wat vroeger, sommige wat later), wordt de mosterd in fasen gezaaid, zodat de bijtjes steeds wat te eten hebben.
Mocht je ook willen experimenteren: mosterdblad kan je in slaatjes eten, de rijpe zaadjes zijn heerlijk in curry's, en uiteraard kan je met de zaden ook mosterd maken!  Iets wat ik nog van plan ben, zodra mijn bijen alle mosterdbloempjes bestoven hebben...