De Lucht ziet Nooit meer Blauw

Al heel lang wil ik een stukje schrijven met als titel "de lucht ziet nooit meer blauw," maar ik stelde het uit omdat het onderwerp heel lastig is om te bespreken.
Via de blog van de Low Impact Man leerde ik echter het leuke initiatief zomerzondervliegen.be kennen, en die actie neem ik nu als aanleiding om toch over de blauwe lucht te schrijven.
Ken je ze nog, zomerdagen met staalblauwe hemel, zonder ook maar één wolkje aan de lucht?
Of winterse vrieskou ochtenden met open hemel en een stralende zon?
Tegenwoordig valt me op, dat die weidse blauwe luchten niet meer bestaan: de lucht ziet nooit meer volledig blauw.
Waar ik woon, kunnen we heel ver kijken. Als ik met de hond ga wandelen, en even moet stilstaan omdat zij een plasje moet doen of wil snuffelen, dan draai ik me wel eens in alle richtingen, om te genieten van de einders — zeker op wolkenloze dagen.
En dan valt het op, en begin ik te tellen: vier vliegtuigstrepen in het oosten, drie in het noorden, vier in het zuiden, en twee in het westen. Tegenwoordig tel ik minstens twaalf vliegende tuigen, die elk een wolkenstreep achterlaten in de lucht, per keer dat ik opkijk, buiten.

Op deze foto zie je natuurlijke, mooie, wollige wolken...

Deze ochtend vroor het, de zon kwam op in een stralend blauwe, heldere hemel, ...maar... Ik telde 21 vliegtuigen! Wellicht omdat het de laatste dag van de krokusvakantie is?
Hoewel de tuigen en hun uitlaat soms mooi roze verkleuren in de ochtendzon, vind ik ze verder heel erg storend. Ik mis de weidse blauwe vergezichten op heldere dagen. Eens de zon op is, zie je overal van die wazige strepen, in het vuilgrijs.
Het is des te storender, vind ik, omdat ik weet hoe enorm vervuilend vliegtuigen zijn.
Als je duurzaam probeer te leven, is niet vliegen — nog veel meer dan vlees verminderen — een heel lastig onderwerp. Vliegen is dan ook fantastisch: hoe heerlijk is het, om al na enkele uren op een totaal andere bestemming te zijn? Om zo makkelijk en voor zo weinig geld in contact te komen met andere mensen, misschien wel buitenlandse vrienden of familie, andere culturen, andere natuur?
Ik beschuldig niemand: ik heb zelf ook veel gevlogen.
Tien jaar geleden ongeveer besloot ik ermee te stoppen, en te wachten op een duurzamere manier van vliegen, omdat ik het vliegen voor mezelf niet meer ethisch kon verantwoorden. Het was een moeilijke beslissing want ik ben dol op reizen, en ik raak met veel moeite onze donkere winters door.
Ik begrijp volkomen waarom mensen vliegen, ook al is het zo vervuilend:
-het is het enige betaalbare, snelle en makkelijke alternatief om te reizen. Net zoals auto-bezitters wel gek zouden zijn — met hoe het openbaar vervoer hier vandaag geregeld is op het platteland —om hun auto te laten staan en er vrijwillig voor te kiezen om de bus te nemen, zo is het voor vliegende reizigers geen optie om de trein, bus of auto te nemen.
Want hoe absurd het ook is, vliegen is goedkoper dan treinen of per bus of auto reizen. Toch als je de maatschappelijke kosten van het vliegen niet meerekent in de prijs van een ticket.

Als kind, herinner ik me, was het overvliegen van een vliegtuig een zeldzaamheid: iets waarvoor je naar het raam rende of naar buiten ging.
Wanneer ik nu s avonds de hond uitlaat, flonkeren er meer vliegtuiglichtjes dan sterren — en op sommige dagen hoor je hier quasi constant vliegtuigen door het hemelruim razen.

Genoeg nostalgie en somberte.

Waarom zou je ervoor kiezen om (eens) niet te vliegen?

Check de site van zomerzondervliegen.be, lees de positieve verhalen en ervaringen van reizigers, en doe eventueel de belofte dat ook jij deze zomer het vliegtuig "thuislaat".
Zelf droom ik van ooit, wanneer ik er de tijd voor neem en er aan toe ben, een heeeeele lange treinrit te maken, in luxe. Een echte belevenis, en voor mooie beelden van zo'n luxe lange treinrit kan je de prachtige film van Wes Anderson, The Darjeeling Limited, bekijken (nu op Netflix:). Dat is pas romantisch reizen!

Misschien kunnen universiteiten uit bezorgdheid voor onze mooie wereld, en om reizen zonder vervuilen voor elke aardbewoner toegankelijk te maken, een prijs uitschrijven voor onderzoek naar "schoon" vliegen?

Tot slot nog een maffe tip:
Wil je overland naar India, Australië of Beijing ? Zonder vliegen? Dat kan! De Oz Bus prijst hun groepsbusritten aan als de laatste manier van echt avontuurlijk reizen. Met de Ozbus kan je op zes maanden tijd in India geraken - overland! Let wel: enkele van hun reizen houden sowieso een vliegreis in. Toch is dit een echte coole manier om ver te raken zonder vliegen!

Waar ga jij naartoe deze zomer? Wij blijven, op enkele uitstapjes na, waarschijnlijk gewoon weer thuis. Als de zon schijnt, dan is onze tuin een paradijsje. Zelfs als er van die lelijke vliegtuigwolken de blauwe lucht ontsieren!

Boekbespreking: Meat free Mexicaans, Thomasina Miers, Kosmos Uitgevers

Boekbespreking: Meat free Mexicaans, Verrukelijke Vega en Vegan Recepten, Thomasina Miers, Kosmos Uitgevers*

*Sommige van de links in deze tekst zijn affiliatie links. Dat betekent dat ik mogelijk een kleine commissie verdien wanneer jij iets aankoopt op die sites. Jij betaalt geen cent extra via een affiliatie link, maar dankzij je steun help je me om hier te kunnen blijven bloggen: een grote dankjewel alvast!

Ik vlieg niet meer (lees De Lucht Ziet Nooit Meer Blauw voor mijn redenen) maar als ik dat wel zou doen, dan boekte ik mijn eerste vlucht absoluut naar Mexico!

Het land, de cultuur, maar vooral de keuken en de fauna ginds interesseren me heel erg.

Ik weet nog toen ik de eerste keer chipotle proefde, de eerste keer dat ik een salsa at (ik dacht nog: tomaten en fruit in een zoetzuur pikante saus? Jek! Maar het was on-waar-schijnlijk lekker!) en de eerste keer dat ik guacamole naar binnen smikkelde. Series als Breaking Bad en Better Call Saul hebben alleen maar bijgedragen aan mijn nieuwsgierigheid naar de Mexicaanse keuken :)

De Mexicaanse keuken is ongelofelijk rijk! Heel erg de moeite om te leren kennen, maar waar moet je beginnen?

Net als ik is Thomasina Miers gefascineerd door Mexico, maar zij woonde en werkte er jaren en jaren: ze is verliefd op het eten en op het land. Met haar fantastische kookboek wil ze bewijzen dat Mexico een veel gezondere en veel interessantere keuken heeft dan doorgaans gedacht wordt: het is echt niet allemaal chili c/non carne, tex mex, kaas, vet, vlees en zuivel. 

Miers wil het oorspronkelijke, Azteekse eetpatroon meer onder de aandacht brengen: dat draaide veel meer om groenten, en was rijk aan o.a. bonen en maïs. 

Je hoeft geen schrik hebben voor 'moeilijke' Mexicaanse kruiden zoals epazote: Thomasina stelt gekende alternatieven voor in haar recepten, maar ze bespreekt ook vergelijkbare kruiden, zoals hibiscusbloemen en waarom je ze toch zou moeten proberen! In haar boek gidst ze je langs de verschillende hier minder gekende en ook de gekende Mexicaanse ingrediënten.

Ook qua speciaal keukengerij: geen angst. Een tortillapers lijkt me het meest handige, maar het is niet echt nodig.  

Leuke weetjes:

-Wildplukken is heel gewoon in Mexico: men kookt er heel veel met wildgeplukte bladgroenten en bloemen -- dit heet quelites. Revolutionair!

-In Mexico is azijn van ananas, guave of appel alomtegenwoordig -- men drinkt er veel shrubs. 

-Avocado wordt in Mexico op veel verschillende manieren gegeten: met/zonder look, met/zonder fruit (tomaat, perzik, mango, granaatappel, etc). In het boek: recepten voor o.a. guacamole met mango en habanero, en voor doperwten guacamole!

-Groot-Brittanië telt ongeveer 20.000 inheemse plantensoorten... en Mexico telt er meer dan 50.000!!! Zo zijn er daar meer dan 200 soorten chili's, en die smaken echt anders dan wat wij als chili kennen.

-Als je erover nadenkt, komen quasi àlle interessante eetbare planten uit Zuid-Amerika: aardappel, maïs, tomaat, paprika, chili, limoen, vanille, cacao, etc etc. Die laatste twee zijn van oorsprong Mexicaans èn de meest begeerde ingrediënten wereldwijd...

-Thomasina deelt de recepten op in handige categorieën zoals Ontbijt, taco's en bordjes, alles in 1 kom, Soepen, rauw en ingelegd, cocktails shrubs en margarita's, salsa's, chili oliën en mayo's, en desserten.

-Leuk zijn de bladzijden waar lekkere combinaties en menu-suggesties gedaan worden, zoals Hoe stel je een tacobowl samen

-Bij het hoofdstuk over drank krijg je zowel de alcoholische klassiekers als minder gekende non-alcoholic agua frescas, tepache en drinking vinegars en shrubs.

Ik lijst even een aantal (want ik heb er gigantisch veel aangekruist) recepten op die ik interessant vond klinken: 

-Warme choco met water (traditionaal cacao recept, milde en machtige versie, geeft een espressoachtige kick) gecombineerd met bv kardemombuns of geroosterde pruimen en dragon (bij overnight oats) voor het ontbijt

-Simpele bonen uit de oven met kaneel, chocola, chipotle

-Kikkererwten ranchero's

-Crispy maïs nuggets met zoete chilisaus en refried beans

-Pompoensoep met pompoenpitsalsa

-Linguine met geschroeide poblanco en hopa santo: de ondertitel hierbij is: 'Ik weet hoe irritant het is om obscure ingrediënten centraal te stellen in een gerecht, maar dit is een openbaring'. Hey, mijn ouders wisten ooit niet wat een aubergine of een stuk gember of kurkuma was, en nu vinden deze heerlijkheden vrolijk hun weg naar hun keuken!

-Salade van komkommer en watermeloen met chili limoenzout

-Ceviche van biet met dragon, bloedsinaasappel en avocado 'crèma': Thomasina schrijft hierbij hoe ze manieren zoekt om geen vis meer te eten vanwege de overbevissing, dit recept is daar een resultaat van.

-Limoenposset met bramen en haver en kokos-scherven

-Paletas (waterijsjes) met mango en chocolade

-Chipotles in adobo

-Roze ingelegde uien

Conclusie:

Zoekende beginner en doorgewinterde Mexicaanse kok: allebei vinden jullie in dit boek je gading. Het is een mooie gids en handleiding voor wie deze fascinerende keuken pas leert kennen -- voor de gevorderde Mexicano chef zijn er tal van uitdagende, prikkelende recepten. Thomasina is niet de minste (ze schreef al meerdere kookboeken, won de tv show Masterchef en baat succesvolle restaurantketens uit) en dat merk je aan de recepten. Een heerlijk boek om bij weg te dromen en om inspiratie op te doen. 

Voor Thomasina betekent Mexico, en Mexicaans eten: kleurrijk, levendig, en barstensvol smaak. Ik zou haar kookboek Meat Free Mexicaans nèt zo omschrijven!

 

Mexi-iiiii-cooooo! 

 

 

Boekbespreking: Planteneters, Elisabeth Van Lierop

Boekbespreking: Planteneters, Elisabeth Van Lierop, vegan recepten en duurzaam opvoeden, uitgeverij Lannoo*

*Uitgeverij Lannoo stuurde me dit boek op -- ik geef je mijn eerlijke mening. 

*Deze tekst bevat affiliate links: als jij op zo'n link klikt en besluit een aankoop te doen, ontvang ik een kleine commissie -- zonder dat jij er meer voor betaalt -- omdat ik je met de site heb doen 'kennis maken'. Het kost jou niks extra en je helpt me ermee om hier te kunnen blijven bloggen: alvast een grote dankjewel!

Planteneters is mij enorm goed meegevallen! Als vegan mama van een driejarige was ik heel benieuwd naar dit boek van Elisabeth Van Lierop: er bestaan (nog) niet zo veel naslagwerken over vegan en duurzaam opvoeden. 

Voor mij was Planteneters -- met zijn zorgeloze aanpak en de vele vrolijke foto's -- een echte verademing. Elisabeth, zelf mama van drie kinderen, benadrukt in haar boek vooral het aspect genieten. Dat woord, genieten, komt heel vaak voor. Er zijn weinig dessertjes waar nièt bijstaat dat je ze gaat moeten 'verstoppen' omdat ze anders dadelijk op zijn :)

Planteneters is niet enkel voor (vegan) ouders een zegen. Het is ook een ideaal kook - en leesboek voor studenten, kersverse vegans of iedereen die (wat vaker) plantaardig wil koken en die iets lekker wil eten.

De Recepten:

De recepten zijn op het eerste zicht heel eenvoudig.

En: eigenlijk is dat super aangenaam: alles is heel haalbaar, en toch origineel. Je hoeft er geen vijf uur voor in de keuken te staan of twintig vreemde ingrediënten in huis te halen. De gerechten zijn ook lekker: ze nodigen uit om te maken, net omdat ze zo makkelijk zijn en er zo heerlijk uitzien. 

Wij oogstten hier zowel bij man als kind al veel bijval met:

-Winterse Pindasoep (eiwitrijke pindakaas, kikkererwten èn spinazie gecombineerd in 1 maaltijd die onze zoon naar binnen lepelde, terwijl hij anders niet van soep noch kikkererwten noch spinazie houdt: yes!)

-Tahini Bliss Balls (tahini bevat veel calcium, onze kleuter lustte het eerst wel en dan weer niet. Ik was dan ook erg blij dat hij deze lekkere balletjes met veel plezier opsmikkelde.)

Bekentenis 1: ik deed 2 kleine aanpassinkjes: ik gaf de balletjes rozijnen 'oogjes' en ik vroor ze in, omdat hij dol is op bevroren dingen :)

Bekentenis 2: ik at zelf een groot deel van deze bevroren balletjes met oogjes op, omdat ik ze ZO lekker vond :)

Gepimpte Tahini Bliss Ball 'ijsjes' met rozijnen oogjes en mondjes :)
 

-de Wafeltjes (met chiazaadjes: heel eiwitrijk)

-Kik-Curry Spread, makkelijk, snel, voedzaam en door de gecrushte cashews: heel gewoon en toch origineel!

We zijn nog lang niet klaar met uitproberen, staan ook nog op ons lijstje:

-Pinda-Karamelspread voor op de boterham 

--Nutty Granola met calciumrijke tahini

-Ontbijttaart met polenta (origineel, toch?)

-Geroosterde Wortelen en Broccoli met Gebakken Amandelen

-Frambozen Citroen Cake

-Pulled Aubergine Shoarma

Informatief en To The Point

In Planteneters staan veel korte, maar erg treffende hoofdstukken rond duurzaam leven en respectvol opvoeden. Elisabeth neemt daarbij geen blad voor de mond: ze heeft geen schrik om harde waarheden over bv de visvangst te vertellen tussen de Kikcurry en de No-Tuna spread recepten door.  

Veel waarden en principes uit Planteneters leven wij met ons gezin ook na:

=>Wij eten vegan en vinden net als Elisabeth dat met zijn allen (vaker) plantaardig gaan eten een enorme weldaad voor mens, dier, en planeet oplevert. 

=>Ook wij eten seizoensgebonden en lokaal, liefst bio en fair

=>Wij geloven net zoals de Van Lierops dat je wel degelijk een verschil maakt als je vegan eet: alleen al voor de dieren. Start een golf, zegt Elisabeth, inspireer. Geef (leef) een goed voorbeeld, creëer een draagvlak: 'Dat is de enige manier waarop er ooit iets is veranderd.'

=>Ook voor ons gaan feesten over gezelligheid en samenzijn en niet over cadeaus: zie Kerst in een Zelfvoorzienende richting. Elisabeth tipt een aantal mooie alternatieven voor commerciële en vervuilende geschenken: geef planten, plantaardig lekkers, massages, of geef een ervaring -- ook een waarderingsbrief ipv een kerstcadeau vind ik heel origineel.

=>We creëren nieuwe duurzame en logische gewoontes: als we een uitstap maken, nemen we zelf herbruikbare drinkflessen/brooddoosjes/... mee, net als een Misschientje.

=>Net als Elisabeth zijn ook wij hier enorm fan van tweedehands en is quasi ons hele huis afkomstig van bij kennissen of uit de kringloop. Het is leuk èn duurzaam om spullen door te geven en circulair te maken.

-Als we al nieuwe kledij kopen (heel erg zelden), dan gaan we voor duurzaam, bio, vegan en eerlijk. Net als Elisabeth was ik onder de indruk van de documentaire The True Cost: zie De Veganist in de Kledingwinkel

-Ook ik droom van overal brede en veilige fietspaden. Op het platteland waar ik woon, is dat momenteel helaas niet de realiteit. Voor de veiligheid van mijn gezin kies ik daarom vaker voor de auto. In de stad is het makkelijker om een alternatief voor de auto te vinden, en daarom denk ik dat reizen en jezelf verplaatsen in de stad veel duurzamer kan dan op het platteland. Net als de Van Lierops kiezen wij voor dichtbij vakanties, wij vliegen niet: zie De Lucht Ziet Nooit Meer Blauw. 

-Veel van bovenstaande waarden komen terug in mijn post over Rondkomen Met een Klein Budget: als je bewust en eco leeft, geef je minder uit. Daardoor hoef je minder te gaan werken, en verkrijg je in de plaats daarvan Tijd (voor je gezin en je geliefden) en een groot gevoel van Vrijheid. Je kan leven op je Eigen Ritme, los van het in mijn ogen absurde ritme van onze huidige maatschappij. Bij elke aankoop zou je je kunnen afvragen: Wil ik dit steunen met mijn geld? Want je 'stemt' veel effectiever met jouw centen dan met dat eens-in-de-vijf-jaren briefje in het stemhokje.

Waar ik Elisabeth ook enorm om bewonder:

-Ze durft voor imperfectie te gaan: vroeger was ze strikt vegan, nu begrijpt ze dat het niet om perfectie gaat, maar om waarden. Wanneer je toont dat je als vegan ook wel eens uitzonderingen maakt, staan mensen meer open voor je filosofie rond vegan eten, is mijn ervaring.

-Ze is een voorvechtster van (lang) borstvoeding geven en maakt dit natuurlijke en levensnoodzakelijke fenomeen op heel spontane, vrolijke wijze minder taboe: respect!

-Ze durft het aan om heel zichtbaar te zijn, en is net daardoor een hip visitekaartje van de vegan eco beweging. 

-Ze toont hoe je respectvol met baby's en kinderen kan omgaan: iets wat ik heel erg belangrijk vind...

-Ze weet luchtige en zwaardere boodschappen op een zwierige, positieve manier te brengen, en leeft zo een heel mooi voorbeeld voor anderen.

Het deed me deugd om al deze ideeën en waarden zo to the point en ferm zonder dat het belerend wordt uitgelegd te zien in een hip boek.Voor vegan ouders zijn de hoofdstukjes over bv Wat als mijn kind vlees wil eten ook heel leerrijk en inspirerend.

Leuke quotes:

'Net zoals alle ouders willen wij het beste voor onze kinderen. Daarom voeden wij Nala en Iggy vegan op.'

'70% van de bevolking is na de kleutertijd lactose-intolerant -- melk is dus zeker niet goed voor elk.'

'Onze kinderen zijn lang niet de enigen die 'anders' eten': de wereld is veranderd en in elke klas zit er wel iemand die een bepaald dieet volgt vanwege geloof of allergieën.

Heel hoopvol tenslotte vind ik Elisabeths anekdote over de reactie van haar kinderen wanneer ze hen vertelt dat mama en papa vroeger wel eens dieren aten: 'Mama, bah!' roepen ze vol walging uit. Het is zo geruststellend om eens van een instagram icoon met duizenden volgers te horen hoe snel een nieuwe generatie kan wennen aan nieuwe manieren van leven en eten. 

=>Het is tijd voor een EVOLUTIE naar een plantaardigere manier van leven. En Planteneters kan je daar absoluut bij helpen. 

Elisabeth, mocht je dit ooit lezen: wanneer schrijf je een (prenten/kook?)boek over hoe je een kind op een respectvolle manier kan uitleggen waarom vegan eten een goede keuze is?!

Zomaar een dagje in Oktober...

7u-8u30: opstaan, hond uitlaten, heerlijke herfst en relatieve stilte

Om 7u krabt de hond aan de slaapkamerdeur, en tegelijkertijd wordt mijn zoontje wakker. Zondagochtend of geen zondagochtend, de hond wil haar wandeling en de jongen wil zijn ochtendknuffel. Ons ritueel: de hond mag even op bed springen voor een aaisessie. 

Buiten is het nog schemerdonker en vrij warm. De hond en ik stappen stevig door en ik geniet van de herfstpracht, en ook van het feit dat het zondag is waardoor ik niemand tegenkom. We wandelen door bos en veld. Een bos is natuurlijk nooit helemaal stil: ik hoor vogels, bladeren die in de wind ritselen en neerdwarrelen, droge bladeren die onder mijn schoenen knisperen, en af en toe een eikeltje of een beukennootje dat naar beneden valt en op de grond ketst. Die geluiden vind ik rustgevend en ik geniet van die natuurlijke 'stilte'. Ik erger me aan het feit dat het niet helemaal stil is, door het vliegtuiggeronk dat elke vijf minuten opnieuw weerklinkt. Schreef ik in 2018 nog dat ik elke ochtend 12 vliegtuigstrepen tel in de lucht ziet nooit meer blauw: in 2025 zijn het er eerder tegen de 50 aan. 

Ik passeer een zonnebloemenveld. Het doet me denken aan deze blog: ik koos een zonnebloem als logo. Ik hou enorm veel van zonnebloemen: zo prachtig! De zonnebloem in mijn logo staat voor de natuur, de seizoenen, voor vertragen, voor zelfvoorzienend leven dankzij de natuur. Alleen al die zonnebloem 'levert' ons zo enorm veel: schoonheid, kracht (uit 1 klein zaadje zo'n giga plant), voedsel voor bijen, hommels en andere insecten, pitten voor vogels, we kunnen de bladeren eten, de bloemen ook, de zaden natuurlijk: daar kan je zelfs olie uit winnen, je kan de zonnebloem als groenbemester zaaien, de bloemen ruiken heerlijk, naar zomer, en je kan er inkt en verf mee maken... In de tuin kan een zonnebloem ook nog eens als steunstok dienen voor boontjes of andere klimplanten. 

En wat zijn de zonnebloemen vandaag veranderd!

Zagen ze er in september nog zo uit: 

Vandaag zijn alle gele bloemblaadjes verdwenen en de 'hoofden' knikken zwaar van de zaden naar beneden, het lijkt wel een vergadering van zonnebloemen ofzo...

 

  

We komen ook langs een gerooid aardappelveld. De planten zijn weg en de aarde ligt er kaal bij, wel zijn er heel wat aardappels achtergebleven... Zolang ik geen honger lijd, ga ik geen moeite doen om deze patatten te komen rapen, zoals mensen in vroegere tijden wèl deden: dat heet aren lezen. Ik moet deze vergeten patatten niet hebben, want ik weet hoe vaak niet-biologische aardappelen bespoten worden. Wij hebben een veld vlak achter ons huis waar om de zoveel jaar aardappelen op staan, en ik kan je verzekeren: dat van die top tien meest bespoten groenten en fruit is niet gelogen. Geef mij maar bio patatten.

  Kale akkers met achtergebleven aardappelen...

Wel vind ik het bijzonder cynisch, dat dit voedsel hier zomaar ligt te rotten in de velden, in onze maatschappij van overvloed, terwijl er elders in de wereld een georkestreerde hongersnood woedt. Ik weet dat het voor de boeren te duur is en dat het logistiek waarschijnlijk onmogelijk is om deze overschotknollen tot op de plaatsen waar honger heerst te vervoeren, maar toch. Een ander soort landbouw is mogelijk en nodig, vind ik. Ik ben fan van Natural Farming.   

 

08u30-12u appeltjes, douchen, ruilmaterialen 

De appeltjes die ik gisteren gedroogd heb in mijn voedseldroger zijn klaar: ik doe ze samen met mijn zoontje in glazen potten. Dit jaar hebben we onwaarschijnlijk veel appels. Ik ben blij met deze gedroogde schijfjes: ze bewaren superlang! Ik had nog een restje van vijf jaar geleden: ze smaken alsof ik ze gisteren gedroogd heb.

 

Appels drogen...

 

Om 10u doen we 'appeltje boekje': we eten een appeltje en ondertussen lezen we samen een boekje. Een van de mooiste prentenboeken die ik tot nu toe, dankzij mijn zoontje, ontdekt heb, is Heksje Hazel.  

 

 

Op zondag gaan wij allemaal onder de douche. We hebben geen uitgebreide collectie shampoos: enkel een stuk zeep, dat ik zelf gemaakt heb. Vandaag is het een zeep die ik 'Blij' noem: een mix van patchouli, basilicum, cacao: heerlijk! 

 

Wanneer iedereen gewassen is, zet ik een aantal zaken klaar voor de plantenruilmarkt waar we deze namiddag naartoe zullen gaan! 

Ik heb -- buiten enkele plantjes officieel ijzerhard, die zich hebben uitgezaaid -- niet veel plantgoed om te ruilen, maar wel allerlei zaden en zelfmaak:

-rode melde

-muismeloen

-mexicaanse tagetes (een ontdekking!)

-zelfgemaakte tarhana oogstmix om soep mee te maken

-zelfgemaakte pruimenazijn

-zelfgemaakte bramenazijn, wil je ook zelf azijn maken kijk hier

-zelfgemaakt fruitleer allerhande, daar post ik binnenkort iets over 

 

Een krat vol tuinzaden, zelfgemaakte azijn en allerlei soorten fruitleer...

12-13u30: middageten en kaarten 

We eten middag, ik eet mijn ontbijt: ik doe aan intermittent fasting. Ik maak dan ook een feestje van mijn eerste maal van de dag: plantaardige yoghurt, haver, de laatste drie peren van onze boom van dit seizoen (snik), pompoenpitten, walnoten, chiazaad, stukjes chocola, en... het pièce de résistance: zelfgemaakte kweeperenstroop! 

 

Mijn ontbijt, met superlekkere kweepeerstroop!

 

Ik ben bezig alles over stroop te leren: dat is ingedikt fruitsap zonder suiker. Je kookt het net zolang in tot het stroperig wordt, en dan doe je het in bokalen. De smaak is heel diep en rijk, ik maakte al kwee/appel stroop, appelstroop en appel/peer/rode bietenstroop. 

Mijn man en zoontje spelen 'pesten' met de kaarten: ze zijn hier allebei dol op!

 

13u30-16u30: naar de ruilmarkt!

We rijden naar de planten -en zadenruilmarkt, georganiseerd door Velt, die vindt plaats in een tot samentuin omgevormd veld achter een school. Het is een prachtige, open, gezellige plek met een natuurlijke speeltuin (allemaal houten materialen en grote stenen), paadjes van hakselhout, veel kaasjeskruid en prachtige rode aren van amarant. Tot mijn verbazing is er veel belangstelling voor het fruitleer en de azijnen die ik gemaakt heb. Het is leuk om op deze manier nieuwe mensen te leren kennen. Ik spreek met mannen en vrouwen die voluit vertellen over hun samentuintjes. 

Het verhaal van deze samentuin is mooi: in het begin was de schooldirecteur erg wantrouwig (hij dacht bv dat compost zou stinken). Vandaag trekt de mooie tuin de hele buurt aan: ik zie ouders met kinderen, een wandelclub, en senioren die een babbeltje slaan. 

Ik ben èigenlijk op zoek naar druiven en rozen, maar ik scoor:

-kogeldistelzaad, joepie!

-zinnia zaad (altijd mooi)

-tulsi, heilige basilicum, voor een heel gezonde thee en een prachtige parfum

-mexicaans ijskruid

-palmkool zaadjes

16u30-22u: koken, kaarten en lezen

Mijn man kookt spaghetti met sojagehakt en courgette en paprika uit onze tuin, ik was af, ons zoontje kijkt zijn favoriete serie.

Na het eten spelen we opnieuw kaart!

Nadat mijn zoontje gaan slapen is werk ik nog wat aan deze blog. En daarna ga ik lezen. De laatste tijd zegt tv me minder en minder. Ik vind het leuker om nog wat creatiefs te doen, zoals schrijven, of ik lees. Op dit moment lees ik Claire Lombardo, Zoals het altijd is geweest.  

Deze post bevat affiliate links. Als jij via de links waar ik in deze tekst naar verwijs besluit iets te kopen, verdien ik een klein percentage, terwijl de aankoopprijs voor jou gelijk blijft. Alvast hartelijk dank om deze blog te steunen!

De stilte van de koeien

De afgelopen dagen hadden we abnormaal vroeg maar heerlijk lenteweer, dat uitnodigde om meer buiten te komen. Je ruikt de lente: alles is fris, de lucht is blauw, alles straalt. Vogeltjes fluiten weer, en de bijen bezoeken de hazelaar, die nu in bloei staat. Alles wil leven, zo lijkt het.

 Onze hond geniet van het lentezonnetje en gaat rollen en spelen in het gras.

Op gehoorsafstand van waar wij wonen staat een grote, dichte koeienstal.

Waarom, dat weet ik niet, maar deze koeien mogen nooit naar buiten. Nooit.

In de zomer staat de poort naar de stal open, en wanneer ik dan met de hond voorbij wandel, zie ik de koeien hun ogen wijd sperren, ze rekken hun halzen om ons (en vooral de hond) beter te kunnen zien, ze volgen ons zo lang ze kunnen met hun ogen, en ze loeien enthousiast. 

Het doet mij altijd pijn om hen zo te zien, om hen — vrij en blij als ik en de hond zijn — voorbij te moeten lopen en achter te laten, in hun donkere, saaie stal. Dat de hond en ik voor hen zo'n spektakel zijn, telkens opnieuw, is triest, want het betekent dat hun leven niet veel afleiding kent.

Vorige zomer was het vaak gloeiend heet. Ook dan deed het me verdriet om de koeien af en toe luid te horen loeien. Telkens ze die geluiden maakten, werd ik eraan herinnerd dat deze mooie, grote, vriendelijke dieren hun hele leven in een gesloten stal doorbrengen. De zon brandde ook op hun dak, maar ze konden niet weg. 

Ik wou er toen al over schrijven: over het verdriet, de onmacht, en de woede en verontwaardiging die ik voel wanneer ik de koeien hoor roepen. 

Nu het lente is geworden, loeien de koeien weer luider. Het is een soort roepen, en af en toe klinkt het als gegil — het heeft iets wanhopigs. Misschien vind je dat ik deze dieren humaniseer, dat ik de geluiden die ze maken al te menselijk interpreteer.

Maar als ik dan de lente ervaar: de frisse geuren, het verwarmende zonlicht, allerlei insecten en vogels die vliegen,fluiten en gonzen, pasgeboren lammetjes die gekke en vrolijke sprongen in de wei maken, ... Dan kan ik niet anders dan weten dat ook die koeien, opgesloten in hun stal, dieren zijn die LEVEN, en die de lente voelen, en die naar buiten willen.

 Iedereen wil naar buiten met zulk prachtig lenteweer...

Het maakt me woedend dat mensen de pretentie hebben om andere levende wezens op zo'n kille manier wagen te behandelen. In deze streek woonden vroeger bijna enkel boeren. Ook zij hielden dieren, maar ze gingen er op een heel andere manier mee om. Ik denk dat een mens die zeventig jaar geleden in deze contreien boer was, hard en heftig zou schrikken als hij kon zien hoe "moderne" boeren hun koeien vandaag de dag behandelen.

Ik denk dat veel mensen die vlees eten en melk drinken en boter op hun brood smeren niet beseffen, hoeveel lijden gepaard gaat met wat zij achteloos, op een zonnige lentedag, in hun monden steken.

Dat vlees ongezond is en dat melk in de eerste plaats voor kalfjes bestemd is en niet voor volwassen mensendieren wordt steeds duidelijker. Dat dierlijke producten onze aarde en ons klimaat naar de knoppen helpen door een overdaad aan CO2, mestoverschotten, waterverbruik en watervervuiling, transportvervuiling, koeling, en in het voormalige amazonewoud geteelde maïs en soja bestemd voor runderen begint iedereen te beseffen. Dat er een overdaad aan superlekkere, veel milieuvriendelijkere
en gezondere plantaardige alternatieven makkelijk beschikbaar is sijpelt nu ook langzaam door. Welke argumenten om vlees te blijven eten en melk te blijven drinken schieten er nog over?

Ik voel me zo machteloos wanneer ik de koeien hoor gillen. Het enige wat ik kan doen is erover schrijven, en tonen dat je net zo goed kan leven zonder melk en steak en boter.

Ik vind het vreselijk om het droeve loeien te horen, maar nog erger is het, wanneer de koeien zwijgen, op zo'n mooie lentedag als vandaag. Want door hun stilte na hun rumoer weet ik dan, dat ze zich — even — in hun trieste lot geschikt hebben. Ze zitten vast, en ze kunnen niet naar buiten, hoe mooi het weer ook is, hoe lieflijk de vogeltjes ook klinken, en hoe heerlijk het nieuwe gras ook ruikt. Ze zitten vast, tot de dag dat de slachtwagen (ook dicht en afgesloten tegenwoordig, zodat zo weinig mogelijk mensen het lijden zien) hen komt halen voor hun laatste rit, en ze uit hun lijden "verlost" worden.

Een diervriendelijker oplossing is mogelijk.
Je kan zelf plantaardige melk en yoghurt maken, of kopen.
Dit artikel van de Guardian biedt hoopvol nieuws: plantaardige melk is hyperpopulair, de markt groeit razendsnel!
Onder het rubriekje recepten in mijn blog vind je heel wat ideeën voor plantaardige menu's, of tik "tryvegan" in de zoekbalk rechtsboven in.
Je kan je ook inschrijven voor Try Vegan, de campagne van Eva, die binnenkort begint.
Jij kan de wereld veranderen, door te kiezen wat je op je bord legt!
 In de hoop op een lente waarop alle koeien vrij en blij in de wei kunnen.